برچسب: بیماری‌های کودکان

  • علائم و درمان سینوزیت در کودکان

    علائم و درمان سینوزیت در کودکان

    سینوزیت در کودکان یکی از عفونت‌های شایع است که علت مزمن شدن سرماخوردگی و گرفتگی صدا است. داخل سر بخش‌هایی وجود دارد که سینوس نامیده می‌شود. سینوس‌ها خالی از ترشحات هستند و در صورتی که با ترشحات ناشی از سرماخوردگی پر شود اصطلاحاً به آن سینوزیت گفته می‌شود.

    در واقع سینوزیت عفونت چرکی سینوس‌های اطراف بینی است که می‌تواند بعد از سرماخوردگی به‌عنوان عارضه آن دیده شود و یا بعد از آبریزش بینی آلرژیک مشاهده شود.

    انواع سینوس و شکل‌گیری آنها

    از زمانی که کودک به دنیا می‌آید در فک و اطراف بینی فضاهایی پرهوا به نام سینوس وجود دارد.

    • سینوس‌های اطراف فک سینوس ماگزیلری نامیده می‌شود و از چهار سالگی هوادار می‌شود.
    • سینوس‌های اطراف بینی سینوس اتمویