دسته: مادر و کودک

  •  روش‌های درمان انگل در کودکان

     روش‌های درمان انگل در کودکان

     انواعی از انگل‌ها در کودکان بیماری ایجاد می‌کنند که در ادامه درباره هرکدام از آن‌ها و درمان انگل در کودکان صحبت می‌کنیم.

    انگل چیست؟

     تک‌یاخته‌ها، ساده‌ترین شکل حیوانات هستند. تک‌یاخته‌ها موجودات بسیار ریزی هستند که گاهی با چشم دیده نمی‌شوند. در واقع تک‌یاخته‌ها تک‌سلولی هستند که با همین یک سلول خود، زندگی می‌کنند. بعضی از تک‌یاخته‌ها برای تأمین نیازهای خود، به بدن جاندار دیگری احتیاج دارند. به این‌گونه تک‌یاخته‌ها انگل گفته می‌شود. انگل‌ها می‌توانند به صورت‌های مختلف کرمی‌شکل و یا حشره هم باشند.

    بیشتر بخوانید: بهترین درمان تهوع بارداری

     انگل مالاریا

     انگل مالاریا از طریق نیش‌زدن نوعی پشه به نام آنوفل به بدن کودک منتقل می‌شود. علائم بیماری مالاریا نسبت به نوع و گونه انگل و ایمنی بدن کودک متفاوت است.

    علائم ابتلا به انگل مالاریا

     علامت اصلی انگل مالاریا حملات تب با فواصل مشخص است. معمولاً فاصله حملات تب در مالاریا ۱۶ تا ۳۶ ساعت است. دوره نهفتگی این انگل از شش تا سی روز متفاوت است. علائمی که در حملات تب مشاهده می‌شود تب، لرز، تعریق و سردرد است

    نحوه تشخیص ابتلا به انگل مالاریا

     تشخیص بیماری مالاریا به کمک آزمایش خون انجام می‌شود.

    عوارض ابتلا به انگل مالاریا

     عارضه شایع مالاریا در کودکان، مالاریای مغزی است. در بیمارانی که درگیری شدید با مالاریا دارند، مالاریای مغزی دیده می‌شود. همچنین مالاریا عوارض دیگری نیز ایجاد می‌کند از جمله پارگی طحال، نارسا شدن کلیه، ازبین‌رفتن گلبول‌های قرمز خون، افت قند خون و افت پلاکت خون.

    درمان انگل مالاریا

     در این نوع، درمان انگل در کودکان، به کمک داروی کلروکین خوراکی است. اگر انگل نسبت به داروی کلروکین مقاوم باشد، از داروی آتوواکان پروگپانیل استفاده می‌کنیم.

     شرایط درمانی انگل مالاریا در کودکان بستگی به وضعیت کودک دارد. اگر کودک بدحال باشد در بسیاری از موارد نیاز به بستری حتی در بخش مراقبت‌های ویژه وجود دارد.

    درمان انگل در کودکان

     انگل توکسوپلاسموز

     این انگل بین انسان و حیوان مشترک است. این انگل در مدفوع گربه وجود دارد و از طریق مدفوع گربه وارد محیط‌زیست می‌شود و به میزبان جدید وارد می‌شود. راه دیگر انتقال انگل توکسوپلاسموز، خوردن گوشت خام است. اگر گوشتی که خورده می‌شود، متعلق به حیوانی باشد که انگل توکسوپلاسموز داشته است، این انگل درون گوشت کیست‌هایی تشکیل داده که با خوردن این کیست‌ها به انگل توکسوپلاسموز مبتلا می‌شویم. اگر در دوران بارداری به سر می‌برید و مبتلا به این انگل شده‌اید، گاهی ممکن است از طریق جفت نیز به بدن جنین وارد شود.

    علائم ابتلا به انگل توکسوپلاسموز

     بعد از آنکه انگل توکسوپلاسموز به بدن وارد شود معمولاً بیماری علامت خاصی ندارد. اولین علائم توکسوپلاسموز، تب، بزرگی غدد لنفاوی، بزرگی کبد و طحال است. اگر انگل توکسوپلاسموز در بدن منتشر شود، باعث درگیری مغز، ریه، و عفونت عضله قلبی می‌شود؛ اما این بیماری شدید در کودک با ایمنی طبیعی کمتر مشاهده می‌شود و معمولاً در کودکان با بیماری نقص ایمنی مانند ایدز دیده می‌شود.

     اگر در دوران بارداری به انگل توکسوپلاسموز مبتلا شوید احتمال آلودگی جنین وجود دارد. هرچه بیماری شما نزدیک به اواخر دوران بارداری‌تان باشد، احتمال آنکه بیماری ضعیف‌تر باشد بیشتر است؛ اما احتمال انتقال به جنین نیز بیشتر است.

    نحوه تشخیص انگل توکسوپاسموز

     تشخیص انگل توکسوپلاسموز به کمک آزمایش خون است.

    درمان انگل توکسوپلاسموز

     درمان انگل در کودکان شامل داروی پریمتامین و سولفادیازین است. در کنار این داروها حتماً باید از مکمل فولیک‌اسید استفاده شود. اگر کودکی درگیری شدید مغزی و عفونت چشمی داشته باشد می‌توان از داروی کورتیکواسترویید برای درمان او استفاده کرد.

    پیشگیری از ابتلا به انگل توکسوپلاسموز

     بهتر است مراقب کودکانمان باشیم تا به این انگل مبتلا نشوند. با چند راه ساده به‌راحتی می‌توان از ابتلا به این انگل پیشگیری کرد:

    •  گوشتی که کودک مصرف می‌کند باید به‌خوبی طبخ شده باشد. از خوردن گوشت خام یا نیم‌پز خودداری کنید.
    •  سعی کنید کودکان خود را از گربه دور نگهدارید.
    •  سعی کنید کودکانتان را از خاکی که توسط مدفوع گربه آلوده شده است دور کنید.

    آیا کرم‌ها نیز باعث عفونت انگلی می‌شوند؟

     انواع مختلفی از کرم‌ها وجود دارند که باعث عفونت انگلی می‌شوند. به کمک علائم و آزمایش می‌توان عفونت با کرم‌ها را تشخیص داد و معمولاً درمان آن‌ها به‌راحتی با رعایت بهداشت و کمک دارو انجام می‌شود.

     عفونت با کرم قلاب‌دار

     انواع مختلفی از کرم‌های قلاب‌دار وجود دارند که باعث عفونت در انسان می‌شوند. بسته به منطقه خاصی که در آن زندگی می‌کنید، نوع کرم قلاب‌دار می‌تواند متفاوت باشد. این انگل در کودکان بسیار شایع است. عفونت با این انگل در کودکان مخصوصاً در سنین زیر ده سال بسیار شایع است. لارو (لارو یکی از مراحل رشد انگل‌ها است) این انگل در خاک‌های گرم و مرطوب زندگی می‌کند.

    کودکان توسط دست‌زدن به خاک آلوده، به این انگل مبتلا می‌شوند. لارو انگل توسط پوست دست یا پای کودک وارد بدن می‌شود. لاروها توسط خون به سمت ریه کودک می‌روند و به بالا می‌آیند و دوباره از طریق دهان به سمت روده می‌روند.

     این مسیر لاروها باعث رسیدن آن‌ها به مقصد اصلی‌شان روده می‌شود. این کرم‌ها در روده می‌مانند، بالغ می‌شوند و از طریق دیواره روده از خون تغذیه می‌کنند و در آنجا تخم‌ریزی می‌کنند.

     در بیشتر موارد این عفونت هیچ علامتی ندارد. گاهی در محل ورود لارو به پوست کودک، خارش شدیدی دیده می‌شود و در کنار خارش تاول و قرمزی نیز ممکن است دیده شود. این خارش و تاول معمولاً در میان انگشتان پای کودک که محل شایع نفوذ لارو است دیده می‌شود.

    علائم

    علائم زیر به دلیل رسیدن کرم به روده مشاهده می‌شود:

    •  درد شکم
    •  بی‌اشتهایی
    •  سوءهاضمه
    •  احساس پری معده
    •  اسهال
    •  به دلیل تغذیه انگل از خون، کم‌خونی در کودکان مبتلا مشاهده می‌شود.

     نحوه تشخیص

    آزمایش مدفوع و بررسی مدفوع تازه موجب مشاهده تخم کرم قلاب‌دار می‌شود.

     درمان انگل در کودکان، به کمک داروی آلبندازول، مبندازول، پیرانتیل پاموات، و درمان کم‌خونی است.

     اگر بهداشت رعایت نشود این انگل ریشه‌کن نمی‌شود و همواره مهم‌ترین نکته درمانی رعایت بهداشت است.

     عفونت با کرم آسکاریس

     شایع‌ترین کرمی که باعث عفونت انگلی در کودکان می‌شود، کرم آسکاریس است. تخم کرم آسکاریس توسط کودک خورده می‌شود و کرم وارد روده می‌شود و رشد می‌کند. کرم‌ها در روده بالغ می‌شوند و مجدداً تخم‌گذاری می‌کنند. تخم این کرم‌ها دفع می‌شوند و در خاک به مدت طولانی باقی می‌مانند و توسط کودک دیگر خورده می‌شود و این چرخه ادامه دارد.

    علائم عفونت با کرم آسکاریس

    •  این کرم ممکن است به سمت ریه نیز برود و آلودگی ایجاد کند. علائم نفوذ کرم به ریه، سرفه و خلط خونی است.
    •  تکثیر کرم‌ها درون روده باعث درد شکم کودک و نفخ و ورم شکم می‌شود.

    درمان عفونت با کرم آسکاریس

     درمان آسکاریس به کمک داروی آلبندازول، مبندازول و ایورمکتین است.

    درمان انگل در کودکان

     انگل کرمک در کودکان

     نام علمی این کرم، انتروبیازیس ورمیکولاریس است. هرچه منطقه زندگی کودک شلوغ‌تر باشد، احتمال ابتلا به این انگل بیشتر می‌شود. تخم انگل در مکان‌های مختلفی مشاهده می‌شود. این تخم‌ها توسط دست آلوده و یا رختخواب آلوده به کودک سالم منتقل می‌شود. تخم‌ها وارد معده می‌شوند و در آنجا رشد می‌کنند. شب‌ها که کودک خوابیده است، کرم‌های ماده به ناحیه مقعد می‌روند و در آنجا تخم‌گذاری می‌کنند. کودک با خاراندن اطراف مقعد در هنگام صبح، موجب چسبیدن تخم انگل به انگشتانش می‌شود و با خوردن غذا با دستان آلوده به تخم انگل مجدداً انگل را وارد بدن خود می‌کند.

    درمان انگل کرمک

     درمان انگل در کودکان، در مواردی که کرمک تشخیص داده شود به کمک تک دز داروی آلبندازول، مبندازول و یا پیرانتل پاموآت است. تکرار دارو دو هفته بعد برای ریشه‌کنی کامل انگل ضرورت دارد.

     بیماری کیست هیداتید چیست و چگونه درمان می‌شود؟

     کرم‌هایی که از بدن سگ منشأ می‌گیرند باعث این بیماری می‌شوند. این کرم‌های انگلی با نام علمی اکینوکوکوس گرانولپزیس شناخته می‌شوند. این کرم نواری بسیار ریز، توسط خوردن گوشت و احشای آلوده گاو و گوسفند به بدن سگ وارد می‌شوند. سگ‌ها بعد از ابتلا به این انگل، تخم‌ها را از طریق مدفوعشان دفع می‌کنند.

    انسان‌ها توسط خوردن غذای آلوده به این مدفوع، این بیماری را می‌گیرند. تخم‌هایی که کودک آنها را می‌خورد، در روده باز می‌شوند و وارد جریان خون می‌شوند. این کرم‌ها توسط خون به کبد و احشای دیگر بدن مهاجرت می‌کنند، تشکیل کیست‌هایی دو سانتی‌متری می‌دهند. کیست‌ها باعث ایجاد عوارض در بدن می‌شوند.

    علائم ابتلا به کرم انگلی اکینوکوکوس گرانولپزیس

    • درصورتی‌که این کیست درون ریه باشد، موجب سرفه، خلط خونی، تنگی نفس و تنفس بسیار سخت کودک می‌شود.
    • اگر کیست‌ها در مغز ایجاد شوند، ظاهری شبیه به تومور مغزی خواهد داشت.
    • کیست‌ها در بخش‌های مختلف بدن از جمله کبد تشکیل می‌شوند و با ایجاد فشار روی قسمت‌های مجاور عوارض مختلفی ایجاد می‌کنند.

    نحوه تشخیص ابتلا به کرم انگلی اکینوکوکوس گرانولپزیس

    تشخیص این کیست‌ها به کمک سونوگرافی است.

    درمان ابتلا به کرم انگلی اکینوکوکوس گرانولپزیس

     برای درمان انگل در کودکان، در صورت ابتلای کودک به این کرم نواری سگ، کیست‌های بزرگ با جراحی برداشته می‌شود. گاهی با تشخیص پزشک از داروی آلبندازول نیز استفاده می‌شود؛ اما مؤثرترین و تنها درمان موجود برای بیماری کیست هیداتید، جراحی است.

    جمع‌بندی

     انگل‌های کرمی دیگری نیز در کودکان ایجاد بیماری می‌کنند؛ اما شایع‌ترین آن‌ها را در بالا توضیح دادیم. بعضی انگل‌ها باعث درگیری شدیدی در بدن می‌شوند که به واسطه مهاجرت لارو انگل در بدن صورت می‌گیرد. بعضی انگل‌ها از گوشت خام خوک به انسان منتقل می‌شود. بعضی انگل‌ها نیز توسط آب‌های آلوده به پوست انسان وارد می‌شوند. اساس درمانی تمام انگل‌ها معمولاً یکسان است و رعایت بهداشت بهترین پیشگیری برای ابتلا به بیماری‌های انگلی در کودکان است.

    در جدول زیر به‌طور‌خلاصه درمان انگل در کودکان آورده شده است.

    نوع انگلدرمان انگل در کودکان
    انگل مالاریاداروی کلروکین خوراکی
    داروی آتوواکان پروگپانیل
    انگل توکسوپلاسموزداروی پریمتامین و سولفادیازین؛ همراه با مکمل فولیک‌اسید
    در صورت درگیری مغزی و عفونت چشمی: داروی کورتیکواسترویید
    کرم قلاب‌دارداروی آلبندازول، مبندازول، پیرانتیل پاموات، و درمان کم‌خونی
    کرم آسکاریسداروی آلبندازول، مبندازول و ایورمکتین
    انگل کرمکتک دوز داروی آلبندازول، مبندازول و یا پیرانتل پاموآت است.
    تکرار دارو دو هفته بعد برای ریشه‌کنی کامل انگل ضرورت دارد.
    کرم انگلی اکینوکوکوس گرانولپزیس (کرم نواری ریز که از بدن سگ منشأ می‌گیرند)جراحی
    داروی آلبندازول
  •  بهترین درمان تهوع بارداری

     بهترین درمان تهوع بارداری

     درمان تهوع بارداری با تغییراتی در سبک غذا خوردن و مصرف چند ماده غذایی و یا دارو که در ادامه ذکر می‌شود ممکن است.

    دوران بارداری به دلیل شرایط خاصی که دارد، اهمیت بالایی در زندگی ما دارد. در این دوران هورمون‌ها نسبت به زمان‌های دیگر متفاوت‌تر می‌شوند. همین تفاوت ترشح هورمونی باعث مشکلات بسیاری مانند تهوع بارداری می‌شود. در دوران بارداری نمی‌توان هر دارویی را استفاده کرد و فقط داروهای خاصی برای بدن مادر ایمن هستند؛ بنابراین درمان تهوع بارداری یکی از چالش‌های پزشکان، مخصوصاً در مورد تهوع‌های شدید است.

    بیشتر بخوانید: سندروم داون | علائم و چگونگی تشخیص آن

     علت تهوع بارداری چیست؟

     همان‌طور که گفتیم، علت تهوع بارداری تغییرات هورمونی است که در دوران بارداری اتفاق می‌افتد. در این دوران هورمون‌های متفاوتی ترشح می‌شوند. اولین هورمونی که به کمک آن آزمایش تست بارداری نیز انجام می‌شود و ترشح آن موجب مثبت‌شدن آزمایش بارداری می‌شود هورمون بتا هاش سی جی یا b hcg است. این هورمون مخصوص بدن خانم‌ها و در زمان بارداری ترشح می‌شود؛ اما در بعضی شرایط و بعضی سرطان‌ها ممکن است در بدن آقایان نیز ترشح شود.

     هورمون بتا هاش سی جی، از جفت ترشح می‌شود و موجب ایجاد علائم اولیه بارداری می‌شود که مهم‌ترین علامت تهوع بارداری است. این حالت تهوع در افراد مختلف فرق دارد. هرچه ترشح این هورمون بیشتر باشد ممکن است تهوع افزایش یابد به‌طوری‌که در بارداری‌های چندقلویی معمولاً تهوع بسیار شدیدی وجود دارد.

     هورمون بتا هاش سی جی در ابتدای بارداری سیر صعودی دارد و روزبه‌روز بیشتر ترشح می‌شود با ورود به سه‌ماهه دوم بارداری ترشح این هورمون کاهش می‌یابد؛ بنابراین هورمون بتا هاش سی جی، سیر صعودی دارد و سپس کمتر ترشح می‌شود و تهوع بارداری در سه‌ماهه دوم کمتر می‌شود به‌طوری‌که معمولاً در این زمان تهوعی وجود ندارد.

     همچنین در بعضی افراد، تهوع بسیار کمتر از سایر افراد ایجاد می‌شود و ممکن است در تمام طول بارداری‌شان تهوع چندانی نداشته باشند و هیچ‌وقت تهوع بارداری را تجربه نکنند.

    درمان تهوع بارداری

     درمان تهوع بارداری در منزل چیست؟

     درمان تهوع بارداری فقط در مواردی انجام می‌شود که این تهوع شدید باشد. تهوع بارداری تا حدودی طبیعی است و از همان علائم اولیه نیازی به شروع درمان دارویی نیست. از طرف دیگر دوران بارداری حساسیت بدن نسبت به دارو از سایر زمان‌ها بسیار بیشتر است و نمی‌توان هر دارویی را تجویز کرد؛ بنابراین باید با احتیاط بیشتری دارو شروع شود.

     بهتر است قبل از شروع درمان دارویی از راهکارهای زیر برای درمان تهوع بارداری در منزل استفاده کنید:

    •  برای درمان تهوع بارداری سعی کنید وعده‌های غذایی خود را کوچک‌تر کنید، در هر وعده میزان کمتری غذا باشد و تعداد وعده‌ها را بیشتر کنید. این راه‌حل جلوی پرشدن بیش از حد معده شما را می‌گیرد و تهوع بارداری کمتری را تجربه خواهید کرد.
    •  شربت آبلیمو با لیموی تازه، می‌تواند تهوع را بهتر کند. شاید شما هم متوجه شده باشید که انواع تهوع را به کمک لیموی تازه به‌سادگی می‌توان درمان کرد.
    •  یکی از شرایطی که تهوع بارداری را بدتر می‌کند، افت قند خون در اوایل صبح بعد از بیدارشدن از خواب است. گاهی خوردن یک‌تکه نان کوچک قبل از بلندشدن از تختخواب می‌تواند جلوی تهوع و عوارض دیگر بارداری را بگیرد.
    •  سعی کنید گرسنه نمانید. گرسنگی موجب بدتر شدن تهوع بارداری می‌شود. حتی اگر میلی به غذا ندارید غذای با حجم بسیار کم را حتماً خورید و نگذارید معده‌تان خالی بماند.
    •  استراحت کافی یکی از نکات مهم در درمان تهوع بارداری است. کم خوابیدن، استرس بدن را بالاتر می‌برد و آرامش شما را کمتر می‌کند. همین عوامل می‌تواند باعث تهوع بیشتر شود. سعی کنید آرامش داشته باشید از تنش‌ها دوری کنید و خواب کافی داشته باشید.
    •  نعنا یکی از گیاهان بی‌عارضه مؤثر در درمان تهوع بارداری و پیشگیری از تهوع است. آب‌نبات نعنایی یا جوشانده نعنا و چای نعنا همگی باعث کمک به هضم غذا و عدم تهوع و استفراغ می‌شود.
    •  برای درمان تهوع بارداری از غذاهایی که محرک تهوع شما هستند دوری کنید. خانم‌های باردار همیشه می‌دانند کدام غذاها حس بدتری به آنها می‌دهد و موجب ایجاد تهوع می‌شود و کدام غذاها را بهتر تحمل می‌کنند. سعی کنید از تمام غذاها و بوهایی که تهوع شما را بدتر می‌کند دوری کنید.
    •  غذای خود را در دمای ملایم و سرد میل کنید.
    • برای درمان تهوع بارداری از دم‌نوش زنجبیل و بابونه استفاده کنید.
    •  ناگهان تغییر وضعیت ندهید. برای مثال از حالت خوابیده به نشسته ناگهانی بلند نشوید

     در چه مواردی از تهوع بارداری باید به بیمارستان مراجعه کنیم؟

     اگر تهوع و استفراغ بسیار شدید باشد، بدن کم آب شده باشد و بیشتر از شش بار در عرض ۲۴ ساعت استفراغ وجود داشته باشد، باید اورژانسی به بیمارستان مراجعه کنید.

     در صورت وجود استفراغ خونی، اسهال، تب، ضعف و بی‌حالی، احتمالاً یک عامل عفونی وجود دارد و علائم شما فقط به دلیل بارداری رخ نداده است.

     درصورتی‌که هر یک از علائم فوق را دارید فوراً به اورژانس مراجعه کنید.

     درد معده و سوزش سر دل، زردی، تب، ضعف و بی‌حالی، ممکن است به دلیل فشارخون بالا باشد یا طبیعی باشد، همه این موارد از دلایل اورژانسی فشارخون بالا، کبد چرب حاملگی و یا هپاتیت است که باید سریعاً به اورژانس مراجعه کنید.

     تهوع مکرر صبحگاهی یا در طول روز، همراه با استفراغ درصورتی‌که علائم حیاتی شما نرمال باشد و مشکل دیگری نداشته باشید، نیاز به مراجعه اورژانسی در این شرایط ندارید و این علائم نشان‌دهنده تهوع طبیعی بارداری است که در صورت عدم کنترل خانگی باید از درمان دارویی استفاده کنید.

     درمان تهوع بارداری با دارو چیست؟

     گاهی درمان تهوع بارداری در خانه، کافی نیست و نیاز به درمان دارویی در کنار این درمان‌های خانگی وجود دارد. بهترین دارویی که به‌خوبی در درمان تهوع بارداری مؤثر است و عارضه‌ای ندارد، قرص ویتامین ب ۶ است. با خوردن روزانه یک عدد از این قرص به‌راحتی تهوع بارداری کنترل می‌شود.

     قرص یا پودر زنجبیل، از درمان‌های گیاهی مؤثر در کاهش تهوع و استفراغ بارداری است.

     اگر یک هفته داروهای بالا را مصرف کردید و تأثیری در بهبودی شما نداشت، ممکن است پزشک متخصص از داروهای زیر برای تهوع شما کمک کند، به یاد داشته باشید این داروها حتماً باید با تجویز و صلاحدید متخصص زنان باتوجه‌به شرایط شما و سابقه بیماری و دارویی شما تجویز شود، از مصرف خودسرانه و بدون اجازه پزشک این داروها پیشگیری کنید و سعی کنید با داروهای بالا تهوع خود را کنترل کنید .

     داروهایی که برای درمان تهوع بارداری در خط دوم بعد از قرص ویتامین ب ۶ و زنجبیل استفاده می‌شود:

    •  دیمن هیدرینات هر ۴ تا ۶ ساعت
    •  پرومتازین ۲۵ میلی‌گرم
    •  متوکلوپرامید ۱۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت

     اگر هیچ یک از داروهای بالا نتواند برای درمان تهوع بارداری شما مؤثر باشد، بعد از هفته دهم بارداری گاهی پزشک از داروی اندانسترون استفاده می‌کند. این دارو با دوز ۴ میلی‌گرم هر ۸ ساعت تجویز می‌شود و به طور مؤثری تهوع بارداری را کاهش می‌دهد؛ اما به دلیل عوارضی که در بارداری دارد به‌عنوان گزینه آخر در صورت جواب ندادن سایر داروها استفاده می‌شود.

     علت حالت تهوع و سردرد در بارداری چیست؟

     اگر در کنار حالت تهوع بارداری، سردرد نیز دارید، این سردرد دو علت مختلف می‌تواند داشته باشید. یکی از علت‌های آن بی‌آبی بدن است. اگر استفراغ شدید و طولانی‌مدت باشد به دلیل ازدست‌دادن حجم فراوان آب و بی‌آبی بدن، سردرد مشاهده می‌شود.

     علت دیگر سردرد و تهوع می‌تواند میگرن باشد، اگر سایر علائم میگرن مانند سردرد ضربان‌دار که معمولاً یک‌طرفه است وجود داشته باشد بهتر است به متخصص مراجعه کنید تا اقدامات لازم برای کنترل میگرن انجام دهید و داروهای مناسب دریافت کنید. گاهی هم میگرن از قبل از بارداری وجود داشته است و در دوران بارداری نیاز است برای ادامه داروهای مسکن هنگام سردرد با پزشک متخصص خود مشورت کنید، قرص استامینوفن یکی از داروهای ایمن در هنگام سردرد است البته باید دقت کنید این دارو از نوع بدون کدئین باشد.

    درمان تهوع بارداری

     تهوع بارداری اگر همراه با سرگیجه باشد چه دلیلی دارد؟

     گاهی سردرد بارداری همراه با سرگیجه است. در این موارد علائم می‌تواند افت فشارخون یا افت قند خون باشد. بعد از اندازه‌گیری فشار و قند خون، درصورتی‌که سرگیجه شما هنگام ایستادن بدتر شود و احساس سبکی سر داشته باشید باید فوراً به متخصص مراجعه داشته باشید.

     جمع‌بندی

     تهوع بارداری، ممکن است همراه با استفراغ باشد یا بدون استفراغ باشد.

     تهوع بارداری از اوایل بارداری تقریباً تا هفته ششم که سطح هورمون بارداری بسیار بالا می‌رود شروع می‌شود و تا هفته ۱۴ ادامه می‌یابد. معمولاً با ورود به سه‌ماهه دوم بارداری این تهوع از بین می‌رود. برای تشخیص تهوع بارداری بهتر است مطمئن شوید علت دیگری برای این تهوع وجود ندارد. حتماً آزمایش سونوگرافی و بررسی فشارخون انجام دهید. اگر تهوع شما همراه با سردرد، سرگیجه، اسهال یا استفراغ خونی و دل‌پیچه باشد، علل دیگری برای تهوع مطرح است که برای بررسی دقیق این علت‌ها باید به پزشک متخصص مراجعه کنید.

     در نهایت اگر هیچ علت دیگری برای تهوع وجود نداشته باشد، این تهوع به دلیل بارداری است. اگر تهوع استفراغ شدید و بالای ۶ بار در ۲۴ ساعت باشد بدن شما در معرض خطر کم‌آبی است و باید فوراً به بیمارستان و اورژانس مراجعه کنید.

     درمان تهوع بارداری در منزل به کمک رعایت یک‌سری نکات مراقبتی انجام می‌شود. سعی کنید وعده‌های غذایی کوچک بخورید غذاهای سبک‌تر و بدون بو و کم ادویه بخورید.

     اگر به کمک رعایت این موارد نتوانستید تهوع خود را بهتر کنید با تجویز پزشک می‌توانید از دارو کمک بگیرید که داروهای گیاهی بر پایه زنجبیل و قرص ویتامین ب ۶ بی‌عارضه‌ترین داروها هستند.

  •  سندروم داون | علائم و چگونگی تشخیص آن

     سندروم داون | علائم و چگونگی تشخیص آن

     سندروم داون یکی از بیماری‌های ژنتیکی است که به دلیل نقص کروموزومی ایجاد می‌شود.

     برخلاف بسیاری از بیماری‌های ژنتیکی دیگر که احتمال زنده‌ماندن در آنها بسیار کم است، بیماران مبتلا به سندروم داون، متولد می‌شوند و زنده می‌مانند. این بیماری در تمام طول عمر همراه این افراد می‌ماند و موجب اختلالات جسمی و مغزی آنها می‌شود. به دلیل درگیری ژنتیکی این افراد، درمان در آنها غیرممکن است و تاکنون هیچ درمان مشخصی برای این بیماری شناخته نشده است. تنها راه‌حل برای این بیماری، پیشگیری از تولد نوزاد مبتلا است. در ادامه با این بیماری و راه‌های پیشگیری از آن بیشتر آشنا می‌شویم.

    بیشتر بخوانید: دلایل سوزش ادراری در کودکان

     سندروم داون چیست؟

     سندروم داون یکی از بیماری‌های ژنتیکی است که به دلیل مشکل کروموزومی ایجاد می‌شود. کروموزوم‌ها، واحدهای بسیار ریز درون سلول‌های بدن ما هستند. همه سلول‌های ما درونشان ۴۶ کروموزوم دارد. از هر کروموزوم، دو عدد وجود دارد که درحقیقت هر سلول ۲۳ جفت کروموزوم دارد. این کروموزوم‌ها شماره‌گذاری می‌شوند. اگر کروموزوم شماره ۲۱، سه عدد باشد، بیماری سندروم داون به وجود می‌آید. درواقع نام علمی این بیماری تریزمی ۲۱ یا سه‌تایی شدن کروموزوم ۲۱ است.

     بیماری‌های مشابه بسیاری وجود دارد که موجب سه‌تایی شدن کروموزوم‌ها می‌شود؛ اما همه بیماران قبل از تولد در شکم مادرشان می‌میرند. تریزومی ۲۱ جزو محدود بیماری‌هایی است که نوزاد حاصل متولد می‌شود و نمی‌میرد.

     پس همان‌طور که گفتیم، سندروم داون یک بیماری ژنتیکی است که به دلیل سه‌تایی شدن کروموزوم شماره ۲۱ به وجود می‌آید.

    سندروم داون

     در چه شرایطی احتمال تولد نوزاد مبتلا به سندروم داون برای شما بیشتر می‌شود؟

     یکی از فاکتورهای مهمی که در تحقیقات ریسک تولد نوزاد مبتلا به سندروم داون را بیشتر کرده است، سن است. هرچه سن تولد نوزاد بیشتر شود، احتمال به‌وجودآمدن این بیماری بیشتر می‌شود.

     برای خانم‌ها بهتر است که قبل از سن سی‌سالگی بارداری داشته باشند، زیرا با افزایش سن ریسک تولد نوزاد مبتلا به سندروم داون بیشتر می‌شود. یکی از علل اصلی این مشکل، این است که سلول‌های زنان که برای بارداری آفریده شده‌اند، از ابتدا تولد هر خانم در بدن ایشان وجود دارد. در واقع سلول‌های زایای خانم‌ها، برخلاف آقایان که در تمام طول عمر تولید می‌شوند، از ابتدا دست‌نخورده باقی می‌ماند و بدن خانم‌ها هیچ سلول زایای دیگری تولید نمی‌کند.

     به دلیل وجود فاکتورهای محیطی مختلفی که سلول‌های جنسی خانم‌ها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، با بالاتر رفتن سن، سلول‌های خانم‌ها دچار مشکلی می‌شود که احتمال به‌وجودآمدن بیماری‌های ژنتیکی با افزایش سن خانم‌ها بیشتر می‌شود. درواقع مواد جهش‌زای بسیاری وجود دارند که با برخورد با بدن خانم‌ها باعث ایجاد جهش ژنتیکی و به‌وجودآمدن نوزاد مبتلا به بیماری ژنتیکی می‌شود. از جمله این مواد جهش‌زا، اشعه‌های مختلف محیطی است. امواج مغناطیسی، مصرف مواد جهش‌زا مانند دود سیگار و… همگی باعث آسیب سلولی می‌شوند.

     هرچه خانم‌ها قبل از سی و پنج سالگی و در سنین کمتری باردار شوند احتمال دست‌نخورده ماندن سلول‌های باروری آنها بیشتر است و عوارض کمتری را در بارداری تجربه می‌کنند.

     تحقیقات ثابت کرده این مشکلات برای آقایان هم به وجود می‌آید و در آقایان هم با افزایش سن به بالای چهل سال احتمال بیماری‌های ژنتیکی بیشتر می‌شود.

     سندروم داون چه علائمی دارد؟

     نوزاد مبتلا به سندروم داون از همان ابتدای جنینی ویژگی‌های مختلفی را دارد که توسط غربالگری و سونوگرافی به‌سادگی قابل‌تشخیص است. بعد از تولد و با بزرگ‌شدن این کودکان، علائم جسمی بیشتر آشکار می‌شود که از نظر تکاملی این کودکان را متفاوت‌تر می‌کند. همچنین از نظر ذهنی نسبت به کودکان هم‌سن خود عقب‌تر هستند و ذهن آنها تکامل کمتری دارد.

     علائم کودکان مبتلا به بیماری سندروم داون شامل موارد زیر است:

    •  ظاهر متفاوت (صورت صاف، سر کوچک‌تر، گوش کوچک‌تر، گردن کوتاه، زبان بیرون‌زده، چشمان به سمت بالا، گوش غیرطبیعی، ماهیچه‌های ضعیف‌تر)
    •  مشکلات رفتاری (واکنش کندتر و ضعیف‌تر، توجه کمتر، مشکلات یادگیری)
    •  بیماری‌های مرتبط با سندروم داون (مشکلات مادرزادی قلبی، شنوایی ضعیف، بیماری ضعیف، آب‌مروارید، مشکلات مفصل ران، سرطان خون، یبوست مزمن، مشکلات حافظه مانند آلزایمر، کم‌کاری تیروئید، اضافه‌وزن و چاقی، رشد تأخیری دندان‌ها که باعث مشکل در جویدن می‌شود.)

     بیماری سندروم داون چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     گفتیم که بهترین راه پیشگیری از ابتلا به سندروم داون، پیشگیری از تولد نوزاد مبتلا است. بررسی‌های مختلفی در دوران بارداری وجود دارد که باعث تشخیص زودهنگام سندروم داون می‌شود. با تشخیص جنین مبتلا، به‌راحتی می‌توانیم از تولد او پیشگیری کنیم و مجوز سقط‌جنین برای این جنین‌ها صادر می‌شود.

     اولین غربالگری، مشاوره ژنتیک برای افراد پر خطر است. در زمان ازدواج، سوابق بیماری‌ها پرسیده می‌شود.

     افرادی که در خانواده خود بیماران مبتلا به بیماری‌های ژنتیکی داشته باشند، به پزشک مشاور ژنتیک مراجعه می‌کنند. پزشک با بررسی شرایط خانوادگی آنها ریسک تولد فرزند مبتلا به بیماری ژنتیکی را محاسبه می‌کند و این‌گونه به پیشگیری از تولد این‌گونه نوزادان کمک می‌کند. اگر ازدواج آنها از نظر تولد نوزاد مبتلا به مشکل ژنتیکی پرخطر باشد، گاهی ممکن است توصیه شود به‌محض بارداری آزمایش‌های ژنتیکی گرفته شود تا مشکلات جنینی زودتر تشخیص داده شود.

     غربالگری اول در زمان بارداری شامل سونوگرافی NT و آزمایش خون است. سونوگرافی با بررسی اندازه‌گیری‌های خاصی در جنین، احتمال غیرطبیعی بودن سایز بخش‌های مختلف بدن را بررسی می‌کند و باتوجه‌به آزمایش خون مخصوصی که گرفته می‌شود، می‌توان احتمال مبتلا بودن کودک به بیماری ژنتیکی مانند سندروم داون را محاسبه کرد. بهترین زمان انجام سونوگرافی NT سیزده هفتگی جنین است.

     دومین مرحله از غربالگری جنین، سونوگرافی آنومالی است. در این سونوگرافی، تک‌تک قسمت‌های بدن جنین اندازه‌گیری می‌شود و با بررسی نسبت اندازه‌ها با نسبت‌های نرمال انواع آنومالی و ناهنجاری‌های جنین مشخص می‌شود.

     به کمک این غربالگری‌ها و یک‌سری محاسبات تخصصی، ریسک تولد جنین ناسالم برآورد می‌شود و سپس باتوجه‌به این محاسبات، میزان نیاز به آمینو سنتز بررسی می‌شود.

     آمینو سنتز یکی از روش‌های غربالگری مشکلات ژنتیکی است. این روش علی‌رغم ریسک بالایی که برای سقط‌جنین دارد، به کمک کشیدن مایع آمونیون دور جنین و بررسی ژنتیکی سلول‌های آن، می‌توان مشکلات کروموزومی جنین را بررسی کرد. آمینو سنتز فقط در بعضی شرایط خاص که به مشکلات ژنتیکی جنین شک بالایی داریم انجام می‌شود.

     آیا درمانی برای سندروم داون وجود دارد؟

     سندروم داون یکی از بیماری‌های ژنتیکی است که به دلیل تغییر در تمام سلول‌های بدن اتفاق می‌افتد. برای درمان این بیماری لازم است تک‌تک سلول‌ها را درمان کنیم که این کار تقریباً غیرممکن است. علم امروز ما هنوز توانایی درمان این بیماران را ندارد و هیچ داروی مشخصی ندارد. این افراد در تمام طول عمر خود عذاب می‌کشند و علی‌رغم هزینه بالای نگهداری‌شان هرگز درمان نمی‌شوند. به همین دلیل سعی می‌شود از تولد این کودکان پیشگیری کرد و با مجوز سقط و غربالگری‌های مشخص جلوی تولد این کودکان گرفته می‌شود.

     مشاوره با روان‌شناس برای خانواده کودکان سندروم داون بسیار مهم است؛ زیرا خانواده این افراد دچار مشکلات شدیدی می‌شوند. رفتار با این کودکان نسبت به سایر کودکان متفاوت است و لازم است روش درست رفتاری را با این کودکان بدانید. آموزش این کودکان بسیار کندتر از سایر کودکان است و شاید ماه‌ها زمان ببرد تا یک مفهوم ساده را بیاموزند. صبوری خانواده و همراهی آنها به کمک مشاوره روان‌شناس می‌تواند این مسیر را ساده‌تر کند.

     کودکان مبتلا به سندروم داون مانند سایر کودکان می‌توانند به مدرسه بروند و آموزش لازم را نسبت به وضعیت خود ببینند. مدارس مخصوصی برای این کودکان وجود دارد که نسبت به شرایطی که دارند آموزش لازم را می‌دهد و کمک به پیشرفت این کودکان در یادگیری موارد مختلف می‌کند.

    سندروم داون

     بیماران سندروم داون نیازمند چه مراقبت‌هایی هستند؟

     کودکان مبتلا به سندروم داون نیازمند مراقبت‌های ویژه‌ای هستند که شاید کودکان دیگر هرگز به این شرایط نیازی نداشته باشند.

     این کودکان ایمنی ضعیف‌تری دارند و بیشتر مستعد مریضی هستند. ممکن است چندبرابر کودکان نرمال سرما بخورند و به دلیل آموزش‌پذیری اندکی که دارند و عدم رعایت بهداشت فردی بیماری‌شان را بیشتر منتقل کنند و دیرتر بهبود یابند.

     باتوجه‌به تمام شرایطی که ذکر شد، مراقبت از افراد مبتلا به سندروم داون اهمیت بالایی دارد و حساسیت بیشتری نسبت به سایر افراد دارد.

     جمع‌بندی

     سندروم داون، یا تریزومی ۲۱، بیماری ژنتیکی است که به دلیل سه‌تایی شدن کروموزوم شماره ۲۱ اتفاق می‌افتد. افراد مبتلا به سندروم داون از توانایی‌های هوشی و جسمی کمتری نسبت به هم‌سن و سالانشان برخوردار هستند و امکان پیشرفت علمی در آنها وجود ندارد. مستعد شرایط خاصی هستند و احتمال بعضی بیماری‌ها مانند سرطان خون در این افراد بیشتر است.

     همچنین ویژگی‌های جسمی خاصی دارند که موجب شناسایی این افراد از روی ظاهر می‌شود:

    •  صورت صاف
    •  سر کوچک
    •  گوش کوچک
    •  زبان بیرون‌زده
    •   ضعف عضلانی

     تشخیص این بیماری به کمک آزمایش‌های ژنتیکی است.

     این افراد مدارس خاصی می‌روند و آموزش خاصی دارند.

     متأسفانه در حال حاضر هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد و به کمک غربالگری و تشخیص زودهنگام می‌توان از تولد این کودکان پیشگیری کرد.

  •  دلایل سوزش ادراری در کودکان

     دلایل سوزش ادراری در کودکان

    سوزش ادراری در کودکان به دلیل وجود عفونت ادراری است.

    سیستم ادراری از بالا به پایین شامل کلیه‌ها، لوله‌های حالب که کلیه‌ها را به مثانه وصل می‌کنند، مثانه و پیشاب‌راه است. پیشاب‌راه پایینی‌ترین بخش سیستم ادراری است که موجب تخلیه ادرار از کلیه‌ها می‌شود. کلیه‌ها دو عدد عضو لوبیایی‌شکل در پهلوها هستند. خون توسط عروقی به کلیه وارد می‌شود. کار کلیه گرفتن مواد زائد از خون و دفع آن از طریق ادرار است. کلیه‌ها، سیستم کاملی دارد که اجازه دفع خون و سلول‌های مفید خون از طریق ادرار را نمی‌دهد.

    ادراری که تولید می‌شود شامل مواد زائد و مقداری بیلی‌روبین است که باعث زردی آن می‌شود. خونی که وارد کلیه می‌شود از چندین فیلتر عبور می‌کند و تمام مواد اصلی و مغذی آن گرفته می‌شود و تنها بخشی از خون به همراه مواد زائد دفع می‌شود. این مواد دفعی در هر دو کلیه آماده می‌شود و از طریق لوله‌هایی به نام حالب وارد مثانه می‌شوند. مثانه محل ذخیره ادرار است. این ادرار به‌آرامی تولید می‌شود در مثانه ذخیره می‌شود تا به حجم مشخصی برسد و سپس دفع شود. پس از آنکه ادرار به حجم خاصی رسید توسط پیشاب‌راه دفع می‌شود. مجرای خروجی ادرار در آقایان با مجرای تناسلی مشترک و در خانم‌ها متفاوت از مجرای تناسلی است.

    بیشتر بخوانید: آنسفالیت در کودکان | التهاب و ورم مغزی در کودکان

     عفونت ادراری چه علائمی ایجاد می‌کند؟

     معمولاً دو قسمت از سیستم ادراری کودکان دچار عفونت می‌شود و علائم مخصوص خود را ایجاد می‌کند. اگر عفونت محدود به بخش‌های پایینی این سیستم مانند پیشاب‌راه و مثانه باشد علائم زیر را دارد:

    •  سوزش ادراری در کودکان: مهم‌ترین علامت عفونت، سوزش ادراری در کودکان است. البته این سوزش ادراری در کودکان می‌تواند به دلایل دیگری نیز اتفاق بیفتد. برای مثال هر عاملی که باعث زخم، تاول یا آسیب پوستی شود می‌تواند باعث احساس سوزش هنگام ادرار شود. اما سوزش ادراری در کودکان اگر به دلیل عفونت ادرار باشد معمولاً یک یا دو مورد دیگر از علائم عفونت ادراری نیز دیده می‌شود.
    •  بوی بد ادرار: یکی دیگر از علائم شایع عفونت ادراری در کودکان بوی بد ادرار است. این بو نشان‌دهنده رشد باکتری در ادرار است که باعث عفونت ادراری شده است.
    •  تکرر ادرار: سوزش ادراری در کودکان گاهی همراه با تکرر ادرار دیده می‌شود. به‌طوری‌که کودک دائماً به سرویس بهداشتی مراجعه می‌کند و احساس دفع مکرر ادرار دارد.
    •  فوریت ادراری: کودک نمی‌تواند ادرار خود را نگه دارد و باید فوراً آن را تخلیه کند اگر چند ثانیه دیرتر به سرویس بهداشتی برود شلوار خود را خیس می‌کند.
    •  احساس دفع ناکامل ادرار: گاهی سوزش ادراری در کودکان همراه با احساس دفع ناکامل ادرار است. کودک در سرویس بهداشتی بعد از اتمام ادرار خود ذکر می‌کند سوزش شدیدی دارد و همچنان ادرار دارد.

     تمام این علائم آزاردهنده نشان‌دهنده عفونت بخش‌های پایینی دستگاه ادراری مانند عفونت پیشاب‌راه است که در صورت عدم تشخیص درست و درمان به سمت بالاتر و عفونت مثانه می‌رود.

     اگر عفونت ادراری بخش بالایی یعنی کلیه را درگیر کند علائم زیر را دارد: (ممکن است تمام علائم بالا وجود داشته باشد و علائم پایین به آن اضافه شود و یا علائم بالا وجود نداشته باشد و فقط علائم زیر دیده شود)

     درگیری کلیه توسط عفونت، پیلونفریت نام دارد. علائم پیلونفریت:

    •  تب، معمولاً عفونت کلیه باعث ایجاد تب می‌شود. کلیه عضو مهمی از بدن است و با خون ارتباط مستقیم دارد؛ بنابراین این عفونت به‌راحتی علائم کلی در بدن می‌دهند و باعث ایجاد تب می‌شود.
    •  درد پهلو: این درد پهلو ممکن است بدون تحریک وجود داشته باشد. اما درد پهلو در عفونت کلیه معمولاً بعد از ضربه آرام ایجاد می‌شود و به صورتی است که اگر ضربه بسیار آرامی با دست به پهلوی کودک زده شود، کودک از شدت درد بسیار بی‌قرار می‌شود.

     اگر علائم بالا وجود داشته باشد باید مراجعه فوری به پزشک داشته باشید زیرا درمان عفونت کلیه همیشه به‌سادگی و به‌صورت سرپایی نیست.

     چه دلیلی باعث عفونت ادراری در کودکان می‌شود؟

     عفونت ادراری در کودکان به دلایل مختلفی رخ می‌دهد. اولین دلیل استعداد فیزیولوژیک دخترها برای عفونت ادراری است. همان‌طور که گفتیم مجرای تناسلی دختران با مجرای ادراری آنها یکی است. همین مسیر یکسان موجب عفونت ادراری می‌شود و ریسک این عفونت‌ها از همان سنین کودکی در دختران بیشتر است.

    سوزش ادراری در کودکان

     دلیل دیگر عفونت ادراری عدم رعایت بهداشت است. دیر تعویض‌شدن پوشک در کودکان شیرخوار توسط والدین می‌تواند زمینه‌ساز عفونت ادراری در نوزادی و شیرخوارگی باشد. این دیر عوض‌شدن پوشک باعث تجمع باکتری در پوشک می‌شود که مخصوصاً در دختران به دلیل پیشاب‌راه کوتاهی که دارند عفونت به‌سرعت به سمت مثانه پیشروی می‌کند. در سنین بعد از پوشک گرفتن گاهی کودکان به‌خوبی شسته نمی‌شوند. کودکانی که به مدرسه می‌روند و خودشان دستشویی می‌روند ممکن است بهداشت را به‌خوبی رعایت نکنند و مبتلا به عفونت ادراری و شوند.

     دلیل دیگر عفونت ادراری نگه‌داشتن ادرار است

     در کودکانی که به‌تازگی از پوشک گرفته شده‌اند، گاهی کودکان دیر به سرویس بهداشتی می‌روند و سرگرم بازی یا کارتون شدن کودکتان می‌تواند علت اصلی این موضوع باشد. سعی کنید حواستان به دفعات دفع ادرار او باشد؛ زیرا این دیر ادرارکردن موجب سوزش ادراری در کودکان و عفونت ادراری در کودکتان می‌شود. این نگه‌داشتن ادرار موجب تجمع ادرار در مثانه و رشد باکتری‌ها در آن می‌شود.

     عفونت ادراری ممکن است به دلیل مشکل ساختاری سیستم ادراری باشد. سیستم ادراری کودکان همیشه شکل نرمال ندارد. هرگونه نقص ساختاری در سیستم ادراری می‌تواند عاملی برای عفونت ادراری در کودکان و سوزش ادراری در کودکان باشد. برای مثال کودکانی که رفلاکس ادراری دارند بیشتر مستعد عفونت ادراری هستند. رفلاکس ادراری زمانی رخ می‌دهد که ادرار مسیر طبیعی رو به پایینش را از دست بدهد و بخشی از ادرار به سمت کلیه بازگردد. این بازگشت موجب عدم دفع کامل ادرار می‌شود و فرد را مستعد عفونت ادراری می‌کند.

     سوندگذاری و دست‌کاری در سیستم ادراری نیز باعث عفونت ادراری در کودکان بستری می‌شود. اگر سوند غیر استریل گذاشته شود یا حین سوندگذاری سوند آلوده شود کودک به‌راحتی مبتلا به عفونت ادراری می‌شود. در بعضی شرایط خاص ممکن است کودک به‌صورت مزمن و به مدتی طولانی سوند داشته باشد که در این صورت ریسک عفونت ادراری بسیار بالاست.

     عفونت ادراری در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     تشخیص عفونت ادراری در کودکان به کمک آزمایش ادرار انجام می‌شود. پس از شک اولیه به وجود عفونت ادراری در کودک، از او آزمایش ادرار می‌گیریم. کشت ادرار نشان‌دهنده وجود عفونت و میزان و نوع میکروب ایجادکننده عفونت است. آزمایش کشت ادرار علاوه بر نشان‌دادن وجود یا عدم وجود عفونت ادراری، نوع میکروارگانیسم ایجادکننده عفونت و آنتی‌بیوتیک مناسب آن را بررسی می‌کند.

     اگر هر کدام از علائم زیر را دیدید بهتر است کودک شما از نظر عفونت ادراری بررسی شود و آزمایش کشت ادرار از او گرفته شود:

    •  هرگونه تب در نوزاد دختر
    •  بی‌قراری و تب در نوزاد دختر
    •  وجود بوی عجیب در ادرار کودک
    •  وجود نقص ساختاری مانند رفلاکس در کودکی که تب یا بی‌حالی دارد
    •  هر کودک که بستری شده است
    •  هر کودک با سوند ادراری
    •  کودکی که علائم ادراری دارد؛ مانند سوزش ادرار در کودکان و یا تکرر ادرار

     در هر کدام از شرایط بالا بهتر است از کودک آزمایش ادرار و کشت ادرار گرفته شود

     نمونه ادراری کودکان چگونه جمع‌آوری می‌شود؟

     یکی از نکات مهم در تشخیص صحیح عفونت ادراری جمع‌آوری درست نمونه ادراری است. اگر نمونه ادرار حتی با پوست دستمان در تماس باشد باعث ایجاد آلودگی و نتیجه مثبت کاذب آزمایش ادرار می‌شود. به همین منظور باید نمونه را بادقت جمع‌آوری کنید. بهتر است قبل از هر کاری آلت تناسلی کودک خود را با آب و صابون به‌خوبی بشویید تا هیچ میکروب اضافه‌ای نباشد. آزمایش ادرار در کودکانی که پوشک می‌شوند به کمک وصل کردن یک کیسه ادراری چسب‌دار زیر پوشک گرفته می‌شود. بهتر است قبل از چسباندن کیسه کودک را به‌خوبی بشویید و سپس کیسه چسبانیده شود.

     آزمایش ادرار در نوزاد گاهی به کمک گرفتن نمونه استریل با سرنگ انجام می‌شود. در شک بالا به عفونت ادراری در نوزادان، با یک سرنگ از فضای پوستی روی مثانه به سمت مثانه می‌رویم و به کمک سرنگ ادرار را خارج می‌کنیم. این کار به تهیه ادرار استریل از نوزاد کمک می‌کند.

     چگونه از عفونت ادراری در کودکان پیشگیری کنیم؟

    •  رعایت بهداشت و تعویض سریع‌تر پوشک کودک مخصوصاً اگر دختر باشد
    •  شست‌وشوی کودکتان از جلو به عقب باشد تا میکروب‌های مدفوعی وارد دستگاه ادراری نشوند.
    •  حواسمان باشد کودکمان به‌موقع به سرویس بهداشتی برود و درباره نگه‌نداشتن ادرارش با او صحبت کنیم
    •  تعویض مناسب سوند ادراری و گذاشتن سوند به‌صورت استریل انجام شود
    •  تعویض مناسب لباس زیر کودکان و پهن کردن لباس زیر در آفتاب بعد از شستن جهت تمیزشدن و ازبین‌رفتن باکتری‌ها

     سوزش ادراری در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     عفونت ادراری در کودکان به کمک آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود. پس از آن که آزمایش کشت ادراری گرفته شد آنتی‌بیوتیک مناسبی که در آزمایش باکتری‌ها به آن حساسیت دارند تجویز می‌شود.

     پس از پایان دوره درمان آنتی‌بیوتیکی از کودک مجدداً آزمایش ادرار گرفته می‌شود تا پاسخ به درمان بررسی شود.

     معمولاً دوره درمان عفونت ادراری در کودکان یک هفته است.

     جمع‌بندی

     عفونت ادراری در کودکان به دلیل هرگونه آلودگی سیستم ادراری به باکتری ایجاد می‌شود. سوزش ادراری در کودکان از علائم اصلی عفونت ادراری است که در سنین پایین به دلیل عدم آموزش صحیح بهداشت بیشتر مشاهده می‌شود.

     علائم عفونت ادراری شامل سوزش ادراری در کودکان، تب، بی‌حالی، بی‌قراری، تکرر ادرار، دفع اورژانسی ادرار، دفع ناکامل ادرار و گاهی درد پهلو است. بعد از مشاهده هر یک از علائم عفونت ادراری، آزمایش ادرار و کشت ادرار درخواست می‌شود و درمان به کمک آنتی‌بیوتیک مناسب باتوجه‌به جواب کشت است.

  •  آنسفالیت در کودکان | التهاب و ورم مغزی در کودکان

     آنسفالیت در کودکان | التهاب و ورم مغزی در کودکان

     یکی از عفونت‌های خطرناک، آنسفالیت در کودکان است. آنسفالیت اصطلاحی است که برای عفونت بافت اصلی مغز استفاده می‌شود. آنسفالیت در کودکان ممکن است به دلیل عفونت مستقیم و حمله مستقیم میکروب به وجود آید و یا به‌صورت غیرمستقیم و به دلیل پاسخ دستگاه ایمنی بدن به یک عفونت به وجود آید. آنسفالیت در کودکان معمولاً کاملاً ناگهانی و حاد اتفاق می‌افتد و علائم آن به‌صورت حاد شروع می‌شوند و سیری طوفانی دارد، اما گاهی هم ممکن است کاملاً مزمن باشد.

     آنسفالیت بیشتر به‌صورت همگانی درگیری ایجاد می‌کند در واقع میزان بیماری و عفونت بدن کودک مبتلا به حدی زیاد است که می‌تواند باعث عفونت افراد مختلف شود. گاهی هم موارد تکی از آنسفالیت مشاهده می‌شود؛ اما درهرحال احتمال واگیری بالایی دارد. موارد همه‌گیری بیماری آنسفالیت از اواسط فصل تابستان تا اوایل فصل پاییز ادامه پیدا می‌کند.

    بیشتر بخوانید: علائم عفونت مفاصل در کودکان + درمان

     علت بیماری آنسفالیت در کودکان چیست؟

     بیماری آنسفالیت در کودکان می‌تواند علل ویروسی و یا باکتریایی داشته باشد. از جمله ویروس‌هایی که باعث آنسفالیت در کودکان می‌شود، ویروس تب‌خال و ویروس ایدز است. ویروس ایدز می‌تواند به‌صورت کاملاً ناگهانی باعث تب و آنسفالیت در کودکان شود. سرخک نیز در صورت تغییر ناگهانی علائم بیماری می‌تواند باعث ایجاد آنسفالیت در کودکان شود. گاهی اختلالات متابولیک و یا سرطان‌ها نیز می‌توانند باعث ایجاد التهاب در بافت پارانشیم مغزی و آنسفالیت در کودکان شود.

     بنابراین آنسفالیت می‌تواند در اثر عوامل مختلفی به وجود آید. باکتری‌ها، ویروس‌ها، انگل‌ها و حتی عوامل غیرعفونی مانند بدخیمی و سرطان، بیماری متابولیک، افت قند خون و مسمومیت با سرب هم از عواملی هستند که همگی می‌توانند باعث بروز آنسفالیت شوند. سی درصد از موارد آنسفالیت بدون هیچ‌گونه تب بروز می‌کند. برای مثال آنسفالیت ناشی از ویروس تب‌خال بدون تب ایجاد می‌شود.

    آنسفالیت در کودکان

     آنسفالومیلیت منتشر حاد یا ADEM چیست؟

     در دوران کودکی، گاهی بعضی عفونت‌ها باعث ایجاد یک سری علائم منتشر عصبی در مغز و نخاع می‌شود. عوامل مختلفی باعث ایجاد آنسفالیت منتشر در کودکان می‌شود. از جمله ویروس‌های شایع سرخک و آبله‌مرغان می‌توانند باعث آنسفالیت منتشر شوند. همچنین گاهی این نوع آنسفالیت بعد از واکسن‌زدن اتفاق می‌افتد و عامل آن التهاب مغز ناشی از میکروب واکسن و پاسخ بدن به واکسن است. ADEM بیماری است که به طور منتشر مغز و نخاع را درگیر می‌کند. این بیماری باعث ایجاد تب می‌شود. اسپاسم و سفتی عضلانی به‌کرات در کودکان مبتلا مشاهده می‌شود. افت هوشیاری از بی‌حالی تا کما، در این نوع از آنسفالیت مشاهده می‌شود که می‌تواند عواقب بدی برای کودک داشته باشد.

     علائم آنسفالیت در کودکان چیست؟

     قبل از شروع آنسفالیت معمولاً به مدت چند روز سایر علائم بیماری در کودک مشاهده می‌شود. کودک ممکن است سردرد داشته باشد، بی‌حال باشد، تب و سرفه داشته باشد، گلودرد و مشکلات شکمی و همچنین دانه‌های قرمز پوستی در کودک دیده می‌شود. بعد از چند روز این علائم با یک سری علائم عصبی ادامه پیدا می‌کند. کودک به‌صورت افزایش‌یابنده‌ای دچار بی‌حالی می‌شود.

    ممکن است مشاهده کنید فرزندتان لحظه بدتر از قبل می‌شود و بی‌حالی پیش‌رونده دارد. رفتار کودک کاملاً متفاوت می‌شود. رفتارهای عجیب‌وغریب در کودک مشاهده می‌شود. ممکن است هذیان بگوید و کارهای عجیبی کند که شما را کاملاً متعجب کند. یکی از علائم شایع در این مرحله از آنسفالیت در کودکان تشنج است. علائم عصبی مختلف باعث عوارض شدید؛ مانند کما در کودک می‌شود.

     آنسفالیت در کودکان می‌تواند علائم خفیف ایجاد کند و یا حتی کشنده باشد. هرچه سن کودک بالاتر برود بیماری شدیدتر می‌شود.

     آنسفالیت در کودکان را چگونه تشخیص می‌دهیم؟

     برای تشخیص آنسفالیت در کودکان، باید نمونه‌ای از مایع مغزی نخاعی گرفته شود. به دلیل ایجاد عفونت در بافت مغزی، تغییراتی در این مایع ایجاد می‌شود بخشی از این تغییرات شامل موارد زیر می‌شود:

    •  افزایش گلبول‌های سفید مایع مغزی نخاعی
    •  افزایش پروتئین مایع مغزی نخاعی
    •  گاهی ممکن است نمونه مایع مغزی نخاعی هیچ تغییری نداشته باشد.

     بهترین راه برای تشخیص آنسفالیت در کودکان، بررسی نوار مغزی است. نوار مغزی راه تشخیص قطعی آنسفالیت است. در نوار مغزی امواج خاص منتشر و آرامی مشاهده می‌شود.

     اگر تصویربرداری از بافت مغزی انجام شود ممکن است هیچ نکته قابل‌توجهی نبینیم و یا فقط تورم مختصر بافت مغز مشاهده شود. اگر در تصویربرداری از مغز یک بخش مخصوص را درگیر ببینیم و این درگیری مغز منتشر نباشد به‌احتمال زیاد عامل عفونت ویروس تب‌خال است؛ زیرا ویروس تب‌خال باعث درگیری یک کانون از مغز می‌شود.

     انواعی از آزمایش خون و بررسی ویروس‌های مختلف به کمک آزمایش خون باید انجام شود. اگر عامل آنسفالیت در کودکان ویروس باشد، معمولاً این ویروس از مایع مغزی نخاعی جدا نمی‌شود و به کمک آزمایش خون باید علت بیماری را پیدا کرد.

     کشت ویروس مدفوع و ترشحات حلق، انجام آزمایش pcr برای تشخیص ویروس‌های شایع، به تشخیص نوع ویروس کمک بسیاری می‌کند.

     معمولاً با وجود تمام تلاش‌های پزشکان متخصص ممکن است هیچ علتی برای آنسفالیت پیدا نشود. در شرایطی که علت آنسفالیت مشخص نیست و به درمان پاسخ خوبی نمی‌دهد می‌توانیم از مغز نمونه‌گیری کنیم. بدخیمی، اختلالات عروقی، عفونت با بعضی ویروس‌ها، عفونت با عامل سل، عفونت‌های قارچی، همگی مواردی هستند که برای تشخیص دقیق‌تر نیاز به نمونه‌گیری مغزی دارند.

     آنسفالیت در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     یک سری از عوامل آنسفالیت در کودکان، درمان مخصوص خود را دارند؛ اما مابقی علل آنسفالیت هیچ درمان خاصی ندارند و مراقبت‌های حمایتی تنها راهکار درمانی است. ویروس‌های تب‌خال، آبله‌مرغان، ویروس CMV و ویروس HIV ، همگی درمان مخصوص خود را دارند. یعنی اگر علت آنسفالیت کودک شما یکی از این ویروس‌ها باشد حتماً درمان خاصی برای آن وجود دارد؛ اما مابقی علل آنسفالیت به کمک کنترل شرایط هر کودک درمان می‌شوند.

    درمان ویروس‌های تب‌خال و آبله‌مرغان با داروی اسیکلوویر است. داروی گانسیکلوویر برای درمان ویروس cmv استفاده می‌شود. برای درمان ویروس ایدز نیز از ترکیبی از داروهای ضدویروسی استفاده می‌کنیم. اگر عفونت آنسفالیت منتشر یا ADEM ایجاد شود، درمان به کنم دوز بسیار بالای تزریقی کورتون انجام می‌شود.

     بیشتر موارد آنسفالیت در کودکان به کمک بستری در icu درمان می‌شوند. در بخش مراقبت‌های ویژه، می‌توان به‌سرعت تشنج را کنترل کرد. درصورتی‌که فشار داخل سر بالا برود با درمان‌های خاص این فشار کنترل می‌شود و اختلالات الکترولیتی بدن در icu درمان می‌شود.

     چگونه از ابتلای به آنسفالیت پیشگیری کنیم؟

     بعضی از ویروس‌هایی که باعث بروز آنسفالیت در کودکان می‌شوند، توسط نیش پشه یا کنه به بدن منتقل می‌شوند. برای پیشگیری از این عفونت‌های شدید بهتر است از گزیده شدن کودک جلوگیری کنیم و در هنگام مسافرت و یا مناطقی که پشه و کنه زیاد دارند از پشه‌بند استفاده کنیم.

     برای پیشگیری از آنسفالیت ناشی از ویروس هاری، به‌راحتی می‌توانیم با واکسن هاری از این ویروس پیشگیری کنیم.

     برای پیشگیری از آنسفالیت در کودکان با ویروس تب‌خال، از ابتلا کودک به این ویروس جلوگیری کنید. یکی از راه‌های انتقال این ویروس، زایمان طبیعی در مادرانی که تب‌خال تناسلی دارند است. اگر مبتلا به تب‌خال تناسلی هستید باید از سزارین استفاده کنید.

     واکسن آنفولانزا، از ابتلا به آنسفالیت آنفولانزایی جلوگیری می‌کند.

     در زمان‌های تب کودک هرگز از قرص آسپیرین استفاده نکنید. این کار می‌تواند شانس ابتلای کودک به سندرم ری را بیشتر کند. سندرم ری می‌تواند باعث بروز آنسفالیت در کودکان بشود.

    آنسفالیت در کودکان

     عفونت آنسفالیت در کودکان چه عوارضی را بر جای می‌گذارد؟

     آنسفالیت در کودکان معمولاً بدون برجای‌گذاشتن هیچ عارضه‌ای درمان می‌شود؛ اما بعضی شرایط هستند که می‌توانند باعث ایجاد عارضه شوند و گاهی کودک به دلیل این عفونت ممکن است فوت کند. دو سوم از کودکان قبل از آنکه ترخیص شوند کاملاً بهبود پیدا می‌کنند. بقیه کودکان دچار عوارض شدیدی می‌شوند. عوارض ناشی از آنسفالیت در کودکان موارد زیر است:

    •  فلجی
    •  سفتی عضلات
    •  بی‌حسی عضلانی
    •  مشکلات شناختی
    •  ضعف عضله
    •  تشنج‌های عودکننده

     اگر هر کدام از این عوارض در اثر آنسفالیت در کودکان دیده شود، به‌مرورزمان معمولاً مشکلات عصبی حل می‌شود و برای مثال اگر کودک شما در اثر آنسفالیت توان راه‌رفتن خود را ازدست‌داده باشد به‌مرورزمان این نقص برطرف می‌شود و این توان بازمی‌گردد.

     مرگ‌ومیر ناشی از آنسفالیت در کودکان پنج درصد است پس موارد بسیار زیادی از بیماری درمان می‌شود و عارضه شدیدی نمی‌گذارد. ویروس هاری یکی از عوامل ویروسی است که همواره کشنده است.

     اگر کودک شما زیر یک سال باشد و یا دچار کما شده باشد، احتمال آنکه آنسفالیت عارضه بدهد بیشتر است.

     چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

    •  اگر تب کودک شما بهبود پیدا نمی‌کند
    •  اگر حال کودک شما روزبه‌روز بدتر می‌شود
    •  اگر کودک شما رفتار عجیب دارد
    •  اگر کودک شما هذیان می‌گوید
    •  اگر تشنج در کودک دیدید

     همه موارد بالا می‌تواند علامتی از آنسفالیت در کودکان باشد که باید فوراً به پزشک مراجعه کنید

     جمع‌بندی

     به عفونت بافت اصلی مغز آنسفالیت گفته می‌شود. آنسفالیت معمولاً در اثر میکروب‌ها و عوامل عفونی اتفاق می‌افتد؛ اما گاهی هم علت آنسفالیت می‌تواند بدخیمی‌ها و شرایط غیرعفونی مانند فشارخون باشد.

     قبل از آنکه آنسفالیت شروع شود معمولاً چند روز علائمی مانند سرفه، گلودرد، تب، سردرد و درد شکم ایجاد می‌شود و سپس علائم اصلی آنسفالیت مانند بی‌حالی و تغییرات رفتاری و تشنج مشاهده می‌شود.

     برای تشخیص آنسفالیت در کودکان بهتر است نمونه مایع مغزی نخاعی بررسی شود. همچنین آزمایش خون و pcr به تشخیص عامل میکروبی آنسفالیت در کودکان کمک بسیاری می‌کند.

     در کنار تمام این موارد گرفتن نوار مغزی از کودک بهترین و اصلی‌ترین راه تشخیصی است.

     درمان آنسفالیت در کودکان، برای بعضی ویروس‌ها داروی اختصاصی ضدویروسی است و برای بقیه موارد درمان اختصاصی وجود ندارد و صرفاً درمان حمایتی و کنترل علائم کودک انجام می‌شود.

  •  علائم عفونت مفاصل در کودکان + درمان

     علائم عفونت مفاصل در کودکان + درمان

     عفونت مفاصل در کودکان، به دلیل ورود عامل عفونی به فضای مفصلی ایجاد می‌شود. عفونت مفاصل در کودکان معمولاً یک مفصل را درگیر می‌کند و باعث قرمزی و التهاب و گرمی مفصل و همچنین درد و محدودیت حرکت مفصل می‌شود. عفونت مفاصل در کودکان گاهی با تب همراهی دارد. معمولاً علت آن انتشار خونی عفونت است و لازمه این عفونت این است که کودک دچار عفونت خون شده باشد و این شایع‌ترین علت عفونت مفاصل در کودکان است.

    بیشتر بخوانید: همه چیز درباره عفونت ریه در کودکان

     تشخیص عفونت مفاصل در کودکان به کمک نمونه‌گیری از فضای مفصلی و کشت نمونه است. برای درمان از آنتی‌بیوتیک مناسب با باکتری مفصل استفاده می‌شود. درمان معمولاً بیمارستانی و به کمک آنتی‌بیوتیک تزریقی است.

     گاهی عفونت خون کودک، به مفصل او می‌رسد و موجب ایجاد عفونت مفاصل در کودکان می‌شود. البته گاهی این عفونت از طریق بافت‌های عفونی اطراف مفصل، به مفصل می‌رسد. گاهی هم یک ضربه نفوذی برای مثال ضربان پاره کننده در طی تصادفات باعث نفوذ باکتری به فضای مفصل می‌شود. بیماری لایم، یکی از بیماری‌هایی است که ممکن است باعث عفونت مفصل شود. البته بیشترین راهی که باعث عفونت مفاصل در کودکان می‌شود، عفونت خون و انتشار میکروب از طریق خون به مفصل است.

     عفونت مفاصل در کودکان، در سنین زیر پنج سال و نوجوانی شایع‌تر است. این بیماری در ابتدا با علائم خاصی که در مفصل ایجاد شده شناسایی می‌شود و درمان نسبت به عامل ایجادکننده عفونت متفاوت است. به‌طورکلی عفونت مفاصل در کودکان به دلیل تجمع باکتری در مفصل و ایجاد التهاب یا چرک به وجود می‌آید.

     عفونت مفاصل در کودکان چه علامتی دارد؟

     مفصلی که دچار عفونت می‌شوند، از نظر ظاهری متفاوت‌اند و همچنین دچار درد و حساسیت می‌شوند. این مفاصل قرمز می‌شوند، گرم‌تر از سایر مفاصل‌اند و اندکی تورم دارند. مفاصلی که دچار عفونت هستند دردناک‌اند و این دردناکی موجب حساسیت مفصل می‌شود به‌طوری‌که اگر مفصل را حتی به‌آرامی لمس کنید متوجه دردناکی آن می‌شوید. این عفونت موجب تجمع مایعی در مفصل می‌شود که همین تجمع مایع و دردناکی مفصل باعث کاهش توان کودک در حرکت‌دادن مفصل می‌شود؛ اما معمولاً مفصل به طور کامل بی‌حرکت نیست.

    ممکن است والدین در ابتدا فکر کنند که این مفصل ضربه خورده؛ اما علائم به‌سرعت بدتر می‌شود. گاهی در کودکان بسیار کوچک، والدین هنگام عوض‌کردن پوشک متوجه درد و بی‌قراری مفصل می‌شوند. در کودکانی که به‌تازگی راه افتاده‌اند گاهی متوجه مشکلی در راه‌رفتن و لنگیدن کودک می‌شویم. اگر عفونت مفصلی ران کودک را درگیر کند، متوجه حالت غیرطبیعی پا می‌شویم. در این موارد پا اندکی به خارج چرخیده است و به جلو خم شده است. این تغییر حالت پا به کاهش درد کمک می‌کند. همچنین اگر این عفونت آرنج یا زانو را درگیر کند، کودک این مفاصل را خم‌شده نگه می‌دارد. بیشترین مفصلی که در کودکان مستعد عفونت است زانو است.

     گاهی عفونت مفاصل در کودکان در مفاصل دست کودکتان دیده می‌شود. درصورتی‌که ضربه‌ای نافذ به دست مشت کرده کودک خورده باشد این ضربه می‌تواند موجب عفونت مفاصل دست بشود. قرمزی و تورم از علائم این عفونت است.

    عفونت مفاصل در کودکان

     عفونت مفاصل در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     همان‌طور که گفتیم، بیشتر موارد عفونت مفاصل در کودکان ناشی از عفونت خون است. در واقع باکتری ابتدا به خون راه پیدا می‌کند و سپس وارد مفصل می‌شود و باعث ایجاد عفونت می‌شود. جهت تشخیص این عفونت ابتدا آزمایش خون گرفته می‌شود. در این آزمایش افزایش گلبول‌های سفید و عوامل التهابی خون مشاهده می‌شود. سپس آزمایش خون کشت داده می‌شود. در این کشت خون درصورتی‌که میکروبی در خون وجود داشته باشد کشت پیدا می‌کند و عامل بیماری تشخیص داده می‌شود.

     بهترین راه تشخیص عفونت مفاصل در کودکان کشت مایع مفصلی است. به کمک یک سرنگ پزشک متخصص مایع میان مفصل را می‌کشد و به آزمایشگاه می‌فرستد تا نوع میکروب درون آن را از طریق کشت‌دادن مشخص کند. اگر از مفصل تصویر گرافی گرفته شود تورم مفصل مشاهده می‌شود فضای مفصلی در تصاویر پهن‌تر هستند و کپسول مفصلی متورم است. سونوگرافی یکی از روش‌های ارجح برای بررسی بافت نرم است. برای مشاهده افزایش مایع مفصلی و عفونت مفصل یکی از ساده‌ترین راه‌ها انجام سونوگرافی است مخصوصاً برای مفصل ران بسیار کاربردی است.

     عوارض عفونت مفصلی چیست؟

     عفونت مفاصل در کودکان می‌تواند عوارضی را بر جای بگذارد؛ اما معمولاً در صورت تشخیص به‌موقع و درمان صحیح بی عارضه است. یکی از عوارض اصلی ازبین‌رفتن کار صحیح مفصل به دلیل تخریب است. بیشترین مفاصلی که عارضه دار می‌شوند ران و شانه است. گاهی عفونت مفصل موجب آسیب صفحه رشد استخوانی کودک می‌شود. این آسیب می‌تواند باعث اختلالات رشد کودک شود. این کودکان رشد طولی استخوانشان را از دست می‌دهند و اندامشان کوتاه می‌شود. هیچ پیشگیری مؤثری نیز درباره این بیماری وجود ندارد.

     عفونت مفاصل در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     درمان عفونت مفاصل در کودکان بسته به عامل عفونی متفاوت است. معمولاً نیاز به بستری در بیمارستان و درمان آنتی‌بیوتیکی تزریقی است. حداقل درمان موردنیاز دو هفته است. در برخی موارد مقاوم به درمان، گاهی تا چهار هفته درمان آنتی‌بیوتیکی نیاز است.

     بعد از شروع درمان آنتی‌بیوتیکی تزریقی، آنتی‌بیوتیک خوراکی جهت استفاده کودک در منزل تجویز می‌شود. درمان آنتی‌بیوتیکی معمولاً چهار تا شش هفته زمان لازم دارد و داروها باید به‌موقع استفاده شوند. به دلیل دوره درمانی طولانی شرایط برای کودک بسیار سخت است پس درمان مناسب اهمیت بالایی دارد؛ زیرا همکاری کودکان برای درمان سخت‌تر از بزرگسالان است پس تشخیص درست و انتخاب آنتی‌بیوتیک بسیار مهم است. ممکن است شروع درمان با یک آنتی‌بیوتیک باشد؛ اما در مراحل بعدی به دلیل مقاومت و عدم درمان لازم شود آنتی‌بیوتیک تغییر کند. برخی آنتی‌بیوتیک‌ها هستند که روی یک‌سری باکتری‌های خاص و مقاوم به درمان تأثیر ندارند؛ مانند پنی‌سیلین که بسیاری از باکتری‌ها نسبت به آن مقاومت دارند.

    عفونت مفاصل در کودکان

     گاهی برای درمان عفونت مفاصل در کودکان لازم است جراحی برای کودک انجام شود. اگر عفونت مفاصل در کودکان بسیار شدید باشد، تجمع چرک و عفونت شدید موجب کاهش خون‌رسانی بافت شود، این عفونت شدید تنها به کمک جراحی درمان می‌شود. در روش جراحی بافت عفونی برداشته می‌شود و خون‌رسانی بهتر می‌شود.

     جمع‌بندی

     در بسیاری از موارد عفونت خون در کودکان، منجر به ایجاد عفونت مفاصل در کودکان می‌شود. عفونت مفاصل با علائمی مانند درد مفصل، حساسیت، تورم، گرمی، قرمزی و محدودیت حرکت همراهی دارد. تشخیص عفونت مفاصل در کودکان به کمک نمونه‌گیری از مفصل و کشت و بررسی میکروسکوپی نمونه است. تشخیص و درمان تحت‌نظر متخصص عفونی اطفال است. درمان بر اساس جواب کشت انجام می‌شود.

  •  همه‌چیز درباره عفونت ریه در کودکان

     همه‌چیز درباره عفونت ریه در کودکان

     عفونت ریه در کودکان، ممکن است بعد از یک سرماخوردگی طولانی و یا بعد از یک تب و عفونت به وجود بیاید. ریه‌ها دو عضو تنفسی اصلی بدن در قفسه سینه هستند. ریه‌ها با ورود هوا از راه بینی، باعث تبادل اکسیژن هوای ورودی با اکسیژن خون می‌شوند و خون پر اکسیژن را به بدن می‌رسانند. هر عاملی که باعث پرشدگی بخشی از ریه شود، چه تومور باشد و چه عفونت و چرک باشد، موجب اختلال در اکسیژن‌رسانی بدن می‌شود. با پایین‌بودن اکسیژن خون احساس تنگی نفس بیشتر می‌شود و علائم عفونت ریه در کودکان از همین‌جا شروع می‌شود.

     سرماخوردگی شایع‌ترین بیماری در میان کودکان است. کودکان ممکن است سالانه هشت بار مریض شوند و این تعداد بالای بیماری برای تکامل سیستم ایمنی کودکان لازم است و جای نگرانی نیست. اما اگر سرماخوردگی فراتر از راه‌های هوایی بالایی برود و عفونت به ریه کودک برسد، این موضوع ما را نگران خواهد کرد.

    بیشتر بخوانید: علائم هپاتیت در کودکان چیست؟

     عفونت ریه در کودکان چه تفاوتی با سرماخوردگی معمولی دارد؟

     در سرماخوردگی معمولی، کودک انواع مختلفی از علائم را دارد؛ اما معمولاً بدحال نیست و حال عمومی خوبی دارد. سرماخوردگی معمولی، علائمی مانند آبریزش بینی، گرفتگی بینی، سرفه و عطسه دارد. آبریزش بینی در سرماخوردگی معمولی شفاف و روشن است و معمولاً چرک از بینی خارج نمی‌شود. سرماخوردگی معمولی با مراقبت‌های خانگی و استراحت بهبود می‌یابد. در سرماخوردگی معمولی، عامل میکروبی راه‌های هوایی بالایی کودک را درگیر می‌کند. ویروس در مناطقی مانند بینی و بخش بالایی حلق تکثیر می‌شود.

     گاهی عاملی میکروبی علاوه بر راه‌های هوایی بالایی به بخش‌هایی مانند حنجره و نای و نایژه می‌رسد. به این عفونت برونشیت گفته می‌شود. برونشیت علائم بیشتری دارد. باعث گرفتگی صدا و تحریک سرفه می‌شود. ممکن است درمان سخت‌تری داشته باشد و شرایط کودک اندکی بدتر شود.

     اگر عفونت حلق را درگیر کند و باعث قرمزی حلق، بزرگ‌شدن لوزه، ترشحات چرکی حلق و گلودرد شدید شود، نام این نوع عفونت فارنژیت است. درمان فارنژیت اگر عامل آن باکتری باشد معمولاً به کمک آنتی‌بیوتیک تزریقی پنی‌سیلین است. اگر عامل فارنژیت ویروسی باشد درمان خاصی ندارد و بهترین درمان غرغره آب و نمک است.

     در تمام این عفونت‌ها، دوره بیماری کودک کوتاه و در حد سه تا هفت روز است. اگر عامل درگیرکننده آنفولانزا یا کووید باشد گاهی ممکن است علائم طولانی‌تر نیز بشوند؛ اما معمولاً دوره بیماری کوتاه است. عفونت ریه در کودکان، دوره بیماری طولانی‌تری دارد. همچنین از همان اوایل درگیری ریه، نسبت به میزان درگیری، تنگی نفس شدید می‌شود. در کودکانی که حجم زیادی از ریه درگیر شود ممکن است بدون اکسیژن و بستری نتوانند نفس بکشند. ترشح خلطی ریه، سرفه، احساس سنگینی سینه و تنگی نفس از علائم عفونت ریه در کودکان است. عفونت ریه در کودکان بدون دارو و معمولاً بدون بستری خوب نمی‌شود و کودک را به‌شدت بی‌حال می‌کند.

     عفونت ریه در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     تشخیص عفونت ریه در کودکان به کمک گرافی ساده ریه انجام می‌شود. در کودکان بسیار کوچک، مادر در اتاق رادیولوژی در کنار کودک می‌ایستد تا گرافی گرفته شود معمولاً فضای تصویربرداری باعث ایجاد استرس در کودک می‌شود. در صورت تمایل خود کودک سعی کنید در کنار او بمانید تا استرس کمتری داشته باشد.

     در بزرگسال سی‌تی‌اسکن ریه بهترین تشخیص برای درگیری ریه و درصد درگیری را می‌گذارد؛ اما به دلیل میزان بالای اشعه، در کودکان بهتر است از گرافی ساده ریه استفاده شود مگر در موارد درگیری شدید که شک به مشکل خاصی باشد و متخصص صلاح ببیند از سی‌تی‌اسکن استفاده کند.

     یافته تشخیصی دیگر، پایین‌بودن اکسیژن خون در معاینه است. به کمک دستگاه کوچکی به نام پالس اکسیمتری، اکسیژن خون کودک اندازه‌گیری می‌شود. عفونت ریه در کودکان می‌تواند به‌شدت تهویه ریه را کاهش دهد و باعث پایین آمدن اکسیژن خون شود.

     گاهی عفونت ریه در کودکان به دلیل نوع خاصی از باکتری است که حتماً لازم است عامل عفونی کشت داده شود. کشت ترشحات خلط می‌تواند به تشخیص ما کمک بسیاری کند. در موارد مزمن شدن عفونت ریه که شک بالایی به بیماری سل داریم یکی از راه‌های مفید تشخیصی کشت خلط و بررسی سل است.

     هنگامی که ترشحات ریه کشت داده می‌شود، در آزمایشگاه میزان حساسیت عامل عفونی به آنتی‌بیوتیک نیز بررسی می‌شود. در شرایطی که مقاومت آنتی‌بیوتیکی بالا باشد، آزمایشگاه به ما در تعیین بهترین دارو برای درمان میکروب کمک می‌کند و میزان حساسیت میکروب ریه را به آنتی‌بیوتیک‌های مختلف بررسی می‌کند.

    عفونت ریه در کودکان

     علائم عفونت ریه در کودکان چیست؟

     عفونت ریه در کودکان ممکن است کاملاً خاموش باشد. دوره‌های مکرر سرماخوردگی و سرفه خلط دار که پس از مدت کوتاهی بهبودی مجدداً علائم عود می‌کند، می‌تواند نشان‌دهنده عفونت ریوی باشد که به‌خوبی بهبود نمی‌یابد و مجدداً کودک مریض می‌شود. درد قفسه سینه هنگام تنفس، تنفس صدادار و خس‌خس سینه ایجاد می‌شود.

     عفونت ریه در کودکان باعث پایین آمدن اکسیژن خون می‌شود و همین عامل باعث تنگی نفس کودک هنگام راه‌رفتن می‌شود. در موارد بسیار شدید که درگیری ریه بسیار وسیع باشد، ممکن است حتی در حالت نشسته و استراحت نیز تنگی نفس وجود داشته باشد.

     سرفه مکرر، خلط زرد یا سبزرنگ، گاهی خلط خونی، همگی علائم عفونت ریه در کودکان است.

     تب ممکن است تنها علامت آن باشد. تب طولانی‌مدت که بهبود نمی‌یابد. ممکن است با شروع سرماخوردگی و تب، آنتی‌بیوتیک را برای کودک شروع کنید و بلافاصله بعد از قطع استامینوفن، علی‌رغم مصرف چندروزه آنتی‌بیوتیک، تب ادامه داشته باشد. تب علامت مبارزه بدن با بیماری است و ممکن است در فاز حاد بیماری وجود داشته باشد. همچنین نشان‌دهنده یک عفونت فعال در بدن است.

     علائم سل چیست؟

     سل یکی از باکتری‌هایی است که باعث ایجاد عفونت مزمن در ریه می‌شود. ممکن است پس از ورود عامل بیماری سل به بدن، بدن خودبه‌خود با این عامل مبارزه کند و بدون عفونت ریه بهبود یابد؛ اما گاهی در شرایطی بیماری غالب می‌شود و باعث ایجاد عفونت در ریه کودک می‌شود. میکروب سل معمولاً از راه تنفسی وارد بدن می‌شود و در ریه تکثیر پیدا می‌کند و ایجاد سرفه و خلط مزمن می‌کند.

    سل ممکن است خلط خونی نیز ایجاد کند. در صورت مشاهده هر علامت مزمنی حتی خلط مزمن بهتر است ترشحات حلق کودک از نظر میکروب سل بررسی شود. درمان سل به کمک داروهای آنتی‌بیوتیک ترکیبی انجام می‌شود. تشخیص و درمان سل برعهده مراکز بهداشت است. با مراجعه به این مراکز تست تشخیص و داروها رایگان در اختیار بیماران قرار می‌گیرد.

     تشخیص سل در کودکان فقط به کمک تصاویر گرافی ریه است و معمولاً تست خلط از کودک گرفته نمی‌شود.

    عفونت ریه در کودکان

     برای پیشگیری از عفونت ریه در کودکان چه کنیم؟

    برای پیشگیری از عفونت ریه در کودکان

    •  در زمان سرماخوردگی، سعی کنید حتماً کودکتان توسط متخصص اطفال ویزیت شود.
    • داروهای تجویزی را به‌دقت و به‌موقع استفاده کنید.
    • در صورت ابتلا به عفونت خاصی که نیاز به بستری باشد حتماً کودک را بستری کنید و تا پایان دوره درمان او را با رضایت شخصی ترخیص نکنید.
    •  در زمان‌های مزمن شدن عفونت از درمان‌های خانگی بپرهیزید و حتماً از پزشک کمک بگیرید پس از بهبودی علائم کودکتان داروهایش را قطع نکنید و تا زمانی که پزشک تجویز کرده منظم دارو را بدهید.
    •  آنتی‌بیوتیک را در زمان مشخصی سر ساعت مشخص بدهید.
    •  از تماس کودک با شخصی که عفونت ریه دارد تا جای ممکن خودداری کنید.
    •  از داروهای مکمل تقویت سیستم ایمنی در صورت ابتلای مکرر کودک به بیماری استفاده کنید.
    •  در غذای روزانه کودکتان انواع میوه و سبزی‌ها را استفاده کنید.
    •  در صورت مشاهده هر یک از علائم عفونت ریه در کودکان برای معاینه اورژانسی او را به درمانگاه ببرید.

     چگونه عفونت ریه در کودکان را درمان کنیم؟

     برای درمان عفونت ریه در کودکان، باید از آنتی‌بیوتیک مناسب استفاده شود. گاهی عاملی که باعث عفونت ریه شده است ویروس است. در موارد عفونت ویروسی، داروی ضدویروسی مناسب با صلاح دید متخصص تجویز می‌شود. اگر عفونت ریه در کودکان باعث افت اکسیژن خون و بی‌حالی کودک شود باید او را بستری کنید. گاهی داروی مناسب درمان عفونت ریه در کودکان به‌صورت خوراکی وجود ندارد و تنها داروی مؤثر آنتی‌بیوتیک تزریقی است. در این شرایط لازم است کودک بستری شود و داروی مناسب برای او تجویز شود. اگر دوره درمانی کامل نشود عود عفونت ریه و مقاومت آنتی‌بیوتیکی بالاست.

     به یاد داشته باشید عفونت ریه در کودکان ممکن است بسیار خطرناک باشد و حتی باعث مرگ‌ومیر تعدادی از کودکان شود. هر چه کودک را سریع‌تر به پزشک برسانید و درمان به‌موقع شروع شود احتمال عوارض کمتر است. هرگز نگذارید عفونت شدید و کودکتان بدحال شود. کودکان بدحال با اکسیژن خون پایین و درگیری وسیع ریه ریسک مرگ‌ومیر و عوارض بالاتری دارند.

     در چه شرایطی فوراً کودک را به اورژانس بیمارستان برسانیم؟

     اگر کودک شما هریک از شرایط زیر را داشت باید فوری او را به اورژانس اطفال برسانید:

    •  تنگی نفس در حال استراحت و یا پس از چند قدم راه‌رفتن
    •  سرفه شدیدی که خواب کودک را مختل کند
    •  سرفه همراه با خلط خونی
    •  سرفه شدیدی که هر بار منجر به استفراغ شود
    •  بی‌حالی و بی‌اشتهایی شدید کودک

      جمع‌بندی

      علائم عفونت ریه در کودکان طیف وسیعی از تب و سرفه و خلط تا افت اکسیژن خون و تنگی نفس شدید دارد. بهتر است در عفونت‌های تنفسی شدید حتماً از کودک عکس ریه بگیرید. درگیری ریه معمولاً در گرافی ساده ریه مشخص می‌شود. درمان آنتی‌بیوتیکی مناسب و یا درمان ضدویروسی با تشخیص پزشک متخصص اطفال برای کودک در نظر گرفته می‌شود. معمولاً عفونت ریه در کودکان نیاز به بستری و مراقبت در بیمارستان دارد.

  • علائم هپاتیت در کودکان چیست؟

    علائم هپاتیت در کودکان چیست؟

     علائم هپاتیت در کودکان شامل سردرد، کسالت، تهوع، استفراغ و زردی است. همگی از علائم هپاتیت در کودکان هستند (هپاتیت ویروسی). برای آشنایی بیشتر با علائم هپاتیت در کودکان به ادامه مطلب توجه فرمایید.

    بیشتر بخوانید: بهترین درمان آرتریت در کودکان

     هپاتیت چیست؟

     به التهاب کبد، هپاتیت گفته می‌شود. کبد یکی از اعضای مهم و حیاتی بدن است. وظیفه اصلی سم‌زدایی بدن را برعهده دارد و بسیاری از سموم و داروها در کبد متابولیزه می‌شوند. هر غذایی که می‌خوریم بعد از جذب توسط خون به کبد می‌رسد و مواد زائد و سموم در کبد از خون پاک‌سازی می‌شوند. اگر به هر دلیلی سلول‌های کبد ملتهب شوند و آسیب ببینند، هپاتیت رخ داده است. شایع‌ترین علت هپاتیت در کودکان ویروس‌ها هستند؛ اما در بزرگسالان هپاتیت به دلیل مصرف الکل نیز دیده می‌شود.

    انواع هپاتیت

     شش نوع مختلف ویروسی باعث التهاب کبد و شروع علائم هپاتیت در کودکان می‌شود:

    •  هپاتیت A
    •  هپاتیت B
    •  هپاتیت C
    •  هپاتیت D
    •  هپاتیت E
    •  هپاتیت G

     این ویروس‌ها تفاوت بسیاری با یکدیگر دارند.

    • هپاتیت B و هپاتیت C ، دو عامل ویروسی هستند که از طریق خون و ترشحات بدن منتقل می‌شوند.
    • ویروس هپاتیت D که به آن عامل دلتا نیز گفته می‌شود برای انتقال و بیماری‌زایی نیاز به ویروس هپاتیت B مزمن دارد و فقط ناقلین هپاتیت B مزمن می‌توانند به بیماری دلتا مبتلا شوند.
    • هپاتیت E، ویروس هپاتیت است که بیشتر علائم گوارشی ایجاد می‌کنند و در نتیجه سفر به مناطق اندمیک، مشاهده می‌شوند.
    • هپاتیت G بیشتر در افراد مبتلا به ایدز دیده می‌شود.

    چه شرایطی فرد را مستعد عفونت هپاتیت B و C می‌کند؟

    مهم‌ترین شرایطی که فرد را مستعد عفونت هپاتیت B و C می‌کند شرایط زیر است:

    •  مواد مخدر تزریقی
    •  تزریق مکرر فراورده خونی برای مثال کودکانی که به علت کم‌خونی شدید باید مکرراً خون دریافت کنند.
    •  عفونت مادرزادی به علت تولد از مادر مبتلا به هپاتیت

     هپاتیت B و C، دو عامل ویروسی هستند که ریسک مزمن شدن هپاتیت و آسیب کبدی و سرطان کبدی در این عفونت‌ها بیشتر است.

    علائم هپاتیت در کودکان

     علائم هپاتیت در کودکان چیست؟

     سه نوع ویروس هپاتیت A و B و C، علائم بالینی نسبتاً مشابه با یکدیگر دارند. علامت اصلی هپاتیت، یرقان یا زردی است و بسیاری از افراد هپاتیت را با زردی می‌شناسند. اما قبل از مرحله زردی یک‌سری علائم در شخص مشاهده می‌شود که این علائم یک هفته باقی می‌ماند:

    •  سردرد
    •  درد شکم
    •  بی‌اشتهایی
    •  کسالت
    •  تهوع و استفراغ

     قبل از آنکه علائم اختصاصی‌تر هپاتیت آغاز شود این علائم هپاتیت در کودکان مشاهده می‌شوند.

     گاهی هپاتیت B توسط مادر به جنین منتقل می‌شود و باعث شروع علائمی در دوره شیرخواری کودک می‌شود. علائم هپاتیت B در شیرخواران، کهیر و درد و التهاب مفصلی است. اگر در شیرخواری التهاب مفاصل همراه با کهیر دیدید می‌تواند علائمی از هپاتیت باشد.

     مرحله اصلی هپاتیت، زردی است. زردی و بزرگ‌شدن کبد از علائم اصلی هپاتیت است که بعد از علائم غیراختصاصی، کودک زرد می‌شود و کبد او بزرگ می‌شود که اگر به زیر دنده سمت راست دست بزنید، سفتی ناشی از بزرگی کبد را می‌توانید بررسی کنید.

    علائم هپاتیت در کودکان که شامل سردرد و درد شکم، بی‌اشتهایی، کسالت و تهوع بودند در مرحله زردی از بین می‌رود و معمولاً تنها علامتی که کودک دارد زردی است. گاهی در کودکان، هپاتیت بیماری بدون علامتی ایجاد می‌کند که در هپاتیت A و B و C دیده می‌شود.

     اگر از کودک شما در طی بیماری هپاتیت آزمایش خون گرفته شود، آنزیم‌های کبدی افزایش‌یافته هستند این افزایش غیرطبیعی آنزیم‌های کبدی می‌تواند حتی تا ۲۰ برابر عدد نرمال باشد که باعث تشخیص هپاتیت در کودک می‌شود.

     بعد از شروع هپاتیت، اگر این ویروس به سمت مزمن شدن نرود، ۶ تا ۸ هفته زمان لازم است تا زردی برطرف شود و آزمایش‌های کبدی نرمال شود.

     ویروس هپاتیت B در بزرگسالان معمولاً به سمت مزمن شدن می‌رود که باعث نارسایی شدید کبد می‌شود و کشنده است. در صورت ایجاد نارسایی کبد تنها راه درمان پیوند کبدی است.

     هرچه زردی کودک شما در بیماری هپاتیت بیشتر باشد، بدحال‌تر است و زردی یکی از علائم مهم هپاتیت است که باید کنترل شود.

     زردی با تجمع بیلی‌روبین زیر پوست، باعث کمترشدن بیلی‌روبین مدفوعی می‌شود؛ بنابراین در مرحله زردی، کودک علائمی مانند ادرار تیره و مدفوع کم‌رنگ دارد.

     هپاتیت A از طریق خوردن مواد غذایی آلوده به این ویروس به کودک منتقل می‌شود. ویروس هپاتیت A ۴ هفته در بدن تکثیر می‌شود. سپس علائم ویروسی شروع می‌شود و یک هفته بعدازاین علائم زردی آغاز می‌شود. بعد از یک هفته زردی بهبود می‌یابد.

    هم‌زمان با بهبود زردی انتظار داریم علائمی مانند تهوع و استفراغ و درد شکمی نیز بهبود یابد؛ اما پایدار ماندن این علائم هپاتیت در کودکان بعد از برطرف‌شدن زردی، نشانه‌ای از بدحالی کودک است. هپاتیت A برخلاف هپاتیت E مزمن نمی‌شود و کودک ناقل این ویروس نمی‌شود. هرچه سن شروع ابتلا به هپاتیت A کمتر باشد، احتمال اینکه کودک شما علامتی از هپاتیت را نشان ندهد بیشتر است. شروع هپاتیت A کاملاً ناگهانی است و در طول یک ماه کودک بهبود می‌یابد.

    مؤثرترین راه پیشگیری از هپاتیت

    مؤثرترین راه پیشگیری از هپاتیت واکسن است . واکسن هپاتیت A برای کسانی که قصد سفر به منطقه اندمیک را دارند تجویز می‌شود. همچنین برای کودکان ساکن مناطق اندمیک واکسن هپاتیت A  در ۱۲ ماهگی تجویز می‌شود.‌

    هپاتیت B نیز واکسنی دارد که در برنامه واکسیناسیون روتین کشوری ما قرار دارد و برای تمام کودکان از بدو تولد تجویز می‌شود. به جز تزریقی که در برنامه روتین کشوری انجام می‌شود، واکسن هپاتیت B برای افرادی که در خطر مواجهه با این بیماری قرار دارند تجویز می‌شود.

    برای تمام افراد زیر واکسن هپاتیت B واجب است:

    •  افراد دیالیزی
    •  افرادی که فاکتور انعقادی دریافت می‌کنند
    •  افراد ساکن مؤسسات نگهداری معلولین
    •  مراقبین مؤسسات نگهداری معلولین
    •  مردان همجنس‌گرا
    •  معتادان تزریقی
    •  زندانیان
    •  پرسنل مراکز بهداشتی درمانی

    واکسن هپاتیت B به‌قدری کارایی دارد که از ابتلای به سرطان کبد و تا حد زیادی از مزمن شدن هپاتیت جلوگیری می‌کند.

    به‌جز واکسن، آنتی‌بادی هپاتیت نیز موجود است. آنتی‌بادی‌ها فاکتورهای دفاعی بدن هستند که اختصاصی برای یک نوع بیماری خاص تولید می‌شوند. بعد از تماس با شخص آلوده یا هر تماس مشکوک در صورت تجویز پزشک آنتی‌بادی می‌تواند تا حد زیادی از ابتلا به هپاتیت پیشگیری کند.

    چگونه از هپاتیت در کودکان پیشگیری کنیم؟

     همان‌طور که گفتیم هپاتیت A و E از طریق خوردن غذای آلوده به کودک منتقل می‌شود. پس بهترین راه پیشگیری از این دو نوع هپاتیت رعایت بهداشت و شستشوی منظم دستها با آب و صابون است.

    سایر انواع هپاتیت از طریق خون و ترشحات بدن منتقل می‌شوند‌. بررسی کامل خون اهداکنندگان خون، می‌تواند از ابتلای فرد گیرنده خون به هپاتیت پیشگیری کند. البته در حال حاضر این بررسی‌ها انجام می‌شود و خون اهدایی کاملا سالم است.

    هپاتیت چه عوارضی دارد؟

    در برخی موارد ممکن است بیماری هپاتیت مزمن شود و علائم آن طولانی شود.

     یکی از عوارض خطرناک هپاتیت، هپاتیت برق‌آسا است. هپاتیت برق‌آسا با عوارض شدیدی به دنبال هپاتیت خود را نشان می‌دهد؛ مانند علائم درگیری مغزی کودک، خون‌ریزی گوارشی، ایجاد واریس معده خون‌ریزی دهنده، اختلال انعقاد خون، زردی شدید. هپاتیت برق‌آسا در کودکان شایع نیست؛ اما درصورتی‌که کودکی مبتلا به این بیماری شود احتمال فوت او بالاست.

     هپاتیت در بیشتر موارد خودبه‌خود درمان می‌شود. اما در تعداد بسیار کمی از کودکان ممکن است با هپاتیت برق‌آسا و ازبین‌رفتن کبد و مرگ کودک همراه باشد. اما به یاد داشته باشید هپاتیت A و E هرگز عفونت مزمن نمی‌دهند و تنها هپاتیت B و C و D عفونت مزمن و هپاتیت برق‌آسا ایجاد می‌کنند.

    عفونت هپاتیت مزمن در کودکان در بیست درصد موارد باعث ایجاد سیروز و ازبین‌رفتن کبد می‌شود و در ۲۵ درصد کودکانی که کبد آنها دچار سیروز شده است سرطان کبد ایجاد می‌شود.

    علائم هپاتیت در کودکان

    راه‌های تشخیص هپاتیت در کودکان چیست؟

    علائم هپاتیت در کودکان به‌راحتی می‌توانند باعث تشخیص این بیماری شوند. اما برای تشخیص قطعی لازم است آزمایش خون گرفته شود.

    در آزمایش خون آنزیم‌های کبدی بالا می‌رود. هرچه آنزیم‌های کبدی بیشتر باشد نشان‌دهنده این است که التهاب کبدی بیشتر است. التهاب کبدی باعث انسداد مجاری کیسه صفرا می‌شود و این انسداد موجب تجمع بیلی‌روبین و زردی می‌شود.

    یکی از کارهایی که کبد برای بدن انجام می‌دهد، تولید عواملی است که به انعقاد خون کمک می‌کند. پس هر جا که کبد آسیب ببیند، مشکل انعقادی رخ می‌دهد. اختلال انعقاد خون یکی از فاکتورهایی است که میزان آسیب کبد را نشان می‌دهد.

    آزمایش آنتی‌بادی مخصوص انواع مختلف ویروس هپاتیت وجود دارد و به کمک این آزمایش‌ها به‌راحتی ایمنی در برابر هپاتیت و یا ابتلای به هپاتیت را بررسی می‌کنیم.

     معمولاً بلافاصله بعد از ابتلا به هپاتیت آنتی‌بادی خون مثبت می‌شود؛ اما این قانون برای هپاتیت C صدق نمی‌کند و گاهی تا شش ماه بعد از ابتلا به هپاتیت C ، آزمایش آنتی‌بادی خون مثبت نمی‌شود.

     چه بیماری‌هایی علائم هپاتیت در کودکان را تقلید می‌کنند؟

     ممکن است کودک شما علائم هپاتیت در کودکان را داشته باشد؛ اما صرفاً به هپاتیت ویروسی مبتلا نباشد. شرایط بسیاری می‌تواند باعث هپاتیت غیر ویروسی و زردی کودک شود. ازجمله این شرایط می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

    •  بعضی از ویروس‌ها باعث هپاتیت می‌شوند؛ مانند ویروس EBV، ویروس CMV و حتی ویروس آبله‌مرغان، ویروس تب‌خال و ویروس آدنو
    •  بعضی از باکتری‌ها با ایجاد عفونت خونی می‌توانند باعث هپاتیت شوند؛ مانند باکتری ای کولی که باعث اسهال می‌شود.
    •  سنگ کیسه صفرا باعث ایجاد زردی می‌شود
    •  بعضی داروها مانند ایزونیازید، فنی‌تویین، والپروئیک اسید، کاربامازپین، ضدبارداری خوراکی، استامینوفن
    •  مسمومیت با اتانول، مسمومیت قارچی
    •  بیماری ویلسون
    • بعضی بیماری‌های متابولیک کودکان
    • تومور
    • شوک
    • و بسیاری از شرایط دیگر ممکن است زردی یا علائمی کاملا مشابه با علائم هپاتیت در کودکان ایجاد کنند. پس برای تشخیص قطعی هپاتیت باید آنتی‌بادی خون مثبت شود.

    هپاتیت ویروسی را چگونه درمان کنیم؟

    بعد از شروع ناگهانی علائم هپاتیت در کودکان، بهترین درمان استراحت است. درصورتی‌که اسهال شدید باشد باید آب ازدست‌رفته بدن جبران شود و در شرایطی شاید لازم باشد سرم برای کودک تجویز شود. کودکانی که شرایط زیر را دارند باید در بیمارستان بستری شوند:

    • استفراغ شدید
    • کم‌آبی
    • اختلال انعقادی
    • درگیری مغزی

    بعد از آنکه متوجه شدید کودک شما هپاتیت دارد، باید تمام افرادی که تماس نزدیک با او داشته‌اند از نظر هپاتیت بررسی شوند.

    اگر کودکتان به هپاتیت نوع A مبتلا شده است به‌راحتی با رعایت دقیق بهداشت و شستشوی منظم دستها با آب و صابون از سرایت آن به دیگران پیشگیری می‌شود.

     اگر کودک شما عفونت مزمن با هپاتیت B دارد لازم است تحت‌نظر فوق‌تخصص عفونی کودکان، دارو دریافت کند و به‌صورت منظم تحت‌نظر پزشک باشد و آنتی‌بادی‌های خونی او بررسی شود.

     جمع‌بندی

     بیماری هپاتیت، یک بیماری ویروسی است. دو نوع هپاتیت A و E از طریق خوردن غذای آلوده و از طریق دهانی به کودک منتقل می‌شود. بهترین راه پیشگیری از مواجهه و رعایت بهداشت است. در صورت ابتلا علائم رایج‌تر علائم گوارشی مانند تهوع استفراغ است و همچنین می‌تواند باعث زردی نیز بشود. این دو نوع هپاتیت هرگز مزمن نمی‌شوند.

     انواع دیگر هپاتیت از طریق خون و ترشحات بدن منتقل می‌شوند و ممکن است مزمن شوند. علائم هپاتیت در کودکان بعد از انتقال ویروس به بدن شروع می‌شود و ابتدا شامل علائم غیراختصاصی مانند خستگی سردرد، بی‌اشتهایی و درد شکم و تهوع و استفراغ است. بعدازاین علائم هپاتیت در کودکان، زردی شروع می‌شود. در مرحله زردی احتمال افزایش شدیدی در آنزیم‌های کبدی وجود دارد که ممکن است حتی تا ۸ هفته بعد این زردی و آزمایش‌ها طبیعی نشود.

     پیشگیری از هپاتیت به کمک تزریق واکسن و رعایت بهداشت انجام می‌شود. درمان هپاتیت باید تحت‌نظر فوق‌تخصص عفونی اطفال با داروی مخصوص انجام شود.

     اگر کودک شما به دلیل ابتلا به هپاتیت A شرایط زیر را داشته باشد باید بستری شود:

    • تهوع و استفراغ مداوم به‌طوری‌که هرگز نتواند چیزی بخورد و دائماً استفراغ کند
    • زردی خیلی شدید در حدی که در آزمایش خون بیلی‌روبین بالای ۲۰ باشد
    • مشکلات انعقادی
    • شک به درگیری مغزی
  • بهترین درمان آرتریت در کودکان

    بهترین درمان آرتریت در کودکان

    آرتریت در کودکان نوعی بیماری خودایمنی با علت نامشخص است. آرتریت در واقع التهاب مفاصل است. زمانی که بخشی از بدن ملتهب می‌شود، به معنای تجمع سلول‌های دفاعی بدن در آن بخش است که با ترشحاتی همراه است که موجب گرمی و تورم آن بخش می‌شود.

    در آرتریت، التهاب مفصل همراه با تورم و گرمی و گاهی قرمزی مفصل را می‌بینیم. در زمان‌های گذشته به آرتریت کودکان، آرتریت روماتوئید کودکان، روماتیسم کودکان و یا آرتریت ایدیوپاتیک کودکان هم گفته می‌شد. اتفاقی که در این شرایط برای کودک می‌افتد، التهاب بخشی از مفصل است.

    اگر آرتریت در کودکان به‌درستی درمان نشود، پیشرفت می‌کند و باعث تخریب فضای مفصلی می‌شود. به تدرج با پیشرفت بیماری این التهاب موجب تخریب استخوان‌های زیر مفصل نیز می‌شود.

    از میان بیماری‌های روماتولوژیک کودکی مانند لوپوس و پسوریازیس، آرتریت کودکی شایع‌ترین بیماری روماتولوژیک دوران کودکی است. دو پیک سنی بیشترین موارد آرتریت در کودکان را دارند، یکی یک تا سه سال و دیگری هشت تا دوازده سال.

    ابتلای آرتریت در کودکان در میان دخترها بیشتر از پسرها مشاهده می‌شود.

    بیشتر بخوانید: مننژیت در کودکان چیست؟ + علائم و درمان

    آرتریت در کودکان چه علائمی دارد؟

    علائم این التهاب مفصل کاملا آرام در کودک ایجاد می‌شود. اما کودک و والدین معمولا اتفاقی متوجه این علائم می‌شوند. برای مثال پس از زمین‌خوردن کودک متوجه تورم ‌زانو ‌و‌ درد آن می‌شوند. گاهی مفاصل در کودک سفت می‌شود و کودک از حرکت‌دادن آنها پرهیز می‌کند.

    سفتی مفاصل در صبح و پس از بیدارشدن

    یکی از علائمی که به تشخیص، کمک بسیاری می‌کند سفتی صبحگاهی است. کودک در اوایل صبح از مفاصل خود استفاده نمی‌کند و احساس خشکی مفصل دارد. به‌مرورزمان و به‌آرامی این خشکی برطرف شده و‌ کودک می‌تواند مفاصل خود را حرکت دهد. این سفتی صبحگاهی اگر وجود داشته باشد یکی از علائمی است که میزان درمان موفق در کودک را نشان می‌دهد و ‌با درمان موفق آرتریت این سفتی برطرف می‌شود.

    مفصل قرمز و دردناک و ملتهب

    وقتی مفصل درگیری آرتریت در کودکان را مشاهده می‌کنید، این مفصل قرمز است. در لمس ممکن است دردناک باشد و ‌تورم داشته باشد. همه‌ اینها علائم التهاب مفصلی هستند. به دلیل این درد و ‌ورم، کودک کمتر از مفصل خود استفاده می‌کند.

    استخوان‌سازی غیرمتقارن

     در کودکان صفحات رشد استخوانی باز هستند. در انتهای استخوان‌های کودکان، صفحاتی سرشار از سلول بنیادی وجود دارد که موجب استخوان‌سازی و رشد استخوان‌ها می‌شود. این صفحات رشد تحت‌تأثیر آرتریت در آن مفصل قرار می‌گیرند و ممکن است استخوان‌سازی غیرمتقارن و اختلال رشد استخوان ایجاد کند. اگر این آرتریت در یکی از زانوها وجود داشته باشد و زانوی دیگر سالم باشد، این غیر قرینه بودن موجب کوتاه و بلندی پاها می‌شود.

    آسیب به بینایی کودک

    گفتیم آرتریت در کودکان، یکی از بیماری‌های خودایمنی است. در این بیماری‌ها احتمال درگیری چشمی و آسیب بینایی کودک بالاست. یکی از دلایل درمان‌پذیر نابینایی کودکان همین آرتریت است. اگر کودک شما مبتلا به آرتریت است بهتر است او را تحت ویزیت منظم چشم‌پزشک قرار دهید.

    آرتریت در کودکان

    انواع آرتریت

    انواع مختلفی از آرتریت در کودکان وجود دارند. بر اساس تعداد مفصلی که درگیر می‌شود انواع آرتریت در کودکان طبقه‌بندی می‌شود:

    • آرتریت در کودکان با درگیری کمتر از پنج مفصل:

    اگر در اولین دوره شش‌ماهه بعد از تشخیص آرتریت در کودکان کمتر از پنج مفصل درگیر شود، این شایع‌ترین نوع درگیری در آرتریت است. نیمی از موارد آرتریت در این دسته قرار می‌گیرند. این نوع آرتریت در کودکان خردسال و در دو گروه سنی یک تا سه و هشت تا دوازده سال بیشتر مشاهده می‌شود.

    شایع‌ترین مفصلی که موجب آرتریت می‌شود، زانو ‌است و بعد از آن مچ دست‌وپا درگیر می‌شوند. احتمال اینکه آرتریت در این شرایط مفاصل کوچک بین انگشتی دست‌و‌پا را درگیر‌کند بسیار کمتر است. کودکانی که تعداد مفاصل درگیرشان کمتر از پنج عدد باشد معمولا مشکل دیگری ندارد و این بیماری علامت دیگری مانند تب و‌ کاهش وزن ندارد. آزمایش‌های این کودکان نیز کاملا نرمال است. ممکن است بعدها بیماری پیشرفت کند و شرایط کودک عوض شود.  

    • آرتریت در‌کودکان با درگیری چند مفصلی

    این نوع التهاب مفصل در کودکان، در شش ماه اول بیماری بیشتر از پنج مفصل را درگیر می‌کند. نوع درگیری مفاصل در این کودکان، قرینه است و‌ همان مفصلی که در سمت راست بدن درگیر است، در سمت چپ نیز درگیر است. این آرتریت مفاصل کوچک دست، پا، مچ دست، مچ پا و زانو را درگیر می‌کند. منظور از مفاصل کوچک دست‌و‌پا، مفاصل بین انگشتی است.

    یکی از مناطقی که مستعد این درگیری است ستون فقرات گردن است. اگر این درگیری ستون فقرات گردنی مدتی طولانی بماند می‌تواند باعث جوش‌خوردن مهره‌های گردن در اثر التهاب مزمن شود. آرتریت در کودکان اگر از این نوع باشد، علاوه بر علائم مفصلی، سیستم‌های دیگر بدن را نیز درگیر می‌کند.

    سایر علائمی که در این آرتریت بروز می‌کند:

    • تب
    • کسالت
    • رشد ناکافی کودک
    • کم‌خونی
    • این آرتریت در اوایل کودکی بیشتر شیوع دارد. دومین پیک سنی این بیماری دوران نوجوانی است.

    اگر این آرتریت در دوران نوجوانی شروع شود احتمال اینکه در بزرگسالی روماتیسم مفصلی ایجاد شود بیشتر است.

    • آرتریتی که ابتدا علائم کلی التهاب بدن شروع شود سپس آرتریت مفصلی ایجاد شود.

    گاهی آرتریت در کودکان با علائمی مانند تب شروع می‌شود. این تب‌ها عودکننده و‌ معمولا شدید هستند و نشان‌دهنده التهاب در بدن هستند. ممکن است تب هفته‌ها تا ماه‌ها وجود داشته باشد. بعد از تب بدن دچار دانه‌هایی قرمزرنگ می‌شود. این دانه‌های قرمز ممکن است فقط هنگام تب‌ها وجود داشته باشند و بعد از پایان تب از بین بروند و مجددا در عود تب دانه‌ها به وجود آیند.

    مشکلات قلبی و بزرگی کبد و طحال نیز از درگیری‌های داخلی این عفونت هستند. این کودکان معمولا بدحال‌اند و علائمی مانند کسالت و رشد ناکافی دارند. این درگیری مفصلی بعد از تب‌ها ایجاد می‌شود، چندین مفصل را درگیر می‌کند و در بلندمدت این نوع آرتریت بیشترین آسیب را به کودک می‌زند.

    • اسپوندیلو آرتریت در کودکان

    این آرتریت‌ها باعث ایجاد التهاب در استخوان‌های ستون فقرات و ‌محل اتصال تاندون می‌شود. گاهی نیز این آرتریت‌ها با بیماری مانند پسوریازیس دوران کودکی و ‌التهاب روده کودک همراهی دارند. تشخیص این نوع آرتریت ممکن است سخت‌تر باشد و در ابتدا جزو آرتریت‌های دیگر محسوب شود؛ اما با بیشتر ‍شدن علائم کودک‌ تشخیص  درست ایجاد شود.

    آرتریت در کودکان

    عوارض آرتریت در کودکان چیست؟

    گاهی التهاب موجود در مفصل موجب جمع‌شدگی مفصل یا ازبین‌رفتن فضای مفصلی می‌شود. در این موارد بهتر است از فیزیوتراپی استفاده شود تا عملکرد مفصل از بین نرود. گاهی التهاب موجب جوش‌خوردن مهره‌ها می‌شود که علاوه بر بدشکلی، اختلالات حرکتی وسیعی ایجاد می‌کند. آرتریت در ‌کودکان می‌تواند موجب التهاب اتاقک جلویی چشم شود که اگر به‌موقع تشخیص داده نشود عوارض شدیدی مانند نابینایی ایجاد می‌کند.

    آیا آرتریت در کودکان قابل بهبودی است؟

    خوشبختانه پاسخ این سؤال مثبت است. ۸۵ درصد موارد آرتریت در کودکان کاملا بهبود پیدا‌ می‌کند و علائم فروکش می‌کند مخصوصا در مواردی که آرتریت کمتر از پنج مفصل را درگیر کرده باشد. اما در مواردی هم آرتریت مفاصل بیشتری را درگیر می‌کند که ممکن است موجب معلولیت و ‌ناتوانی شود. اگر پاسخ بیماری به درمان کم باشد و ساییدگی مفصل به وجود آمده باشد، احتمالا بیماری شدید است و عوارض زیادی برجای می‌گذارد.

    آرتریت در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

    هدف از درمان پیشگیری از ایجاد عوارض آرتریت در کودکان است از جمله نابینایی، بدشکلی‌ها و کاهش عملکرد مفصل.

    بیماری آرتریت، ناشی از ایجاد التهاب در مفاصل است؛ بنابراین دارویی که سرکوبگر التهاب بدن باشد، درمان اصلی این بیماری است. داروهایی از دسته‌ NSAID  مانند ناپروکسن، ایبوبروفن و ایندومتاسین از جمله این داروها هستند.

    در کودکان از داروهای کورتونی مانند پردنیزولون استفاده نمی‌شود و فقط در شرایط خاص تجویز می‌شوند؛ اما در آرتریت بزرگسالان، کورتون نقش اصلی‌ترین درمان را دارد. اگر درگیری مفصل در کمتر از پنج مفصل باشد، تزریق داروی کورتونی داخل مفصل کمک بسیاری به درمان بیماری می‌کند.

    اگر با وجود همه‌ این درمان‌ها باز هم پاسخ خوبی به درمان ندیدیم، پزشک از داروهایی مانند هیدروکسی‌کلروکین و ‌سولفاسالازین استفاده می‌کند. داروی متوتروکسات نیز انتخاب خوبی برای موارد مقاوم به درمان است. عارضه‌ شدید آسیب به مغز استخوان و سمیت کبدی در موارد استفاده از متوتروکسات مشاهده می‌شود که همین عوارض استفاده از آن را محدود ساخته است و در صورت استفاده از این دارو نیز باید چکاپ منظم داشته باشیم.

    داروهای دیگری مانند اتانرسپت و اینفلکسی ماب و ادالیموماب نیز تجویز می‌شوند که همگی عوارضی مانند عفونت و سرطان دارند و استفاده از آنها فقط در شرایط خاص مجاز است. درمان آرتریت در کودکان باید تحت‌نظر فوق‌تخصص روماتولوژی اطفال باشد تا بهترین انتخاب دارویی انجام شود.

    جمع بندی

    آرتریت در کودکان، التهاب مفاصل است که معمولا دلیل شروع و ایجاد آن مشخص نمی‌شود. شروع این التهاب کاملا آرام است و معمولا کودک و والدین متوجه زمان دقیق شروع آرتریت نمی‌شوند. بروز بیماری با یک ضربه ناگهانی به مفصل و تورم مفصل ایجاد می‌شود. مفصلی که از ماه‌ها قبل التهاب داشته اکنون با یک زمین‌خوردن ساده شروع به تورم و قرمزی و درد می‌کند و جابه‌جایی و حرکات آن به‌شدت محدود می‌شود و این گونه آرتریت در کودکان نمایان می‌شود.

    آرتریت در کودکان ممکن است علائمی مانند تب و کسالت، کم‌خونی و عقب‌ماندگی رشدی نیز داشته باشد. هرچه علائم ساده‌تر ‌و ‌در تعداد کمتری از مفاصل باشد احتمال خفیف بودن بیماری بیشتر است و شرایط بیمار ساده‌تر است؛ اما هرچه علائم شدیدتر باشد و علائمی مانند تب و‌ کسالت بیشتر ‌مشاهده شود، بیماری بخش‌های بیشتری از بدن را درگیر کرده و‌ درمان سخت‌تر است. تشخیص به کمک معاینات و آزمایش‌ها است. آزمایش خون معمولا نرمال است.

    گاهی فاکتور روماتیسمی در خون مشاهده می‌شود و مثبت‌شدن این فاکتور ضرورتی برای تشخیص ما ندارد. بعد از آنکه تشخیص به‌درستی انجام شد برای جلوگیری از عوارض آن بهتر است درمان به‌سرعت شروع شود. درمان آرتریت در کودکان، شامل داروهایی است که داروی اصلی تجویزی NSAID است.

    داروهایی مانند بروفن و ‌ایندومتاسین ،NSAID نامیده می‌شوند. معمولا آرتریت در‌ کودکان به این درمان‌ها پاسخ می‌دهد؛ اما در صورت عدم پاسخ به درمان داروهای دیگری با عوارض بیشتر توسط پزشک تجویز می‌شود. در نهایت، کودکانی که زودتر متوجه بیماری شده‌اند و دارو استفاده کرده‌اند احتمال عوارض کمتر و بهبودی بیشتری دارند.

  •  مننژیت در کودکان چیست؟ + علائم و درمان

     مننژیت در کودکان چیست؟ + علائم و درمان

     مننژیت در کودکان، التهاب مننژ است. مننژ یکی از پرده‌های اطراف مغزی است. مننژیت معمولاً به دلایل میکروبی و پس از یک سرماخوردگی و یا عفونت تنفسی اتفاق می‌افتد و البته شرایطی مانند ضربه نافذ به سر کودک و یا بعضی جراحی‌های روی جمجمه می‌تواند باعث بروز مننژیت شود. تشخیص مننژیت به کمک نمونه‌گیری مایع مغزی نخاعی کودک از کمر است. بررسی آزمایشگاهی این مایع نخاعی به تشخیص عامل عفونت و درمان آن کمک بسیاری می‌کند.

    بیشتر بخوانید: آلرژی در کودکان + تشخیص و درمان

     مننژ چیست و در چه قسمتی از بدن قرار دارد؟

     مغز و نخاع، دو بخش اصلی سیستم عصبی بدن هستند. مغز و نخاع استحکام موردنیاز برای مقابله با ضربه و آسیب را ندارند و بسیار نرم هستند؛ بنابراین لازم است تا توسط پوششی سخت، پوشانده شوند. جمجمه و ستون مهره‌ها، پوشش استخوانی هستند که مغز و نخاع را می‌پوشانند و آنها را از هرگونه آسیب محافظت می‌کند.

    زیر جمجمه، سه‌لایه وجود دارد که دور مغز را گرفته است. خارجی‌ترین لایه سخت‌شامه، لایه میانی مننژ و لایه زیری که به مغز از همه لایه‌ها نزدیک‌تر است نرم‌شامه نام دارد. اگر این لایه میانی که مننژ نام دارد به هر دلیلی ملتهب یا عفونی شود، از واژه مننژیت استفاده می‌شود و به‌اصطلاح می‌گوییم فرد مبتلا به بیماری مننژیت شده است. مننژیت در کودکان جزو عوارض شایع بعضی از بیماری‌های میکروبی است که باید سریعاً کنترل درمان شود. مننژیت بسیار مسری است و می‌تواند کشنده باشد.

     عامل ایجادکننده مننژیت در کودکان چیست؟

     مننژیت توسط عوامل مختلفی مانند ویروس، باکتری و قارچ ایجاد می‌شود. در بعضی شرایط حتماً باید از مایع مغزی نخاعی pcr گرفته شود تا علت تشخیص داده شود.

    • میکروب: زمانی که مننژیت ایجاد می‌شود، میکروب وارد مننژ می‌شود و این میکروب از طریق مننژ وارد مایع نخاعی می‌شود. این مایع نخاعی اگر از کمر کشیده شود و آزمایش شود، میکروب‌ها در آن مشاهده می‌شوند. در صورتی کشت مایع نخاعی مثبت می‌شود که عامل قارچ یا باکتری باشد.
    • ویروس: اگر هیچ میکروبی در مایع نخاعی دیده نشود و علی‌رغم وجود مننژیت، مایع نخاعی استریل باشد، علت این مننژیت ویروس است. معمولاً ویروس‌ها مننژیتی ایجاد می‌کنند که کشت مایع نخاعی منفی است.
    • بعضی شرایط و بیماری‌ها مانند بیماری‌های خودایمنی نیز می‌تواند باعث مننژیت شود.
    •  گاهی مننژیت حاصل از یک درمان ناموفق است. برای مثال قبلاً تشخیص مننژیت و عامل میکروبی داده شده است اما درمان ناموفق انجام شده و مننژیت پابرجا مانده است؛ بنابراین بعد از درمان مننژیت اگر علائم همچنان باقی‌مانده بود لازم است مجدداً نمونه‌گیری شود.
    •  ویروس اوریون، یکی از عوامل شایع ایجادکننده مننژیت در کودکان است. در کودکانی که واکسیناسیون کاملی نداشته‌اند عفونت با ویروس اوریون شایع‌تر است.

     چه کودکانی بیشتر مستعد مننژیت هستند؟

    •  کودکان زیر یک‌سال به‌طوری‌که تب و تشنج و عفونت شدید داشته باشند. از این کودکان زیر یک‌سال لازم است نمونه مایع نخاعی گرفته و آزمایش شود.
    •  کودکانی که ایمنی ضعیف‌تری دارند.
    •  کودکانی که جراحی روی سر انجام داده‌اند.
    •  کودکانی که سابقه ضربه به سر با ایجاد شکاف در سر داشته است.
    •  کودکانی که کم‌خونی داسی‌شکل دارند.
    •  کودکانی که در محل‌های شلوغ زندگی می‌کنند؛ مانند مهدکودک، خوابگاه دانشجویی

    مننژیت در کودکان چه علامتی دارد؟

     کودکان معمولاً قبل از شروع نشان‌دادن علائم مننژیت، دچار یک عفونت تنفسی و علائم سرماخوردگی می‌شوند. سرفه، آب‌ریزش بینی، خلط و تب از علائم اولیه شایع هستند، زیرا بیشتر عوامل ایجادکننده مننژیت همان ویروس‌های تنفسی هستند. اما التهاب مننژ و یا مننژیت یک سری علائم مخصوص خود را دارد که درصورتی‌که دو یا چند علامت زیر با هم دیده شود به‌احتمال زیاد کودک شما مننژیت دارد:

    •  سردرد
    •  بی‌قراری و تحریک‌پذیری کودک
    •  حالت تهوع و استفراغ
    •  بی‌حالی
    •  ترس از نور به‌طوری‌که کودک از محل‌های روشن فرار می‌کند و در محل‌های روشن بی‌قراری بیشتری دارد و در صورت قرارگیری در محیط تاریک آرامش بیشتری دارد.
    •  سفتی گردن به‌طوری‌که نمی‌تواند سر خود را خم کند و اگر سعی کنید گردن کودک را به جلو خم کنید متوجه این سفتی و خم‌نشدن گردن می‌شوید.

     اگر کودک زیر یک‌سال باشد ممکن است علائم بالا به‌خوبی در او مشاهده نشود و البته عفونت مننژ در کودک زیر یک‌سال بسیار شایع‌تر است؛ بنابراین هر عاملی مانند بی‌قراری کودک و یا خوب غذا نخوردن او مشاهده شود و یا افت هوشیاری دیده شود باید نمونه مایع نخاعی گرفته شود.

     بعضی از علائم عصبی زیر، جزو علائم شایعی هستند که در صورت ابتلای کودک به مننژیت مشاهده می‌شوند:

    •  تشنج
    •  درد مفصل
    •  درد عضلانی
    •  عفونت خون
    •  شوک
    •  کما
    •  دانه‌های قرمز پوستی
    مننژیت در کودکان

    مننژیت گاهی باعث بالارفتن فشار داخل جمجمه می‌شود؛ یعنی این تجمع عفونت داخل نخاع فشار داخل سر را بالا می‌برد. علائم بالارفتن فشار داخل جمجمه موارد زیر است که در صورت وجود باید کودک برای درمان بستری شود:

    •  سردرد
    •  دوبینی
    •  استفراغ
    •  مردمک‌های غیر قرینه
    •  افت ضربان قلب
    •  فشارخون بالا
    •  اپنه یا توقف تنفس نوزاد

     تمام علائم بالا نشان‌دهنده شرایط خطرناک مننژیت در کودکان است که نیاز به بستری فوری و شروع درمان کودک دارد. گاهی همین نمونه‌گیری از نخاع و خارج‌کردن مایع نخاعی، درمان افزایش فشار داخل جمجمه محسوب می‌شود.

     چگونه از بروز مننژیت در کودکان پیشگیری کنیم؟

     بعضی از میکروب‌های خاص هستند که به‌احتمال بیشتری باعث ایجاد مننژیت در کودکان می‌شوند. برای جلوگیری از مننژیت بهتر است واکسن این بیماری‌ها بعد از دوماهگی تزریق شود.

     واکسن چهار ظرفیتی ضد مننژیت نیز برای شرایطی که کودکی وارد محیط شلوغ و آلوده، مانند مهدکودک می‌شود و یا افراد نظامی که در محیط‌های شلوغ زندگی می‌کنند و مسافرانی که به منطقه اندمیک مننژیت می‌روند، برای این افراد تزریق می‌شود.

     اگر شما در ارتباط نزدیک با فردی بودید که به بیماری مننژیت مبتلا است، برای جلوگیری از ابتلا خود بهتر است دارو دریافت کنید. داروی توصیه شده جهت جلوگیری از مننژیت، ریفامپین، سیپروفلوکساسین و سفتریاکسون است.

     عوارض مننژیت در کودکان چیست؟

     اگر کودک شما بعد از دو روز شروع درمان بهتر نشد و یا بدتر شد لازم است مجدداً آزمایش بررسی مایع نخاعی انجام شود. حتی با درمان مناسب، یکی از عوارض شایع مرگ‌ومیر کودک است. در درصدی از کودکان یک‌سری عوارض بعد از ابتلای به مننژیت در کودک برجای می‌ماند. این عوارض شامل موارد زیر است:

    •  ناشنوایی
    •  تشنج
    •  مشکل در یادگیری
    •  نابینایی
    •  عدم تعادل
    •  فلج
    •  تجمع مایع در جمجمه و بزرگی جمجمه که هیدروسفالی نامیده می‌شود.

     همه کودکانی که به دلیل مننژیت تحت درمان بوده‌اند باید بعد از اتمام درمان بررسی شنوایی شوند.

     اگر کودک شرایط زیر را دارد، احتمالاً عوارض مننژیت در او شدیدتر دیده می‌شود:

    •  سن کم
    •  مدت طولانی کودک بدون درمان مانده باشد
    •  تشنج
    •  کما
    •  شوک
    •  اختلالات سیستم ایمنی

     مننژیت در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     اساس درمان مننژیت به علت آن بستگی دارد. لازمه شروع درمانی درست، آزمایش مایع نخاعی و بررسی میکروب‌های درون آن است. در محیط آزمایشگاه، مایع مغزی نخاعی کشیده شده آزمایش می‌شود و از نظر وجود میکروب بررسی می‌شود. سپس به کمک آزمایش‌های خاص، مقاومت و یا حساسیت میکروبی نسبت به آنتی‌بیوتیک‌ها سنجیده می‌شود. درمان آنتی‌بیوتیکی مناسب پس از آزمایش‌های لازم برای کودک شروع می‌شود. درمان مناسب علاوه بر آنتی‌بیوتیک، کمک به خون‌رسانی مناسب مغز است.

     باکتری شایعی که باعث مننژیت در کودکان می‌شود، استرپتوکوک پنومونیه نام دارد. این باکتری به بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های روتین مانند پنی‌سیلین مقاومت دارد به همین دلیل قبل از آماده‌شدن جواب آزمایش مایع نخاعی دو آنتی‌بیوتیک قوی مانند سفتریاکسون و ونکومایسین برای کودک تجویز می‌شود. اگر نوزاد زیر دوماه باشد، داروی آمپی‌سیلین نیز باید تجویز شود. بسته به اینکه کدام نوع باکتری بیماری را ایجاد کرده باشد، مدت‌زمان درمانی از پنج تا چهارده روز متفاوت است.

     گاهی متخصص برای کاهش عوارض مننژیت مانند مشکلات شنوایی، از داروهای کورتونی مثل دگزامتازون استفاده می‌کنند. تحقیقات ثابت کرده کورتون می‌تواند عوارض مننژیت را کاهش دهد.

     در کنار انجام تمام درمان‌های لازم، درمان حمایتی نیز استفاده می‌شود. درمان حمایتی به معنای هرگونه اقدام لازم در شرایط خاص کودک است. مننژیت باید در بیمارستان و زمان بستری درمان شود. بیشتر درمان‌ها تزریقی هستند. عوارضی مانند تشنج و کمای کودک به کمک درمان حمایتی و داروهای لازم درمان می‌شود.

     هنگامی‌که عامل ایجادکننده مننژیت در آزمایش‌ها مشخص نشود، درمان مننژیت باتوجه‌به سن کودک انجام می‌شود:

    •  در نوزادان زیر سی روز رژیم درمانی آمپی‌سیلین و سفوتاکسیم توصیه می‌شود.
    •  برای کودکان شیرخوار سی تا شصت‌روزه، آمپی‌سیلین به‌علاوه سفالوسپورین استفاده می‌شود.
    •  در بچه‌های بزرگ‌تر از یک دارو سفالوسپورین به‌علاوه ونکومایسین استفاده می‌شود.
    مننژیت در کودکان

    چه زمانی باید کودک را سریعاً به پزشک ببریم؟

    •  زمانی که کودک بیماری دارد که بهتر نشده است.
    •  زمانی که علائم کودک روزبه‌روز بدتر می‌شود.
    •  زمانی که کودک واکسن‌هایش را به‌موقع دریافت نکرده است.
    •  زمانی که کودک با شخص مبتلا به مننژیت در ارتباط بوده است.
    •  زمانی که کودک سردرد، تهوع، سفتی گردن دارد.
    •  زمانی که نوزاد شما بی‌اشتها شده است، بی‌قرار و تحریک‌پذیر است و گریه او قطع نمی‌گردد.
    •  زمانی که کودک شما تشنج داشته است و یا بی‌حال شده است.

    سخن پایانی

     علائم مننژیت در کودکان بسیار متفاوت هستند. ممکن است فقط تب و بی‌قراری و کاهش اشتها، تشنج و تحریک‌پذیری و یا افت هوشیاری در کودکان بسیار کوچک باشد و یا در کودکان بزرگ‌تر سردرد، تهوع، استفراغ و سفتی گردن هنگام خم‌شدن گردن به جلو باشد. پزشک برای تشخیص مننژیت معاینات خاصی انجام می‌دهد و در صورت شک بالا به مننژیت آزمایش نخاعی انجام می‌شود.

     درمان مننژیت معمولاً به کمک بستری در بیمارستان و آنتی‌بیوتیک تزریقی انجام می‌شود.

  • آلرژی در کودکان + تشخیص و درمان

    آلرژی در کودکان + تشخیص و درمان

     آلرژی در کودکان انواع مختلفی دارد، این موارد شامل رینیت یا التهاب بینی آلرژیک، درماتیت یا اگزمای آلرژیک پوستی در کودکان، کهیر، شوک آنافیلاکسی، آلرژی به حشرات، آلرژی غذایی است.

    بیشتر بخوانید: مهم‌ترین علائم تشنج در نوزاد

    آلرژی در کودکان چیست و چگونه به وجود می‌آید؟

     آلرژی، نوعی واکنش افزایش‌یافته بدن نسبت به چیزی است که برای بدن ضرری ندارد.

     می‌دانیم بخش زیادی از بدن انسان را خون تشکیل می‌دهد. خون در رگ‌ها جریان دارد و تمام بخش‌های بدن را تغذیه می‌کند. درون خون دو نوع سلول مختلف وجود دارد. یکی گلبول‌های قرمز خون که نقش اکسیژن‌رسانی به اعضای بدن را بر عهده دارد و دیگر گلبول‌های سفید خون. گلبول سفید نقش ایمنی بدن را بر عهده دارد. در واقع گلبول‌های سفید انواعی از واکنش‌ها را برای ایمنی بدن انجام می‌دهند. با حمله مستقیم به مواد بیگانه و تخریب سلول‌های بیگانه، گلبول سفید بدن را از هر سلول و یا میکروب بیگانه حفاظت می‌کند.

    نوع دیگر واکنش ایمنی گلبول‌های سفید به کمک ساخت آنتی‌بادی است. شاید شما هم نام آنتی‌بادی را بارها شنیده باشید اما ندانید چگونه تولید می‌شود و چه نقشی در بدن ایفا می‌کند. آنتی‌بادی‌ها توسط گلبول‌های سفید ساخته می‌شوند. وظیفه اصلی آنتی‌بادی ایمن کردن بدن است. آنتی‌بادی‌ها برای یک نوع سلول اختصاصی هستند. برای مثال آنتی‌بادی که برای ویروس آبله‌مرغان ساخته می‌شود بر روی ویروس سرخک تأثیری ندارد؛ بنابراین گلبول‌های سفید بدن ما برای هر نوع از سلول، آنتی‌بادی مخصوصش را می‌سازند.

    آنتی‌بادی‌ها به سلول‌های بیگانه حمله می‌کنند و با تخریب سلول بیگانه باعث ایمنی بدن می‌شوند. بخشی از سلول‌های ایمنی بدن با ساخت ماده‌ای به نام هیستامین باعث واکنش دفاعی بدن می‌شود. هیستامین از سلول‌های دفاعی خون آزاد می‌شود و یک سری علائم در بدن ایجاد می‌کند که معمولاً در سرماخوردگی‌ها هم به دلیل آزادشدن هیستامین این علائم را می‌بینیم.

    علائم آزادشدن هیستامین در بدن:

    •  آب‌ریزش بینی
    •  اشک‌ریزی
    •  احتقان و گرفتگی بینی
    •  عطسه
    •  گاهی سرفه در نتیجه آزادی هیستامین است

     بدن ما همیشه در برابر مواد بیماری‌زا واکنش نمی‌دهد. گاهی بدن به‌اشتباه نسبت به موادی که بیماری‌زا نیستند واکنش می‌دهد و با ترشح هیستامین باعث ایجاد علائم بالا می‌شود. به این واکنش اشتباه بدن آلرژی گفته می‌شود و به ماده‌ای که در برابر آن واکنش اشتباه داده شده است آلرژن گفته می‌شود.

     آلرژن‌های شایع کدام‌اند؟

    •  دانه گرده گیاهان
    •  ذرات بوی معطر گل
    •  بوی عطر
    •  بعضی غذاها مانند شکلات و بادام‌زمینی یا بادمجان
    •  بعضی میوه‌ها مانند نارنگی و توت و توت‌فرنگی
    •  گردوخاک

     و بسیاری از مواد دیگر می‌توانند آلرژن باشند و باعث شروع واکنش آلرژی شوند.

     به طور خلاصه، درباره چگونگی روند ایجاد آلرژی توضیح دادم؛ اما در حقیقت واکنش‌های حساسیتی انواع مختلفی دارند و باعث ایجاد علائم متفاوتی می‌شوند. در ادامه به بررسی آلرژی در کودکان می‌پردازیم.

     آلرژی در کودکان انواع مختلفی دارد:

    •  رینیت یا التهاب بینی آلرژیک
    •  درماتیت یا اگزمای آلرژیک پوستی در کودکان
    •  کهیر
    •  شوک آنافیلاکسی
    •  آلرژی به حشرات
    •  آلرژی غذایی

     رینیت یا التهاب بینی آلرژیک چیست و چگونه درمان می‌شود؟

     زمانی که به دلیل آلرژی، کودک مبتلا به التهاب بینی باشد، به‌اصطلاح به این نوع آلرژی رینیت گفته می‌شود.

     علائم رینیت:

    •  عطسه
    •  آبریزش بینی
    •  خارش بینی
    •  احتقان بینی

     رینیت ممکن است فصلی باشد و یا همیشه وجود داشته باشد و کودک شما دائماً بینی را بخاراند و آبریزش بینی داشته باشد. گاهی رینیت دوره‌ای به وجود می‌آید و از بین می‌رود. نوع فصلی رینیت به دلیل دانه‌های گرده که در هوا معلق‌اند به وجود می‌آید. دانه‌های گرده بسیار ریز هستند و به کمک هوا و باد جابه‌جا می‌شوند و وارد بینی شده و به‌راحتی ایجاد آلرژی فصلی می‌کنند.

     گاهی این حساسیت بینی دائماً در کودکان وجود دارد و علت آن مواد آلرژی‌زایی است که کودکان دائماً با آنها در تماس است. مانند گردوخاک خانه، شوره حیوانات، کپک، سوسک حمام و مایت. مایت‌ها حشرات بسیار کوچکی هستند که در خانه در میان گردوخاک و لای پرز فرش زندگی می‌کنند و باعث ایجاد حساسیت در بعضی از کودکان می‌شوند.

     گاهی حساسیت ناگهانی و در اثر تماس گهگاهی با ماده حساسیت‌زا ایجاد می‌شود. برای مثال کودکتان گاهی با حیوانات خانگی تماس پیدا می‌کند و در همان زمان‌ها علائم حساسیت شروع می‌شود.

     علائم اصلی رینیت یا التهاب بینی آلرژیک در کودکان چیست؟

    •  ترشحات شفاف و رقیق بینی
    •  گرفتگی بینی
    •  عطسه‌های حمله‌ای
    •  خارش چشم
    •  خارش بینی به‌طوری‌که کودک دائماً در حال پاک‌کردن و خاراندن بینی باشد
    •  کبودی چشم به دلیل حساسیت
    •  خارش گوش
    •  خارش سقف دهان
    •  سرفه‌های شبانه، صاف‌کردن دائم صدا و گرفتگی صدا به دلیل ترشحات پشت حلق ایجاد می‌شوند
    •  دود سیگار یکی از موارد محرکی است که آلرژی در کودکان را شدیدتر می‌کند و شدت علائم را بیشتر می‌کند

     تشخیص این نوع حساسیت به کمک تست حساسیت پوستی انجام می‌شود. در ادامه این تست را بیشتر توضیح می‌دهیم.

    تست آلرژی در کودکان

     درمان رینیت آلرژیک چیست؟

     اینکه این نوع آلرژی را درمان کنید یا خیر به‌شدت علائم بیماری بستگی دارد.

     گاهی تنها با پیشگیری از مواجهه با ماده حساسیت‌زا می‌توان از این نوع آلرژی در کودکان پیشگیری کرد. گاهی ماسک‌زدن در فصل گرده‌افشانی می‌تواند به‌خوبی شرایط را مدیریت کند. معمولاً کودکانی که از سنین پایین آلرژی دارند در بزرگسالی خودبه‌خود بهبود می‌یابند.

     درمان این نوع آلرژی در کودکان باید حتماً با تجویز متخصص آسم و آلرژی باشد. درمان می‌تواند به‌صورت اسپری داخل بینی، قرص و دارو باشد.

     اسپری کورتیکواسترویید داخل بینی قوی‌ترین درمان برای این نوع آلرژی در کودکان است. انواع داروی کورتیکواسترویید داخل بینی شامل موارد زیر است:

    •  بکلومتازون
    •  فلوتیکازون
    •  تریامسینولون
    •  مومتازون
    •  فلونیزولید
    •  بودزوناید
    •  سیکلسونید

     این داروها، تورم مخاط بینی را کمتر می‌کند. التهاب بینی را کاهش می‌دهد و به‌راحتی علائم را بهتر می‌کند. تکنیک درست استفاده از این دارو اهمیت دارد و تجویز و استفاده از آن فقط با صلاح دید پزشک متخصص است.

     دسته دیگر داروهای مورداستفاده آنتی‌هیستامین‌ها هستند. این داروها باعث مهار ترشح هیستامین می‌شود و تمام علائم حاصل از آزادسازی هیستامین را بهبود می‌بخشند. داروهای آنتی‌هیستامین گاهی باعث خواب‌آلودگی و کاهش تمرکز کودکان می‌شوند و در سنین تحصیلی می‌تواند با ایجاد خواب‌آلودگی عواقب تحصیلی زیادی داشته باشد. در کودکان سن کمتر نیز باعث تحریک‌پذیری و بی‌قراری کودک می‌شوند. آنتی‌هیستامین‌های جدیدتری مانند سیتریزین و فکسوفنادین و لوراتادین کمتر عوارض جانبی دارند و خواب‌آلودگی کمتری ایجاد می‌کنند.

     بعضی داروها باعث کاهش احتقان و گرفتگی بینی می‌شوند؛ مانند سودوافدرین و فنیل‌افرین. گاهی این ضد احتقان‌ها نیز عوارض جانبی زیادی دارند مانند:

    •  تپش قلب
    •  تحریک‌پذیری
    •  لرزش
    •  بی‌خوابی
    •  عصبی شدن

     درمان‌های پیشرفته‌تر برای این مشکلات نیز توسط متخصص آسم و آلرژی انجام می‌شود که یکی از این درمان‌ها ایمونوتراپی است.

     درماتیت در کودکان چیست و چگونه درمان می‌شود؟

     آلرژی در کودکان گاهی به‌صورت درماتیت یا التهاب پوستی ایجاد می‌شود. درماتیت معمولاً با آسم در کودکان همراهی دارد و کودکان مبتلا به آسم احتمال بیشتری برای ابتلا به درماتیت دارند.

     درماتیت باعث ایجاد علائم پوستی خارش‌دار در کودکان می‌شود که مزمن است و عود می‌کند.

     در کودکان شیرخوار، درماتیت در صورت، سر، گونه، و سطح آرنج دست و زانو ایجاد می‌شود. در شیرخواران ناحیه زیر پوشک درگیر نمی‌شود.

     در کودکان بزرگ‌تر، درماتیت باعث درگیری پشت زانو و جلوی آرنج و سروگردن کودک می‌شود.

     علامت اصلی درماتیت خارش شدید است که شب‌ها بدتر می‌شود. نواحی خارش‌دار قرمز و خشک و پوسته‌پوسته متعددی در بدن این کودکان مشاهده می‌شود. تشخیص درماتیت به کمک معاینه پزشک انجام می‌شود.

     درماتیت چگونه درمان می‌شود؟

     اولین و مهم‌ترین کار، مرطوب نگه‌داشتن پوست است. بعد از هر بار شستن دست‌ها باید کرم مناسب مرطوب‌کننده به دست کودک بزنید. همچنین باید از مواردی که باعث تحریک پوست و بیشترشدن خارش پوستی می‌شود دوری کنید. از جمله این موارد کرم‌های معطر، بعضی شوینده‌ها است. حمام روزانه با آب ولرم به مدت پانزده دقیقه و بلافاصله مرطوب کردن پوست می‌تواند به‌خوبی باعث حفظ رطوبت پوست شود. گاهی با صلاح دید پزشک در موارد شدید از داروهای موضعی حاوی کورتیکواسترویید استفاده می‌شود که بسیار مؤثرند اما حتماً باید با تجویز پزشک استفاده شوند.

     کهیر چیست؟

     یکی از پاسخ‌های حساسیتی پوست، کهیر است که در کودکان بسیار شایع است. اتفاقی که در کهیر می‌افتد، تورم پوست است که به دلیل ترشحاتی مانند هیستامین در بدن ایجاد می‌شود. اگر این کهیر و تورم پوست کمتر از شش هفته طول بکشد، کهیر حاد است؛ اما گاهی کهیر بیشتر طول می‌کشد و مزمن می‌شود. کهیر در واقع ضایعات برجسته قرمزی است که مرکز این ضایعات کم‌رنگ‌تر است و به‌شدت خارش دارد. کهیر کاملاً ناگهانی ایجاد می‌شود و در تمام قسمت‌های بدن ممکن است دیده شود.

     درمان کهیر، دوری‌کردن از مواردی است که معمولاً باعث ایجاد کهیر می‌شود. گاهی علت کهیر کاملاً مشخص است برای مثال دارو یا ماده غذایی خاص باعث ایجاد کهیر در کودک شده است که باید از مواجهه بعدی با آن ماده خاص پیشگیری کنید. گاهی هم علت کهیر نامشخص است و در این موارد درمان به کمک داروی آنتی‌هیستامین است. علت اصلی کهیر ترشح هیستامین بدن است و داروی آنتی‌هیستامین درمان مؤثری برای ازبین‌رفتن کهیر است. گاهی در کهیر مقاوم به درمان از مونته لوکاست استفاده می‌شود.

     شوک آنافیلاکسی چیست؟

     شوک آنافیلاکسی نوعی واکنش بسیار شدید به ماده آلرژی‌زا است. گاهی بعد از مواجهه با ماده آلرژن تمام سیستم‌های ایمنی بدن فعال می‌شوند و حجم بسیار زیادی واسطه التهابی و هیستامین در بدن آزاد می‌شود که آزادی این مواد باعث علائم شدید و کشنده می‌شود.

     علائم پوستی شوک آنافیلاکسی شامل کهیر، برافروختگی، احساس گرما است. شوک آنافیلاکسی می‌تواند بخش‌های دیگر بدن را نیز درگیر کند. با علائم تنفسی مانند تنگی نفس شدید، خس‌خس سینه و علائم قلبی مانند تپش قلب، افت فشارخون شدید و شوک می‌تواند تهدیدکننده حیات باشد.

    گاهی این شوک آنافیلاکسی می‌تواند علائم گوارشی مانند تهوع، دل‌درد، استفراغ ایجاد کند و یا با علائم عصبی مثل تشنج و سرگیجه و احساس مرگ همراه باشد. علائم شوک آنافیلاکسی معمولاً به‌سرعت شروع می‌شود و به طور پیش‌رونده شخص را به مرگ نزدیک می‌کند. این واکنش حساسیتی می‌تواند نسبت به ماده غذایی کوچکی مانند بادام‌زمینی و یا نسبت به یک دارو باشد.

    درمان به کمک مراجعه فوری به اورژانس و تجویز داروهای تزریقی مخصوص انجام می‌شود. اگر کودکی یک‌بار دچار شوک آنافیلاکسی شود، مستعد این بیماری است و باید مواردی که باعث شوک می‌شود را دیگر مصرف نکند. گاهی توصیه می‌شود این کودکان همواره داروی اپی‌نفرین تزریقی را همراه داشته باشند؛ زیرا این دارو می‌تواند از مرگ در این شوک پیگیری کند.

     آلرژی به حشرات در کودکان چه علائمی دارد؟

     گزش حشرات به دلیل ترشحاتی که وارد بدن می‌کند و یا نیشی که ممکن است در پوست باقی بماند باعث ایجاد یک سری واکنش آلرژی در کودکان می‌شود. آلرژی به حشرات بیشتر نسبت به حشرات زیر ایجاد می‌شود:

    •  زنبورعسل و زنبورعسل مودار
    •  زنبور زرد، زنبور درست صورت سفید و صورت زرد
    •  مورچه آتشی و دروگر

     آلرژی بیشتر به نیش این حشرات دیده می‌شود. نیش زنبورعسل، یک نیش خاردار است که بعد از گزش در پوست باقی می‌ماند و همین نیش خاردار باعث آلرژی در کودکان می‌شود. گاهی این گزش حشرات باعث واکنش آلرژی شدیدتری در کودکان می‌شود به‌طوری‌که می‌تواند باعث شوک آنافیلاکسی شود. آنافیلاکسی بیشتر پس از نیش حشرات زیر دیده می‌شود:

    •  ساس بوسه زن
    •  ساس رختخواب
    •  پشه سیاه
    •  پشه گوزن

     واکنش کهیر نسبت به بزاق حشرات زیر مشاهده می‌شود:

    •  پشه
    •  کک
    •  مگس

     علائم آلرژی به حشرات، شامل درد محل گزش، تورم، قرمزی محل گزش است که بعد از ۲۴ ساعت بهبود پیدا می‌کند. در ده درصد کودکانی که آلرژی دارند بعد از علائم بالا واکنش وسیعی در پوست اتفاق می‌افتد به صورتی که تورم وسیع قابل‌مشاهده است. این تورم در عرض دو روز اول پس از گزش به وجود می‌آید و گاهی تا یک هفته باقی می‌ماند. گاهی علائم محدود به تورم نمی‌ماند و به طور گسترده‌ای قلب و ریه را درگیر می‌کند و با ایجاد شوک آنافیلاکسی می‌تواند برای کودک کشنده باشد. زمانی که تعداد نقاط گزش بسیار زیاد باشد علائم زیر مشاهده می‌شود:

    •  بی‌حالی
    •  تهوع
    •  استفراغ

     این علائم به دلیل مسمومیت با سم حشره رخ می‌دهد.

     جهت درمان آلرژی به حشرات ابتدا باید بعد از گزش حشره نکات زیر را رعایت کنید:

    •  محل گزش را به‌خوبی تمیز کنید
    •  کمپرس سرد
    •  آنتی‌هیستامین خوراکی
    •  داروی مسکن

     درمان در آلرژی شدیدتر و واکنش شوک آنافیلاکسی به کمک متخصص و مراجعه به اورژانس است.

     آلرژی به غذا در کودک

     حساسیت غذایی در واقع واکنش آلرژیک به گلیکوپروتیین‌های موجود در غذا است. کودکانی که به‌صورت ارثی مستعد حساسیت غذایی باشند، بیشتر دچار این علائم می‌شوند. حساسیت غذایی نسبت به یک سری غذاهای خاص بیشتر مشاهده می‌شود برای مثال:

    •  شیر گاو
    •  تخم‌مرغ
    •  بادام‌زمینی
    •  سویا
    •  گندم
    •  گردو
    •  فندق
    •  ماهی
    •  صدف

     علائم آلرژی غذایی بیشتر به‌صورت گوارشی هستند. گاهی علائم آلرژی غذایی می‌تواند بسیار شدید و در حد شوک آنافیلاکسی باشد.

     بعد از تشخیص آلرژی غذایی بهترین راه درمانی پیشگیری از مواجهه بعدی با غذای موردنظر است؛ زیرا آلرژی غذایی می‌تواند با مراجعات مکرر بدتر شود. اگر علائم حساسیت غذایی خفیف باشد و در حد خارش و کهیر و علائم پوستی باشد، درمان به کمک داروی آنتی‌هیستامین مانند سیتریزین مؤثر است. اما در موارد شدید کودک از هوش برود، دچار شوک آنافیلاکسی همراه با علائم تنفسی و گوارشی و عصبی شود، در این شرایط بهترین کار مراجعه سریع به اورژانس است.

    آلرژی در کودکان

     جمع‌بندی

    کودکان نسبت به یک سری مواد خاص واکنش آلرژیک نشان می‌دهند. این واکنش آلرژیک بیشتر به علت آزادشدن موادی در بدن از جمله هیستامین ایجاد می‌شود. آلرژی در کودکان به مواد مختلفی از جمله غذاها، داروها، نیش حشرات و … وجود دارد. این واکنش آلرژی می‌تواند خفیف با علائم پوستی باشد و یا شدیدتر و به‌صورت شوک آنافیلاکسی با درگیری تنفسی و عصبی و کما و مرگ همراه باشد؛ بنابراین شناسایی دقیق واکنش آلرژی در کودکان اهمیت بسیاری دارد. اصلی‌ترین فاکتوری که باعث ایجاد علائم آلرژیک در کودکان می‌شود هیستامین است. به همین دلیل دارو آنتی‌هیستامین بخش اصلی درمان آلرژی در کودکان است.

  • مهم‌ترین علائم تشنج در نوزاد

    مهم‌ترین علائم تشنج در نوزاد

    علائم تشنج در نوزاد به دلیل تب می‌تواند حرکات انقباضی و شل‌شدگی پشت‌سرهم در تمام عضلات و نوعی لرزش کلی بدن باشد که سپس چشم‌ها به بالا نگاه می‌کند، فک قفل می‌شود که در روند این قفل‌شدگی فک ممکن است زبان گاز گرفته شود و آسیب‌های جدی در دهان بیمار ایجاد شود. از دیگر علائم تشنج در نوزاد خیرگی، ساکت‌شدن ناگهانی برای چند لحظه است که چشمان نوزاد به یک نقطه خاص نگاه می‌کند.

    بیشتر بخوانید: عفونت گوش میانی در کودکان

    تشنج چیست و چه تفاوتی با صرع دارد؟

     مغز انسان به کمک تحریکاتی که ایجاد می‌شود پیام‌هایی به عضلات می‌دهد که باعث ایجاد حرکات می‌شود. اگر این تحریکات مغز در بخشی از مغز بیش از حد باشد، اتفاقی به نام تشنج ایجاد می‌شود. در واقع تشنج حاصل افزایش تحریک مغز و ایجاد پالس‌های حرکتی نامنظم و خشن است که باعث ایجاد پرش عضلانی می‌شود. در زمان تشنج معمولاً حافظه کار نمی‌کند و شخص اتفاقاتی که در حین تشنج می‌افتد را بعداً به یاد نمی‌آورد. تشنج ناگهانی اتفاق می‌افتد و معمولاً علت مشخصی دارد؛ اما صرع نوعی بیماری سیستم عصبی است که در این افراد تشنج‌های مختلفی اتفاق می‌افتد و کسی که صرع دارد باید به طور منظم تحت درمان دارویی باشد.

     علت تشنج چیست؟

     تشنج می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که شایع‌ترین علت آن در کودک و نوزاد، تب است. تب با افزایش دمای بدن باعث افزایش تحریکات ایجاد شده در مغز می‌شود و این افزایش تحریکات باعث بروز تشنج می‌گردد.

     تب و تشنج که به‌اصطلاح به آن فبرایل سیژر یا FC گفته می‌شود در کودکان بسیار شایع است. به‌طوری‌که در کنار تشنج کودک همیشه باید به دنبال تب به‌عنوان علت بگردیم. تب کودک باید به‌خوبی مدیریت شود. از طرفی در کودکانی که مستعد تب و تشنج باشند، هرچقدر تب مدیریت شود بازهم تشنج محتمل است؛ بنابراین هنگام تب کودکتان سعی کنید تب را کنترل کنید. از داروی استامینوفن کمک بگیرید و با شستشوی دست‌وپا، زیر گردن و زیر بغل کودک دمای بدن او را مدیریت کنید. هرچه کودکتان مایعات بیشتری بنوشد تب راحت‌تر مدیریت می‌شود.

    در کودکی که سابقه قبلی تب و تشنج دارد، باید هنگام تب از یک داروی ضدتشنج کمک گرفت تا احتمال بروز مجدد تشنج را به صفر رساند. برای مثال دارویی مانند دیازپام هنگام تب کودکانی که سابقه قبلی تب و تشنج دارند استفاده می‌شود تا احتمال تشنج به پایین‌ترین حد خود رسانده شود.

     علت دیگر تشنج بیماری صرع است. تشنج می‌تواند شروع این بیماری باشد. در بیماری صرع به علل مختلف بخشی از مغز تحریکات بالایی ایجاد می‌کند که باعث بروز تشنج می‌شود. گاهی علت صرع ژنتیکی است و فرد به طور ژنتیکی مستعد بروز تشنج است. کسی که صرع دارد به‌کرات دچار تشنج می‌شود و معمولاً شروع تشنج هیچ‌گونه محرک و علت خاصی ندارد.

     تشنج می‌تواند به دلیل ضربه به سر ایجاد شود. ضربات سر بستگی به منطقه‌ای که ضربه وارد شود می‌تواند عوارض مختلفی ایجاد کند. معمولاً زمان‌هایی که ضربات شدیدی ایجاد شود، این ضربات با ایجاد خونریزی درون جمجمه باعث تشنج و افت هوشیاری و درنهایت مرگ شخص می‌شود. پس تشنج بعد از ضربه به سر را جدی بگیرید زیرا می‌تواند علامتی از خونریزی درون جمجمه باشد.

     افت قند خون گاهی می‌تواند باعث ایجاد تشنج شود. افت قند خون علایم مختلفی دارد باعث افتادن شخص، تشنج و هذیان‌گویی می‌شود. به همین دلیل همیشه هنگام تشنج در مرحله اول قند خون بیمار چک می‌شود.

     هر چیزی که در جمجمه باعث تحت‌فشار قرارگرفتن مغز و سیستم عصبی شود، محرک ایجاد تشنج است. تومورهای درون جمجمه یکی از مواردی هستند که محرک تشنج‌اند. پس هنگام تشنج تصویربرداری از سر برای بررسی احتمال وجود تومور از واجبات است.

    علائم تشنج در نوزاد

     علائم تشنج در نوزاد چیست؟

     تشنج انواع مختلفی دارد که بر اساس علائمی که دارد تقسیم‌بندی می‌شود. شایع‌ترین نوع تشنج که بیشتر از انواع دیگر مشاهده می‌شود، تشنج تونیک کلونیک جنرالیزه است. علائم تشنج در نوزاد در این این نوع تشنج به‌صورت حرکات انقباضی و شل‌شدگی پشت‌سرهم در تمام عضلات ایجاد می‌شود و آنچه ما مشاهده می‌کنیم نوعی لرزش کلی بدن است. در این نوع از تشنج، چند ثانیه تا چند دقیقه لرزش کلی بدن ایجاد می‌شود و سپس چشم‌ها به بالا نگاه می‌کند، فک قفل می‌شود که در روند این قفل‌شدگی فک ممکن است زبان گاز گرفته شود و آسیب‌های جدی در دهان بیمار ایجاد شود.

    بعد از این نوع تشنج یک دوره خواب‌آلودگی و بی‌حالی وجود دارد. در واقع در اکثر موارد همین نوع تشنج بین مردم شناخته شده است؛ اما علائم تشنج در نوزاد ممکن است کاملاً متفاوت باشد.

     نوزادان معمولاً نوع دیگری از تشنج را تجربه می‌کنند. این نوع شامل خیره ماندن به یک نقطه و پلک‌نزدن به مدت بسیار کوتاه است. اگر کودک شما هم دچار این نوع خیرگی می‌شود حتماً او را نزد فوق‌تخصص مغز و اعصاب اطفال ببرید تا از نظر مشکلات مغزی بررسی شود. در این موارد علائم تشنج در نوزاد فقط خیرگی، ساکت‌شدن ناگهانی برای چند لحظه است که چشمان نوزاد به یک نقطه خاص نگاه می‌کند.

    این نوع از تشنج در سنین بالاتر نیز مشاهده می‌شود و در میان کودکان بسیار شایع است. کودکانی که در مدرسه توجه کافی سر کلاس ندارند. معلم می‌گوید کودک شما دائماً در فکر فرومی‌رود و حواس‌پرت است. این کودکان نمره املای کمی می‌گیرند؛ زیرا وسط املا دچار تشنج می‌شوند. این نوع تشنج سریعاً برطرف می‌شود و برای تشخیص نیاز به دقت فراوان اطرافیان دارد.

     علائم تشنج در نوزاد در نوع دیگر تشنج که به آن تشنج آتونیک هم گفته می‌شود، شامل شل‌شدگی ناگهانی و ازدست‌دادن تن عضلات است. در این نوع تشنج شخص ناگهان روی زمین می‌افتد و تن عضلاتش را از دست می‌دهد. این نوع تشنج در نوزادان باعث از حال رفتن ناگهانی نوزاد و گاهی کبودی او می‌شود. گاهی مادر ذکر می‌کند وسط شیر خوردن نوزاد ناگهان کبود شده و شل و بی‌حال شده است. به این نوع تشنج اتونیک گفته می‌شود و این نوع بین نوزادان بسیار رایج است.

     انواع دیگری از تشنج نیز وجود دارد. گاهی تشنج بخشی از مغز را درگیر می‌کند و باعث لرزش بخشی از بدن می‌شود. ممکن است فقط دست و پای راست یا فقط دست و پای چپ حرکات تشنجی داشته باشد. معمولاً به‌جز تشنجی که همراه با تب است، بقیه انواع تشنج در کودکان پیچیده‌تر هستند و نیاز به بررسی بیشتری دارند. هرچه تشنج مدت‌زمان طولانی‌تری داشته باشد، بدخیم‌تر است و هرچه کوتاه‌تر باشد، آسیب کمتری به مغز می‌زند. تشنج‌های طولانی می‌توانند خطرات جبران‌ناپذیری در کودکان داشته باشند.

     چگونه تشنج در کودکان تشخیص داده می‌شود؟

     تشخیص تشنج در کودکان به کمک علائم و شرح‌حالی شما مادران عزیز میسر می‌شود. ممکن است آزمایش‌ها و تست‌های نوار مغزی کاملاً نرمال باشند؛ بنابراین تشخیص اصلی مبنی بر علائمی است که شما ذکر می‌کنید؛ بنابراین باید آگاهی کامل درباره علائم مهمی که باید به یاد داشته باشید تا بتوانید به‌درستی نوع تشنج را به پزشک خود توضیح دهید. هنگام تشنج سؤالات زیر برای پزشک اهمیت دارد و باید جواب این سؤالات را به خاطر بیاورید:

     ۱. تشنج کودک چگونه شروع شد؟

     گاهی کودک علائمی را هنگام شروع می‌گوید برای مثال تاری دید دارد و یا ناله می‌کند و یا تهوع دارد.

     ۲. روند تشنج چگونه بوده است؟ آیا کودک شما لرزش بدن داشته؟ آیا این لرزش در تمام بدن بوده یا بخشی از بدن را درگیر کرده؟ آیا کودک ناگهان دچار شلی عضلانی شده و یا بیهوش شده؟

     ۳. حالت چشمان کودک را دقت کنید. آیا بسته بود؟ آیا به بالا نگاه می‌کرد؟

     ۴. طول مدت تشنج بسیار مهم است. شاید در آن شرایط برایتان سخت باشد؛ اما حتماً ساعت را نگاه کنید تا دقیقاً مدت تشنج را بدانید.

     ۵. بعد از تشنج چه علائمی دیدید؟ بلافاصله هوشیار بود؟ آیا مدتی بی‌حال و خواب‌آلوده بود؟ اگر بی‌حالی داشته مدت‌زمان خواب‌آلودگی را نیز به خاطر داشته باشید.

     ۶. سابقه ضربه به سر، بیماری زمینه‌ای، تب قبل یا بعد یا حین تشنج همگی نکات مهمی هستند که باید در کنار سؤالات بالا به پزشک خود بگویید.

     بعد از پاسخ‌دهی به سؤالات بالا، زمان آن فرا می‌رسد که پزشک شما تشخیص دهد آیا واقعاً تشنج رخ داده یا خیر. معمولاً کودکی که تشنج کرده باید تحت‌نظر فوق‌تخصص مغز و اعصاب کودکان دارو دریافت کند و اغلب موارد لازم است جهت بررسی عملکرد صحیح مغزی نوار معزی گرفته شود. اگر تشنج کودک را جدی نگیرید تأثیرات جبران‌ناپذیری روی مغز کودک شما می‌گذارد.

    علائم تشنج در نوزاد

     درمان تشنج در نوزاد چیست؟

     پس از آنکه تشخیص قطعی تشنج گذاشته شود، شروع درمان ضروری است.

     درمان تشنج به علت آن بستگی دارد. گفتیم شایع‌ترین علت تشنج کودک، تب است. کنترل تب مهم‌ترین نکته در درمان تشنج ناشی از تب است. در کودک یا نوزادی که یک‌مرتبه تب و تشنج داشته باشد باید همیشه حواسمان به تشنج او هنگام تب باشد. به تشخیص پزشک لازم است این کودکان در زمان‌های تب داروی تشنج (اغلب موارد دیازپام) دریافت کنند.

     دلیل دیگر تشنج می‌تواند ضربه به سر باشد. اگر سابقه ضربه به سر وجود داشته باشد معمولاً از سر نوزاد عکس گرفته می‌شود. درصورتی‌که خونریزی داخل جمجمه دیده شود لازم است نوزاد بستری و تحت‌نظر گرفته شود. ممکن است خونریزی خودبه‌خود به‌آرامی جذب شود که در این موارد فقط داروی ضدتشنج به نوزاد داده می‌شود تا خونریزی کاملاً برطرف شود.

    در مواردی که خونریزی حجم بالاتری داشته باشد باید توسط جراحی محل خونریزی ترمیم گردد و خون جمع شده داخل جمجمه تخلیه شود تا به مغز فشاری وارد نکند و تشنج تکرار نشود. در ضربات شدید به سر بهتر است قبل از بروز تشنج یا مشکلات دیگر از سر نوزاد خود عکس بگیرید. گاهی یک ضربه نه‌چندان شدید هم می‌تواند باعث خونریزی داخل جمجمه و آسیب شدید به نوزاد شود.

     گاهی علت تشنج بعضی از عفونت‌ها مانند مننژیت یا عفونت پرده‌های دو مغز است. برای تشخیص این نوع عفونت لازم است نمونه‌ای از مایع نخاعی نوزاد گرفته شود. به این منظور از قسمت کمری نوزاد به کمک سرنگ از میان دو مهره مایع نخاعی کشیده می‌شود و در آزمایشگاه میزان عفونت نخاع بررسی می‌شود. نخاع باید استریل باشد. در صورت مشاهده عفونت درمان مننژیت یا عفونت مغزی برای نوزاد گذاشته می‌شود.

     گاهی تمام بررسی‌ها نرمال است و تشنج‌های کودک تکرارشونده است که نشان‌دهنده صرع در کودک است. معمولاً کودک مبتلا به صرع، نوار مغزی نرمال ندارد. برای درمان صرع لازم است ابتدا از تشخیص خود مطمئن شویم. بعد از اطمینان از تشخیص معمولاً لازم است کودک مداوم داروی ضدتشنج مصرف کند و تحت‌نظر فوق‌تخصص مغز و اعصاب کودکان باشد.

  •  عفونت گوش میانی در کودکان

     عفونت گوش میانی در کودکان

     عفونت گوش میانی در کودکان به‌قدری شایع است که یک‌سوم ویزیت‌های پزشک اطفال را تشکیل می‌دهد. قبل از اینکه بیشتر درباره عفونت گوش میانی صحبت کنیم، بهتر است در مورد ساختار گوش صحبت کنیم.

    بیشتر بخوانید: برای زیاد شدن شیر مادر چه کنیم؟

     گوش چیست و چه ساختاری دارد؟

     گوش، حس شنوایی را برای بدن تأمین می‌کند. همچنین بخشی از تعادل بدن بر عهده گوش است. در واقع گوش ساختاری دارد که شنوایی و تعادل بدن را برقرار می‌کند. بخش خارجی گوش که خارج از پرده گوش قرار دارد به‌طوری طراحی شده است که امواج صوتی را از فضا به‌خوبی جمع‌آوری کرده، متمرکز و به بخش داخلی گوش منتقل کند. پرده گوش امواج صوتی را از بخش خارجی گوش می‌گیرد و پشت پرده گوش بخش‌هایی قرار دارد که این امواج را به داخل‌تر و اعصاب شنوایی منتقل می‌کند.

     عصب شنوایی در نهایت موجب انتقال این صوت به مغز می‌شود و مغز با تجزیه‌وتحلیل این پیام‌ها، صدایی که از محیط دریافت کرده را تفسیر می‌کند. گوش میانی شامل استخوانچه‌هایی است که از پرده گوش به گوش داخلی متصل‌اند و انتقال پیام شنوایی را انجام می‌دهند.

     همچنین گوش میانی یک راه به داخل حلق دارد که شیپور استاش نامیده می‌شود. این راه اگر بسته شود، فشار هوا دو طرف پرده گوش یکسان نمی‌ماند. در واقع شیپور استاش موجب تبادل فشار هوایی بین دو طرف شیپور استاش می‌شود. داخلی‌ترین بخش گوش، حلزون گوش است در کنار حلزون گوش مجاری نیم‌دایره شکلی وجود دارد که داخل آنها پر از مژک است و حرکت مایع درون این مجاری با حرکت‌دادن مژک‌ها موجب انتقال حس حرکت سر و تعادل بدن می‌شود. پس بخش تعادلی گوش در بخش داخلی گوش و در مجاری نیم‌دایره قرار دارد و یک سری شرایط خاص می‌تواند باعث سرگیجه و مشکلات تعادلی این بخش از گوش شود.

    عفونت گوش میانی در کودکان

     علت عفونت گوش میانی در کودکان چیست؟

     گاهی راه ارتباطی طبیعی بین گوش میانی و حلق که شیپور استاش نام دارد بسته می‌شود. این بسته‌شدن شیپور استاش معمولاً به دلیل عوامل عفونی ایجاد می‌شود. با بسته‌شدن شیپور استاش، التهاب حلق به همراه باکتری‌هایی که در حلق وجود دارد، وارد گوش میانی می‌شوند. این بسته‌شدن شیپور استاش باعث ایجاد یک فشار منفی کششی در گوش میانی می‌شود که تمام باکتری‌های حلق و حنجره توسط این فشار منفی وارد فضای گوش می‌شود.

     این ترشح باکتری‌ها به گوش میانی یک‌طرفه است و به دلیل انسداد شیپور استاش هیچ عفونتی به فضای حلق تخلیه نمی‌شود. همین انسداد موجب عفونت گوش میانی در کودکان می‌شود.

     چه عواملی باعث عفونت گوش میانی در کودکان می‌شوند؟

     هم عوامل میکروبی باکتریال و هم عوامل ویروسی می‌توانند باعث عفونت گوش میانی در کودکان شوند.

     باکتری‌های زیر باعث عفونت گوش میانی می‌شوند: (البته دانستن نام این باکتری‌ها برای شما لازم نیست و صرفاً درصورتی‌که پزشک یا کادر درمانی هستید لازم است نام آنها را بدانید)

    •  استرپتوکوک پنومونیه
    •  هموفیلوس آنفولانزا
    •  موراکسلا کاتارالیس

     ویروس‌های شایع شامل:

    •  رینوویروس
    •  آنفولانزا
    •  rsv

     بعضی گونه‌های باکتری که باعث عفونت گوش میانی در کودکان می‌شوند، نسبت به پنی‌سیلین مقاوم‌اند و حتی در صورت در درمان با آنتی‌بیوتیکی پنی‌سیلین نیز برطرف نمی‌شوند. این باکتری‌هایی که مقاومت آنتی‌بیوتیکی دارند، بیشتر در کودکانی که در محل‌های شلوغ مانند مهدکودک نگهداری می‌شوند، دیده می‌شود.

     همچنین درصورتی‌که کودک شما اخیراً آنتی‌بیوتیک مصرف کرده باشد احتمال مقاومت آنتی‌بیوتیکی در او بیشتر است.

     بررسی احتمال بروز عفونت گوش میانی در کودکان

     عفونت گوش میانی در کودکان به‌قدری شایع است که یک‌سوم ویزیت‌های پزشک اطفال را تشکیل می‌دهد. در واقع بیشتر کودکان پس از ابتلا به سرماخوردگی دچار عفونت گوش میانی می‌شوند.

    • بیشترین میزان عفونت گوش میانی در کودکان در سنین شش تا پانزده‌ماهگی مشاهده می‌شود. معمولاً تا سن هجده‌ماهگی بیشتر کودکان دچار عفونت گوش میانی می‌شوند.
    • احتمال عفونت گوش میانی در پسربچه‌ها بیشتر از دخترها است.
    • تحقیقات ثابت کرده است احتمال عفونت گوش میانی در خانواده‌هایی که سطح اقتصادی کمتری دارند، بیشتر است.
    • عفونت گوش میانی در کودکانی که از نظر ایمنی ضعیف باشند بیشتر مشاهده می‌شود برای مثال اگر کودک مبتلا به بیماری ایدز باشد، بیشتر مبتلا به عفونت گوش میانی می‌شود.
    • کودکانی که شکاف کام دارند یا مبتلا به تریزمی ۲۱ هستند نیز بیشتر مستعد عفونت گوش میانی هستند و علت این موضوع نقایص اسکلتی صورت است که آناتومی صورت این کودکان را بیشتر مستعد عفونت می‌کند.

     بروز عفونت گوش میانی در کودکان در چه زمانی بیشتر است؟

     به دلیل ارتباط زیادی که عفونت گوش میانی با سرماخوردگی و بیماری و عفونت گلو دارد، شیوع این عفونت در فصل شیوع سرماخوردگی و آنفولانزا بیشتر است. معمولاً شیوع آنفولانزا در اواخر پاییز تا زمستان است و شیوع عفونت گوش میانی در کودکان نیز در این ماه‌ها بیشتر است.

     چه عواملی کودک را بیشتر مستعد عفونت گوش میانی می‌کند؟

    • سن کم
    • تغذیه توسط شیشه شیر
    • تماس بالا با دود سیگار
    • تماس بالا با عوامل عفونی مانند نگهداری در مهدکودک
    • مشکلات استخوانی صورت
    • بیماری ضعف ایمنی بدن
    • عفونت گوش میانی در کودکان معمولاً به‌صورت عودکننده است. پس کودکی که یک‌بار به عفونت گوش میانی مبتلا شود بیشتر مستعد ابتلای بعدی به این عفونت است.

     عفونت گوش میانی در کودکان چه علائمی دارد؟

     دانستن علائم عفونت گوش میانی در کودکان برای مادران اهمیت بالایی دارد؛ زیرا این آگاهی موجب تشخیص دقیق‌تر این عفونت و درمان سریع‌تر می‌شود و می‌تواند از عوارض بعدی آن پیشگیری کند.

     علائم عمده عفونت گوش میانی در کودکان غیراختصاصی هستند و شامل موارد زیر است:

    • تب
    • تحریک‌پذیری
    • شیرنخوردن: کودکی که به‌راحتی شیر می‌خورد، تحریک‌پذیر می‌شود و دیگر نمی‌تواند به‌خوبی شیر بخورد.
    • درد گوش: اگر کودک بزرگ‌تر باشد و بتواند احساس خود را بیان کند، تب و درد گوش علامت شایع عفونت گوش میانی در کودکان است. ممکن است کودک مدام به گوش خود دست بزند و احساس درد داشته باشد.
    • پارگی پرده گوش: گاهی به دلیل تجمع ترشحات عفونی در گوش میانی، فشار بسیار زیادی به پرده گوش وارد می‌شود و این فشار بالا می‌تواند باعث پارگی پرده گوش شود. درصورتی‌که پارگی پرده گوش وجود داشته باشد، ترشحات گوش نیز مشاهده می‌شود. خروج ترشحات چرکی گوش علامت مهمی برای تشخیص پارگی پرده گوش در اثر عفونت گوش میانی است.

     عفونت گوش میانی در کودکان درصورتی‌که حاد باشد، شروع اخیر و ناگهانی دارد. تب کودک کاملاً ناگهانی و به دنبال آن احساس درد گوش دیده می‌شود. تجمع مایع در گوش میانی دیده می‌شود که این تجمع توسط اتوسکوپ در حین معاینه پزشک قابل رویت است. همچنین ترشح چرکی گوش علامتی از آسیب پرده گوش به دلیل عفونت است.

    درد گوش گاهی در حدی شبیه است که کودک نمی‌تواند به‌راحتی بخوابد و او را بسیار بی‌قرار می‌کند. تمام علائم بالا به تشخیص عفونت گوش کمک می‌کنند؛ اما همیشه عفونت گوش با درد گوش یا ترشح چرکی گوش همراه نیست و گاهی صرفاً تب یا بی‌قراری کودک مشاهده می‌شود؛ بنابراین در تمام مراجعات کودکان به پزشک اطفال لازم است گوش معاینه کامل شود.

    عفونت گوش میانی در کودکان

     عفونت گوش میانی در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     اولین قدم برای تشخیص عفونت گوش میانی در کودکان بررسی و مشاهده داخل گوش به کمک اتوسکوپ است که قرمزی و بیرون‌زدگی پرده گوش یا مشاهده چروک در گوش می‌تواند علامتی از عفونت گوش میانی باشد. به کمک بررسی گوش کودک به‌راحتی می‌توان عفونت گوش میانی را تشخیص داد.

    مهم است که بدانیم این عفونت گوش میانی کودک حاد است یا مزمن. اگر مشکل گوش کودک شما حاد باشد تمام علائم شروع ناگهانی مانند تب و سرماخوردگی اخیر و درد ناگهانی گوش وجود دارند؛ اما در شرایطی که عفونت گوش میانی در کودک شما مزمن باشد معمولاً تجمع مایع پشت پرده گوش و سوراخ‌شدگی گوش و ترشح چرکی مشاهده می‌شود.

     عفونت گوش میانی در کودکان چه عوارضی دارد؟

     عفونت گوش میانی در کودکان می‌تواند عوارض خطرناکی داشته باشد. بهتر است این عوارض را بدانید و برای پیشگیری از آن آگاهی لازم را داشته باشید.

     تمام عوارض زیر ممکن است در عفونت گوش میانی به وجود آید:

    • تجمع مزمن مایع در گوش
    • التهاب استخوان‌های گوش
    • انتقال عفونت گوش به داخل جمجمه که عوارض خطرناکی مانند آبسه مغز و یا گرفتگی وریدی می‌تواند داشته باشد.
    • کاهش شنوایی
    • التهاب و عفونت استخوان‌های صورت

     اگر عفونت گوش میانی در کودکان باعث التهاب استخوان‌های سروصورت شود، علائم التهابی مشاهده می‌شوند. برای مثال یک استخوان پشت‌گوش وجود دارد که استخوان ماستویید نام دارد. این استخوان بسیار مستعد عفونت منتقله از گوش میانی است و درصورتی‌که عفونت به این استخوان انتقال پیدا کند، درد شدید، قرمزی و تورم استخوان پشت‌گوش را می‌بینیم. درمان در این موارد آنتی‌بیوتیک است و در صورت تشکیل آبسه لازم است آبسه تخلیه شود.

     در کودکان زیر دو سال تجمع مایع به دلیل عفونت گوش بسیار شایع است و جزو عوارض شایع این عفونت است. این جمع‌شدن مایع در گوش میانی ممکن است مزمن شود و هفته‌ها تا ماه‌ها بعد هم ماندگار شود؛ اما در بیشتر موارد نهایتاً تا سه ماه بعد، این مایع برطرف می‌شود. تجمع مایع در گوش میانی مخصوصاً اگر مزمن شود می‌تواند شنوایی کودک را تحت‌تأثیر قرار دهد و باعث افت شنوایی شود.

     اگر کودکی به‌صورت مزمن به عفونت گوش میانی مبتلا شود، کاهش شنوایی داشته باشد و تجمع مزمن مایع در گوش میانی داشته باشد، با صلاح دید پزشک متخصص گوش و حلق و بینی گاهی لازم است جراحی شود و لوله‌ای برای تعادل هوا در گوش او گذاشته شود. این لوله مانع آسیب به پرده گوش می‌شود و در مواقع سرماخوردگی تخلیه مایع گوش میانی را راحت‌تر می‌کند.

     چگونه از عفونت گوش میانی در کودکان پیشگیری کنیم؟

    • تغذیه با شیر مادر بهتر است؛ زیرا شیشه شیر کودک شما را مستعد عفونت گوش میانی می‌کند.
    • هرگز در محیط خانه سیگار نکشید.
    • اگر کودک شما مکرراً مبتلا به عفونت گوش میانی می‌شود باید برای پیشگیری آنتی‌بیوتیک طولانی‌مدت مصرف کند.
    • واکسیناسیون می‌تواند از بیماری‌هایی که احتمال عفونت گوش میانی در کودکتان را بیشتر می‌کند پیشگیری کند. واکسن سالانه آنفولانزا و واکسن پنوموکوک برای کودکان مستعد عفونت گوش میانی توصیه می‌شود.

     چگونه عفونت گوش میانی در کودکان را درمان کنیم؟

     اولین خط درمانی توصیه شده، آنتی‌بیوتیک آموکسی‌سیلین است. در هر کودکی که با شروع ناگهانی تب و گوش‌درد باشد بهتر است طبق نظر متخصص آنتی‌بیوتیک شروع شود. اگر سه روز متوالی به‌صورت منظم آموکسی‌سیلین مصرف شد؛ اما کودک بهتر نشد به‌احتمال زیاد میکروبی که باعث عفونت شده نسبت به آموکسی‌سیلین مقاومت دارد و در این موارد از آنتی‌بیوتیک قوی‌تر اموکسیلیسیلین‌کلاولانات استفاده می‌شود. امروزه به دلیل مصرف بی‌رویه آنتی‌بیوتیک در ایران متأسفانه مقاومت آنتی‌بیوتیکی بسیار زیاد است و آموکسی‌سیلین فایده‌ای ندارد و متخصصان ترجیح می‌دهند از همان ابتدا آنتی‌بیوتیک‌های قوی‌تر را امتحان کنند.

     داروهای ضد احتقان و آنتی‌هیستامین‌ها هیچ تأثیری روی عفونت گوش میانی کودکان ندارند. در این کودکان باید حواسمان به تب باشد و داروی کنترل‌کننده تب نیز استفاده کنیم.

     جمع‌بندی

    عفونت گوش میانی در کودکان یکی از بیماری‌های شایعی است که بسیاری از موارد، علت مراجعه شما به متخصص اطفال است. علائم عفونت گوش میانی در کودکان معمولاً غیراختصاصی و شامل تب و بی‌قراری و خوب شیرنخوردن است؛ اما در کودکان بزرگ‌تر گاهی درد گوش نیز بیان می‌شود. درصورتی‌که عفونت گوش میانی حاد با شروع ناگهانی همراه با تب ناگهانی دارد.

    عفونت گوش میانی در کودکان معمولاً بعد از یک سرماخوردگی ساده و به دلیل تجمع عفونت در گوش میانی ایجاد می‌شود. برای تشخیص پزشک به کمک اتوسکوپ درون گوش را می‌بیند. اگر پرده گوش به دلیل عفونت آسیب‌دیده باشد احتمال ترشحات چرکی گوش نیز وجود دارد. بعد از تشخیص قطعی درمان به کمک آنتی‌بیوتیک مناسب با تجویز متخصص اطفال انجام می‌شود.

  •  برای زیاد شدن شیر مادر چه کنیم؟

     برای زیاد شدن شیر مادر چه کنیم؟

     در این مطلب از مجله سلامتی نبض درباره چگونگی زیاد شدن شیر مادر صحبت خواهیم کرد. منبع اصلی تغذیه نوزادی که تازه متولد شده شیر مادر است. شیردادن به نوزاد فواید بسیار زیادی برای مادر و نوزاد دارد که به دلیل همین فواید زیاد، بسیار توصیه می‌شود که مادران سعی کنند تا جای امکان فقط شیر خودشان را به نوزاد بدهند و برای مادران شاغل نیز توصیه می‌شود در زمان نبودشان شیر دوشیده شده را به نوزاد بدهند.

    بیشتر بخوانید: علائم و درمان سینوزیت در کودکان

     شیر مادر چه فوایدی برای نوزاد و مادر دارد؟

     شیردهی موجب ارتباط پوستی بین نوزاد و مادر می‌شود.

    این ارتباط پوستی اولین نقطه شروع تکامل سیستم روانی و عاطفی نوزادان است. نوزاد با لمس بدن مادر و شنیدن صدای قلب مادر احساس آرامش بیشتری می‌کند. نوزادانی که شیر مادر می‌خورند آرامش بیشتری دارند، خواب راحت‌تری دارند و مادران آنها کمتر با خواباندنشان مشکل دارند. برعکس، نوزاد مادرانی که شیرخشک استفاده می‌کنند معمولاً بدخواب‌ترند و به‌سختی به خواب می‌روند همچنین نفخ و کولیک هنگام مصرف شیشه شیر بیشتر مشاهده می‌شود؛ بنابراین دل‌درد و گریه شبانه نوزادان شیرخشکی بسیار بیشتر از نوزادانی است که شیر مادر می‌خورند.

     شیر مادر بر عکس شیرخشک، سرشار از آنتی‌بادی است.

    آنتی‌بادی‌های خون مادر به درون شیر ترشح می‌شوند و از طریق شیر خوردن به بدن نوزاد می‌رسد. بدن نوزادان در چند ماه اول بعد از تولد توان تولید هیچ‌گونه آنتی‌بادی را ندارد؛ بنابراین نوزادانی که شیر مادر مصرف نکنند در برابر بسیاری از بیماری‌ها بی‌دفاع هستند. تحقیقات ثابت کرده است نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند در سن بالاتر نیز ایمنی بدنی بهتری دارند و احتمال بستری‌شدن به دلیل بیماری‌های شدید در آنها بسیار کمتر است.

     مادرانی که شیر می‌دهند، سریع‌تر به وزن قبل از بارداری‌شان بازمی‌گردند.

    شیردهی به نوزاد علاوه بر فواید بالایی که برای نوزاد دارد، برای مادر نیز بسیار مفید است. مادرانی که شیر می‌دهند، سریع‌تر به وزن قبل از بارداری‌شان بازمی‌گردند. احتمال باقی‌ماندن بزرگی شکم در این مادران بسیار کمتر است. پس شیردهی برای سلامت مادران بسیار مفید است.

    کاهش افسردگی بعد از زایمان

    از طرفی مادران بعد از زایمان به دلیل تغییرات هورمونی که در آنها ایجاد می‌شود در معرض افسردگی قرار دارند. این ارتباط با نوزاد و شیردهی موجب در آغوش گرفتن نوزاد و افزایش ارتباط مؤثر پوستی مادر با نوزادش می‌شود. همین ارتباط می‌تواند افسردگی بعد از زایمان را بسیار کمتر کند. اگر مادر به نوزادش شیر ندهد شاید اصلاً فرصتی در طول شبانه‌روز برای در آغوش گرفتن نوزاد بدون لباس و ارتباط پوستی مؤثر پیش نیاید. این ارتباط پوستی برای مادر بسیار ضروری است.

     شیردهی می‌تواند از یک‌سری بیماری‌ها و مشکلات پستان جلوگیری کند.

    زیاد شدن شیر مادر

     برای زیاد شدن شیر مادر چه کنیم؟

     فرایند زایمان و شیردهی فرایندی بسیار زیبا و تأثیرگذار است. در طی زایمان هورمون‌هایی در بدن ترشح می‌شوند که باعث تحریک ساخته‌شدن شیر می‌شود. شاید در اطرافیانتان دیده باشید خانم بعد از زایمان بلافاصله شیر دارد درحالی‌که قبل از آن هیچ‌گونه شیری نداشته است. علت این ترشح شیر، هورمونی است. در زایمان طبیعی این هورمون به‌صورت اتوماتیک ترشح می‌شود و شیر زیادی تولید می‌شود؛ اما در زایمان سزارین سطح هورمونی بسیار پایین‌تر است؛ بنابراین شیر دیرتر و کمتر ترشح می‌شود.

     برای زیاد شدن شیر مادر، شیردهی زیاد به نوزاد از شروط اصلی است.

    هرچه نوزاد بیشتر شیر بخورد، این فرایند مکیدن شیر محرک تولید و ترشح شیر است؛ بنابراین اگر فکر می‌کنید کمتر شیر دارید، استفاده از شیرخشک را توصیه نمی‌کنیم؛ چون فاکتور اصلی که باعث زیاد شدن شیر مادر می‌شود همان مکیدن نوزادتان است.

    بهتر است به نوزاد بیشتر شیر بدهید تا شیرتان زیادتر شود. اگر مادر شاغل هستید و مدتی از روز در کنار نوزادتان نیستید، ممکن است این نبودتان باعث کمترشدن شیرتان شود؛ بنابراین دوشیدن شیر در زمان‌های نبودتان می‌تواند از کم‌شدن شیر جلوگیری کند. سعی کنید سینه‌هایتان را کاملاً تخلیه کنید و یک الی دو مرتبه در نبود نوزادتان این کار را انجام دهید. با این روش در زمان نبودتان نوزاد از شیر شما تغذیه می‌کند و شیر در سینه شما نمی‌ماند و باعث کمترشدن شیر شما نیز نمی‌شود.

    دوشیدن شیر نیز به اندازه میک‌زدن نوزاد می‌تواند در زیاد شدن شیر مادر مؤثر باشد

    دوشیدن شیر نیز به اندازه میک‌زدن نوزاد می‌تواند در زیاد شدن شیر مادر مؤثر باشد؛ بنابراین می‌توانید برای زیاد شدن شیر مادر، آن را مداوم بدوشید. به یاد داشته باشید شیر دوشیده شده می‌تواند در یخچال به مدت کوتاهی نگهداری و توسط نوزادتان استفاده شود مخصوصاً شیری که در هفته‌های اول پس از تولد نوزاد تولید می‌شود آنتی‌بادی فراوانی دارد و بسیار مفید است. پس سعی کنید به‌خوبی از آن نگهداری کنید. قطعاً تجربه شیردهی برای مادر در کنار شیرینی که دارد بسیار سخت است. اما اگر چند وقتی شرایط را تحمل کنید، هم شیرتان بیشتر می‌شود و هم نوزادتان شیر خوردن را بهتر یاد می‌گیرد.

     تغذیه نقش بسیار مهمی در زیاد شدن شیر مادر دارد

    تغذیه مادر شیرده باید مفید باشد. مواد غذایی مختلف، انواع سبزی‌ها، پروتئین کافی و آب کافی، به زیاد شدن شیر مادر کمک می‌کند. از طرفی غذاهایی که قند مصنوعی دارند، غذاهایی که ارزش غذایی پایین دارند، فست‌فود و تنقلات بهتر است کمتر مصرف شود و میان‌وعده‌های سالم جای آنها را بگیرد. بهتر است مادر در غذاهای خود ارده و سه‌شیره را جای دهد. همچنین منابع غذایی آهن مانند انواع سبزی‌ها و گوشت قرمز را فراموش نکنید.

     شیر مادر منبع غنی از کلسیم است. مادران شیرده در معرض کمبود کلسیم هستند. اگر رژیم غذایی مادر غنی از کلسیم نباشد این کلسیم موردنیاز از استخوان‌ها گرفته می‌شود و تراکم استخوان به‌مرورزمان کاهش می‌یابد و مادرانی که کلسیم کافی دریافت نکنند در معرض پوکی‌استخوان زودرس هستند. کلسیم موردنیاز روزانه یک مادر باردار و شیرده از سایر افراد بسیار بالاتر است. توصیه می‌کنم حتماً درباره نیاز به مصرف قرص مکمل کلسیم و ویتامین دی با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

    بهتر است علاوه بر مصرف منابع کلسیمی فراوان در رژیم غذای خود از مکمل کلسیم با دوز خیلی پایین نیز استفاده کنید. سعی کنید لبنیات زیادی مصرف کنید. بستنی توصیه نمی‌شود؛ زیرا در کنار کلسیم قند بسیار بالایی دارد. شیر، ماست، کشک، دوغ و کره، همگی سرشار از کلسیم هستند و باید در غذاهای روزانه شما جای بگیرند.

    زیاد شدن شیر مادر

    برای زیاد شدن شیر مادر ورزش نکنید

     یکی از کارهایی که باعث کمترشدن شیر می‌شود، ورزش است. اگر قبل از بارداری ورزش زیادی می‌کردید می‌توانید بعد از زایمان نیز به ورزش‌کردن ادامه دهید؛ اما اگر قبل از بارداری عادت به ورزش نداشتید بهتر است بعد از زایمان نیز ورزش زیادی نکنید؛ زیرا ورزش‌کردن باعث تولید اسیدلاکتیک در عضلات می‌شود. این ماده می‌تواند به‌راحتی وارد شیر شود و طعم شیر را برای نوزاد ناخوشایند کند.

    نکاتی که هنگام شیردهی به نوزاد باید بدانید:

    • اگر ورزش کردید حتماً قبل از شیردهی به نوزاد سینه خود را به‌خوبی بشویید تا طعم بدی نداشته باشد. اگر بعد از شستشوی سینه نوزاد شیر را پس بزند بهتر است سینه خود را به‌خوبی بدوشید. تخلیه شیر موجب عوض‌شدن طعم آن می‌شود و نوزادتان مجدد به خوردن شیر علاقه‌مند می‌شود.
    •  مواد غذایی کافئین‌دار، چای، قهوه، نوشابه، باعث بی‌قراری نوزادتان می‌شود. سعی کنید در صورت شیردهی از این مواد غذایی استفاده نکنید و یا تا جای امکان استفاده خود را محدود کنید. زیرا این مواد با تحریک‌پذیری نوزاد و بی‌قراری و بدخوابی نوزاد همراهی دارد.
    •  در غذای خود ادویه زیادی استفاده نکنید. ادویه‌ها باعث تغییر طعم شیر می‌شوند. سعی کنید ادویه غذای خود را محدود کنید.
    •  مواد غذایی که برای مادر باعث نفخ می‌شود، به‌راحتی روی شیر شما نیز تأثیر می‌گذارد و باعث نفخ و دل‌درد نوزاد می‌شود. از جمله این غذاها، می‌توان به کلم، کاهو، عدس، لوبیا و نخود اشاره کرد. غذاهایی که باعث ایجاد نفخ می‌شوند را بسیار کمتر بخورید.
    • در ترکیب غذاهایتان تا جای ممکن از زیره استفاده کنید. زیره جلوی نفخ را می‌گیرد و حتی می‌تواند نفخ شیر شما را نیز کمتر کند.
    • عرق نعنا همچنین از دل‌درد و مشکلات گوارشی جلوگیری می‌کند. خوردن عرق نعنا می‌تواند شیر شما را سبک‌تر کند و دل‌درد نوزاد کمتر شود هرچند گرفتن آروغ کودک یکی از مؤثرترین روش‌ها در جلوگیری از نفخ نوزاد است؛ اما رعایت رژیم غذایی صحیح نیز بسیار مهم است.
    •  یک‌سری مواد غذایی وجود دارند که باعث ایجاد بوی بد دهان و طعم بد شیر می‌شوند مانند سیر. مادر شیرده نباید از سیر استفاده کند. سیر با بدتر کردن طعم دهان و ایجاد بوی بد و طعم بد شیر باعث فرار نوزاد از شیر خوردن می‌شود. در دوران شیردهی بهتر است از این مواد غذایی استفاده نکنید.
    زیاد شدن شیر مادر

    زیاد شدن شیر مادر در اوایل شیردهی چه مشکلاتی ایجاد می‌کند؟

     زمانی که نوزاد شما بسیار کوچک است، شیر کمتری می‌خورد. معمولاً چند روز بعد از تولد نوزاد به دلیل میک زدن‌های نوزاد و ترشح هورمونی در بدن باعث زیاد شدن شیر مادر می‌شود، به‌طوری‌که تولید شیر در بدن مادر از نیاز نوزاد بیشتر می‌شود. در این زمان معمولاً مادران دوشیدن شیر را فراموش می‌کنند شیر به میزان زیادی تولید می‌شود و در بافت سینه مادر جمع می‌شود.

    این تجمع شیر در ابتدا موجب بزرگ‌شدن سینه و سفت‌شدن بافت آن می‌شود. اگر مادر در این مرحله شیر را به‌خوبی ندوشد، این شیر جمع شده در سینه باعث ایجاد عفونت و تب و بی‌حالی مادر می‌شود و این عفونت به کمک دارو و دوشیدن مداوم شیر و تخلیه سینه بهبود می‌یابد. اگر شیر دوشیده نشود و این عفونت در این مرحله درمان نشود، انباشته‌شدن بیشتر شیر موجب تشکیل کیست‌های عفونتی در بافت سینه می‌شود.

    در این مرحله علاوه بر تورم و سفتی بافت سینه علایم بیشتری نیز ایجاد می‌شود، سینه‌ها متورم و قرمز می‌شوند، بسیار دردناک و به لمس حساس می‌شوند. در این مرحله معمولاً درمان به کمک جراحی و تخلیه کیست عفونی ایجاد می‌شود؛ بنابراین همان‌طور که دیدید باید بافت سینه به‌خوبی تخلیه شود در غیر این صورت باعث ایجاد کیست و عفونت خطرناکی می‌شود.

  • علائم و درمان سینوزیت در کودکان

    علائم و درمان سینوزیت در کودکان

    سینوزیت در کودکان یکی از عفونت‌های شایع است که علت مزمن شدن سرماخوردگی و گرفتگی صدا است. داخل سر بخش‌هایی وجود دارد که سینوس نامیده می‌شود. سینوس‌ها خالی از ترشحات هستند و در صورتی که با ترشحات ناشی از سرماخوردگی پر شود اصطلاحاً به آن سینوزیت گفته می‌شود.

    در واقع سینوزیت عفونت چرکی سینوس‌های اطراف بینی است که می‌تواند بعد از سرماخوردگی به‌عنوان عارضه آن دیده شود و یا بعد از آبریزش بینی آلرژیک مشاهده شود.

    انواع سینوس و شکل‌گیری آنها

    از زمانی که کودک به دنیا می‌آید در فک و اطراف بینی فضاهایی پرهوا به نام سینوس وجود دارد.

    • سینوس‌های اطراف فک سینوس ماگزیلری نامیده می‌شود و از چهار سالگی هوادار می‌شود.
    • سینوس‌های اطراف بینی سینوس اتمویید نامیده می‌شود. سینوس اتمویید از همان ابتدای تولد هوادار می‌شود.
    • سینوس‌هایی که در ناحیه پیشانی وجود دارند فرونتال نامیده می‌شود و از بقیه سینوس‌ها دیرتر و در هفت سالگی هوادار می‌شود و تا سنین نوجوانی سینوس‌های فرونتال به خوبی شکل نمی‌گیرند.
    • سینوس‌هایی نیز در ناحیه داخلی سر وجود دارد که اسفنویید نامیده می‌شود و در سن پنج سالگی شکل می‌گیرند.
    سینوزیت در کودکان

    سینوس‌ها کاملاً خالی و بدون میکروب هستند و فقط با هوا پر می‌شوند. مژک‌هایی داخل سینوس وجود دارند که با حرکات خود موجب تخلیه سینوس می‌شود. همچنین سینوس‌ها مخاطاتی دارند که باعث ایمنی سینوس می‌شود. سینوس‌ها به بخشی در بینی تخلیه می‌شوند. مجرایی که باعث تخلیه سینوس‌ها به بینی می‌شود بسیار باریک و قطری حدود یک تا سه میلی‌متر دارد. تا وقتی که سینوس‌ها توسط مژک‌ها و سیستم مخاطی به بینی تخلیه شود و جریان آن برقرار باشد هیچ‌گونه عفونتی در سینوس اتفاق نمی‌افتد؛ اما همیشه این جریان برقرار نیست عواملی روی انسداد مجرای سینوس مؤثرند و مانع تخلیه صحیح سینوس می‌شوند.

    یکی از این عوامل مهم تورم مخاط بینی به دلیل سرماخوردگی است. این تورم مخاط مجرای تخلیه‌کننده سینوس را می‌بندد و باعث عدم تخلیه درست سینوس می‌شود. اگر محتوای سینوس به خوبی تخلیه نشود این تجمع باعث ایجاد عفونت در سینوس و رشد باکتری می‌شود.

    سینوزیت می‌تواند به‌صورت سینوزیت بیمارستانی و به دلیل جای‌گذاری لوله‌ها در مجاری تنفسی اتفاق بیفتد. لوله‌هایی که از طریق بینی وارد معده می‌شود و لوله‌هایی که از طریق بینی وارد نای می‌شود. همگی می‌تواند مجرای خروجی سینوس را ببندد و انسداد ایجاد کند و زمینه‌ساز سینوزیت بیمارستانی شود. اگر شخص در طی بستری خود در حال دریافت آنتی‌بیوتیک نیز باشد همین عامل مهمی برای ایجاد عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک است.

    سینوزیت در کسانی که مشکل ایمنی دارند بیشتر مشاهده می‌شود. کاهش گلبول‌های سفید خون (نوتروپنی) عامل مؤثری در ابتلا به سینوزیت است. پس همان‌طور که گفتیم سینوس‌ها فضاهایی با تهویه مناسب و سیستم تخلیه مناسب هستند که از بدو تولد وجود دارند و در سنین مختلف تکامل پیدا می‌کنند.

    معمولاً قبل از چهار سالگی که سینوس ماگزیلری تکامل یافته می‌شود سینوزیت کمتر مشاهده می‌شود. سینوزیت علل مختلفی دارد و در واقع هر عاملی که تخلیه سینوس به درون بینی را مسدود سازد باعث ایجاد سینوزیت می‌شود.

    بیشتر بخوانید: فتق در کودکان

     سینوزیت در کودکان در شرایط زیر بیشتر مشاهده می‌شود:

    • سرماخوردگی
    • بیماری فیبروزکیستیک
    • ضعیف شدن ایمنی بدن
    • ایدز
    • لوله‌گذاری بینی به معده و یا لوله‌گذاری بینی به نای
    • سندروم مژک‌های بی‌تحرک
    • پولیپ بینی
    • وجود جسم خارجی در بینی
    • سینوزیت در کودکان با مشکل زمینه‌ای ایمنی بعد از پیوند عضو به طور شایعی دیده می‌شود.

     سینوزیت در کودکان چه علائمی دارد؟

     سینوزیت تظاهرات واضحی دارد که اغلب با ذکر علائم کودک خود به پزشک متخصص سینوزیت را تشخیص می‌دهد و درمان را شروع می‌کند.

    سینوزیت در کودکان باعث ایجاد آبریزش بینی دائمی می‌شود. این آبریزش بینی کودک شما می‌تواند از یک بینی یا دوطرفه باشد و معمولاً خلطی و چرکی است. بینی کودک حالت گرفتگی پیدا می‌کند مخصوصاً شب‌ها هنگام خواب کودک از گرفتگی بینی رنج می‌برد و نمی‌تواند به‌راحتی به خواب عمیق برود. دائم غلت می‌خورد و غر می‌زند.

    علائم دیگری نیز وجود دارند که چندان شایع نیستند؛ اما گاهی در کودک شما مشاهده می‌شود و باید این علائم را به یاد داشته باشید:

    • تودماغی حرف‌زدن
    • بوی بد دهان
    •  ورم صورت. گاهی درد و حساسیت صورت نیز وجود دارد.
    •  سردرد
    •  بدتر شدن آسم و افزایش حملات آسم

     علائم مربوط به سینوزیت در کودکان، معمولاً بالای ۱۰ تا ۱۴ روز ادامه پیدا می‌کند و سیر بهبودی کودک را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد به‌طوری‌که زمانی که انتظار داریم کودک بهتر شود، بدتر شده و یا هیچ تغییری در حال او اتفاق نمی‌افتد. پس اگر بعد از سرماخوردگی تا دو هفته کودک تغییری نکند و ترشحات خلطی بینی ادامه داشته باشد به احتمال زیاد کودک شما سینوزیت دارد.

     سینوزیت در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     شک اولیه به سینوزیت در کودکان به کمک دانستن علائم اولیه آن است که در بالا ذکر شدند.

     دقیق‌ترین و بهترین روش آزمایشگاهی تشخیص سینوزیت کشت‌دادن ترشحات خارج شده از سینوس است. اگر کودک شما مشکل سیستم ایمنی ندارد و ایمنی کاملاً طبیعی دارد هیچ اجباری برای کشت ترشحات سینوس نیست؛ اما در کودکان با مشکل ایمنی باید حتماً کشت انجام شود و بر اساس نتیجه کشت درمان آنتی‌بیوتیکی انتخاب شود.

     اگر از سینوس‌ها گرافی ساده یا سی‌تی‌اسکن گرفته شود، سینوس‌ها تیره دیده می‌شود و مخاطات ضخیم شده‌اند که این یافته‌های تصویری در بیماری‌های آلرژیک مثل آسم نیز دیده می‌شود. اگر عکس و سی‌تی‌اسکن سینوس در کودکی نرمال باشد به احتمال خیلی زیاد کودک مبتلا به سینوزیت نیست.

     سینوزیت در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     درمان سینوزیت به کمک آنتی‌بیوتیک انجام می‌شود. از داروی آموکسی‌سیلین کلاوولانات برای ۱۰ تا ۱۴ روز استفاده می‌شود. گاهی ممکن است کودک شما به دلایلی نسبت به درمان مقاومت داشته باشد که در این موارد درمان با مقدار زیاد آنتی‌بیوتیک توصیه می‌شود.

    اگر کودک شما یکی از شرایط زیر را دارد احتمالاً سینوزیت با باکتری مقاوم داشته باشد:

    •  اگر کودک شما یک تا سه ماه قبل آنتی‌بیوتیک خورده است.
    •  کودک مهدکودکی
    •  کودک زیر دو سال
    •  اگر در محل زندگی کودک مقاومت آنتی‌بیوتیکی بالایی وجود داشته باشد.

     در شرایط بالا دوز دارو را با مقدار بیشتر می‌دهیم.

     اگر کودک حساسیت به پنی‌سیلین دارد می‌توانیم برای درمان از داروی لووفلوکساسین استفاده کنیم و گاهی برای کودک مبتلا به حساسیت از ترکیب کلیندامایسین با سفالوسپورین مانند سفکسیم استفاده می‌کنیم.

    سینوزیت در کودکان

     سینوزیت در کودکان چه عوارضی ایجاد می‌کند؟

     عوارض سینوزیت در کودکان را باید جدی بگیرید؛ زیرا با انتشار عفونت سینوس به اطراف می‌تواند عوارض بسیار خطرناکی داشته باشد. درمان اصلی این عوارض تخلیه سینوس و آنتی‌بیوتیک تراپی است.

    •  عفونت سینوس می‌تواند به اطراف چشم انتقال پیدا کند و با نوعی عفونت چشمی به نام سلولیت حدقه چشم خود را نشان می‌دهد.
    •  سینوزیت در مواردی می‌تواند به سمت مغز انتشار پیدا کند و ایجاد آبسه مغزی کند.
    •  سینوزیت می‌تواند باعث ایجاد لخته خون یا ترومبوز در سینوس سخت‌شامه شود.
    •  گاهی با عفونت استخوان‌های اطراف سینوس فرونتال عارضه‌ای بنام تومور پف‌آلود پات ایجاد می‌شود.
    •  اگر کودک شما آسم داشته باشد سینوزیت موجب بدتر شدن انقباض برونش و تنگی نفس در او می‌شود.

     سلولیت حدقه چشم، از جمله عوارض خطرناک سینوزیت در کودکان است. زمانی که سینوس کودک عفونی می‌شود این عفونت از طریق دیواره‌های سینوس به سمت چشم انتشار پیدا می‌کند و موجب عفونت حدقه چشم می‌شود. اگر حدقه چشم درگیر عفونت شود باعث درد چشم، آبسه، لخته خون یا ترومبوز در سینوس غاری و کاهش بینایی می‌شود. پس عوارض بسیار خطرناکی برای کودک همراه خواهد داشت. کودکی که دچار سلولیت حدقه چشم می‌شود درد شدیدی در کاسه چشمش حس می‌کند. این عفونت می‌تواند باعث بیرون‌زدگی چشم شود و باعث ایجاد محدودیت در حرکت‌دادن چشم می‌شود. این عفونت ایجاد دوبینی می‌کند و علائم آن برای کودکان غیرقابل‌تحمل است.

     پزشک باید عفونت چشم را از عفونت اطراف چشم افتراق دهد.

     عفونت اطراف چشم که به‌اصطلاح به آن سلولیت پره اوربیتال می‌گوییم، در کودکان زیر سه سال شایع‌تر است که این کودکان دچار بیرون‌زدگی چشم یا درد چشم نمی‌شوند. عفونت اطراف حدقه چشم معمولاً به علت آسیب و ضربه خوردن به چشم و یا به علت ضایعه پوستی انفاق می‌افتد و معمولاً عامل آن سینوزیت نیست.

     تشخیص این عفونت حدقه چشم به کمک سی‌تی‌اسکن از حدقه چشم انجام می‌شود. در سی‌تی‌اسکن وسعت عفونت بررسی می‌شود و در صورت نیاز به تخلیه از طریق جراحی، هرچه سریع‌تر باید این عمل انجام شود.

     درمان عفونت حدقه چشم فقط به کمک آنتی‌بیوتیک تزریقی بیمارستانی مانند ونکومایسین و سفتریاکسون انجام می‌شود.

     معمولاً بیشتر موارد سینوزیت در کودکان، خودبه‌خود و بدون درمان خوب می‌شود. تب و ترشحات بینی باید ۴۸ ساعت بعد از شروع دارو بهبود یابد. اگر علائم کودک بعد از شروع درمان دارویی همچنان باقی بماند ممکن است تشخیص دیگری به‌جز سینوزیت برای او مطرح باشد.

     چگونه از سینوزیت در کودکان پیشگیری کنیم؟

     سینوزیت می‌تواند با مزمن شدن مشکلات زیادی را برای کودک عزیزتان ایجاد کند؛ بنابراین همیشه بهترین کار پیشگیری از بروز سینوزیت در کودکان است. رعایت بهداشت و شست‌وشوی منظم دست‌ها بسیار کمک‌کننده است. سعی کنید تا جای ممکن از سرماخوردن کودک پیشگیری کنید و در صورت سرماخوردگی نیز با درمان مناسب و به‌موقع از بروز سینوزیت جلوگیری کنید. شست‌وشوی سینوس کودک به کمک قطره بینی سدیم کلرید و پودر بینی می‌تواند به طور مؤثری از سینوزیت پیشگیری کند و در زمان ابتلا به سینوزیت نیز شست‌وشوی سینوس می‌تواند علائم را با سرعت بیشتری بهبود بخشد.

    تفاوت سینوزیت و آلرژی

    ممکن است علائم سینوزیت و آلرژی به هم شبیه باشند؛ برای شناخت تفاوت بین آنها ویدئو زیر را ببینید.

     

  •  فتق در کودکان

     فتق در کودکان

     برای شناسایی فتق در کودکان، بهتر است ابتدا بدانید فتق چیست و چه علائمی دارد. هرگونه برآمدگی و بیرون‌زدگی بخشی از بدن به بخش دیگر اصطلاحاً فتق گفته می‌شود. دو نوع شایع فتق در کودکان، شامل فتق کشاله ران یا فتق اینگوینال و فتق نافی است. علامت فتق، برآمدگی در محل فتق است. گاهی برآمدگی به‌سادگی دیده نمی‌شود و علائم دیگر مانند استفراغ و درد باعث شک به فتق می‌شود. درمان فتق جراحی است و زمان درمان و شرایط جراحی باید توسط جراح اطفال تعیین شود.

    بیشتر بخوانید: خطرات دیابت بارداری چیست؟

     فتق در کودکان چیست و چگونه اتفاق می‌افتد؟

     شکم ما شامل اعضای مختلفی است که به کمک پرده‌هایی از جنس بافتی به یکدیگر متصل می‌شوند. داخل شکم، روده باریک، روده بزرگ و کبد و معده و طحال و مثانه و کلیه وجود دارند که هریک در جای خود هستند. اگر این اتصالات بین بافتی و این پرده‌ها وجود نداشتند، عبور غذا از درون روده‌ها باعث حرکت دائم آن می‌شد و ظاهری زشت به شکم می‌داد و همچنین دائماً شکل شکم در حال تغییر بود. اگر روده‌ها در جای خود فیکس نبودند، ممکن بود با حرکت آن داخل حفره‌هایی گیر کند یا در هم گره بخورند و باعث ایجاد انسداد روده شود.

    این پرده‌ها و بخش‌هایی که روده را در سر جای خود فیکس کرده است مانع از ورود روده به حفره‌های درون شکم می‌شود. یکی از این حفره‌ها ناف است. ناف یک راه ارتباطی بین مادر و جنین است که باعث انتقال مواد غذایی به جنین و دفع مواد دفعی جنین به بدن مادر می‌شود. بعد از تولد این راه ارتباطی بسته می‌شود و دیواره‌ای جلوی ورود روده به ناف را می‌گیرد. عضلات دو طرف شکم در اطراف ناف در دوران جنینی با یکدیگر فاصله دارند. به‌مرورزمان این عضلات به هم نزدیک می‌شوند و غلاف دو عضله در یکدیگر ادغام می‌شود.

    در صورت نقص در این دیواره روده به درون ناف نزدیک می‌شود و باعث برآمدگی ناف می‌شود. معمولاً این برآمدگی در زمان گریه و زور زدن کودک بیشتر قابل‌مشاهده است. به این اتفاق فتق ناف گفته می‌شود.فتق می‌تواند در ناحیه کشاله ران نیز اتفاق افتد. مانند ناف، پرده‌هایی جلوی ورود روده به کشاله ران را می‌گیرند. کشاله ران در آقایان محل عبور راه اسپرم است.

    اسپرم‌ها درون بیضه که خارج از بدن آقایان است ساخته می‌شود. علت ساخت اسپرم خارج از بدن این است که دمای بالای بدن باعث تخریب اسپرم‌ها می‌شود. بعد از ساخته‌شدن اسپرم، از طریق راه‌هایی وارد بدن می‌شود. این راه از درون کشاله ران عبور می‌کند به همین دلیل کشاله ران می‌تواند با داشتن نقایصی، راهی برای ورود روده شود و باعث فتق روده شود. این فتق می‌تواند داخلی باشد و هیچ برآمدگی نداشته باشد یا خارجی باشد و تورم کشاله ران مشاهده شود.

     فتق ممکن است در بدو تولد در یک کودک دیده شود. گاهی نیز فتق بعدها تا یک‌سالگی به‌مرورزمان به وجود می‌آید. به‌ندرت فتق در سنین بالاتر مشاهده می‌شود.

    فتق در کودکان

     علائم فتق در کودکان چیست؟

     فتق در کودکان علائم مختلفی دارد. مهم‌ترین علامت می‌تواند برآمدگی باشد. به دلیل ورود روده به درون ناف یا کشاله ران، برآمدگی مشاهده می‌شود که به آن فتق می‌گوییم.

     در دوران جنینی که جنین در شکم مادرش قرار دارد، بیضه‌ها داخل شکم پسرها هستند و هنوز به کیسه بیضه وارد نشده‌اند. قبل از تولد به‌مرورزمان با تکامل بیشتر جنین پسر، بیضه‌ها از طریق کانالی وارد کیسه بیضه می‌شوند. این کانال بین پا و شکم در مسیر کشاله ران قرار دارد. پس از ورود بیضه به کیسه بیضه، مسیر بسته می‌شود تا دیگر بیضه به بالا برنگردد و همچنین هیچ عضوی از شکم وارد این کانال نشود.

    در دخترها نیز تخمدان‌ها در شکم تشکیل می‌شوند و از طریق همین کانال درون کشاله ران، تخمدان‌ها وارد فضای لگن می‌شوند. بعد از ورود تخمدان به جای اصلی خودش، مسیر عبور تخمدان بسته می‌شود. هرگونه نقص و مشکلی در بسته‌شدن این مسیر می‌تواند باعث ورود روده‌ها به این فضا و ایجاد فتق می‌شود.

     این برآمدگی روده درون ناف یا کشاله ران می‌تواند به‌صورت قرمزی و درد خود را نشان دهد. معمولاً فتق مخصوصاً اگر به صورت حاد اتفاق بیفتد درد فراوان دارد به‌طوری‌که کودک آرام و قرار ندارد و در لمس به‌شدت دردناک است.

     ورود روده به محل فتق، باعث انسداد روده می‌شود؛ زیرا در واقع بخشی از محل عبور غذا گیر افتاده است و غذا به‌راحتی نمی‌تواند از آن عبور کند. انسداد روده بسته به محل انسداد می‌تواند علائم مختلفی داشته باشد که فتق در کودکان اگر باعث انسداد روده شود همین علائم را نشان می‌دهد. مهم‌ترین علامت یبوست است. اگر غذا از روده رد نشود شخص دچار یبوست می‌شود. بی‌اشتهایی علامت دیگر است. در فتق‌های نزدیک‌تر به معده و بالاتر استفراغ رخ می‌دهد.

     تنگی و انسداد روده در اثر فتق در کودکان، باعث گشادشدن بخش قبل از تنگی و تنگ شدن بخش بعد از تنگی در عکس‌های شکمی می‌شود. شکم برآمده می‌شود و استفراغ به رنگ سبز دیده می‌شود.

     گاهی این تنگی می‌تواند باعث نقایص روده و سوراخ‌شدگی روده شود. پس سوراخ‌شدن روده یکی از عوارض خطرناک و کشنده انسداد روده است. در صورت سوراخ‌شدن روده و ورود محتویات روده به حفره شکمی، عفونت حفره شکم ایجاد می‌شود که اصطلاحاً به آن پریتوئن می‌گوییم.

     پس فتق علائم مختلفی می‌تواند داشته باشد، از استفراغ گرفته تا درد و تورم و یبوست، علائم متفاوت است و معمولاً در این مواقع کودک به اورژانس برده می‌شود و در اورژانس توسط متخصص این مشکل قابل‌تشخیص است.

     زمانی که فتق کشاله ران اتفاق می‌افتد (نام علمی این فتق، فتق اینگوینال است)، شما در ابتدا یک برآمدگی در محل کشاله ران کودک مشاهده می‌کنید. این برآمدگی ممکن است فقط هنگامی که کودک بی‌قراری و گریه دارد اتفاق بیفتد و سپس با آرام‌شدن او از بین برود. به‌هرحال به‌محض مشاهده هرگونه برآمدگی و علامتی از فتق، باید کودک خود را سریعاً نزد پزشک جراح اطفال ببرید تا از نظر نیاز به جراحی بررسی شود.

     فتق در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     بعد از مشاهده هر یک از علائم فتق در کودکان، سریعاً کودک خود را به اورژانس برسانید. تشخیص و درمان فتق به عهده جراح است. با معاینه و بررسی علائم، اولین شک به وجود فتق در کودک شما، توسط جراح ایجاد می‌شود. جراح به کمک سونوگرافی و معاینه دقیق، فتق را تشخیص می‌دهد. فتق حاد باید اورژانسی و سریع درمان شود و هرگز سعی نکنید فتق را جااندازی کنید.

     جااندازی فتق چیست و چه زمانی استفاده می‌شود؟

     با فشاردادن محل فتق یا یک سری تکنیک، فتق جااندازی می‌شود. برگشت روده از درون حفره ناف یا کشاله ران باعث برطرف‌شدن درد و علائم فتق می‌شود. اما هرگز نباید فتق راجا اندازی کنید؛ زیرا ممکن است آن بخش از روده که دچار فتق شده است، به دلیل عدم خون‌رسانی نکروز شده و از بین رفته باشد. با برگشت بخش نکروز شده روده به کنار روده سالم، بخش‌های سالم نیز از بین می‌روند و عفونت ایجاد می‌شود. جراح در اتاق عمل دیگر هرگز نمی‌تواند بخش نکروز شده روده را پیدا کند؛ زیرا روده بسیار گسترده است و پیداکردن بخش کوچکی از آن کار دشواری است؛ بنابراین بهتر است درمان فتق را بر عهده متخصص بگذارید.

     چه مواردی ممکن است با فتق اشتباه گرفته شود؟

     در نوزاد پسر گاهی برآمدگی در بیضه مشاهده می‌شود. این برآمدگی ممکن است به دلیل ترشح هورمون‌های بارداری باشد و خودبه‌خود بهبود یابد. اگر برآمدگی وسیع‌تر باشد ممکن است به دلیل هیدروسل باشد. هیدروسل در واقع تجمع مایع دور بافت بیضه است که معمولاً خودبه‌خود بهبود می‌یابد؛ اما اگر وسیع باشد و برای کودک مشکل ایجاد کند می‌توان آن را تخلیه نمود. اگر بیضه متورم و دردناک و قرمز باشد باید سریعاً کودک را به اورژانس ببرید.

     در نوزاد دختر، تورم لابیا ممکن است مشاهده شود. این تورم لابیا به دلیل هورمون‌هایی که مادر در دوران بارداری دریافت کرده است و این مایع اضافی به‌مرورزمان دفع می‌شود و جای هیچ نگرانی نیست.

     چگونه فتق در کودکان درمان می‌شود؟

     فتق در کودکان به کمک جراحی درمان می‌شود. بعد از تشخیص فتق، معمولاً پزشک به کمک جراحی روده را به محل اصلی خود برمی‌گرداند. پس از بازگرداندن روده به داخل شکم، دیواره آسیب‌دیده ترمیم می‌شود به‌گونه‌ای که دیگر روده وارد آن نشود.

     جراحی فتق اگر سریع انجام شود و روده نکروز نشود می‌تواند ساده و کم عارضه باشد.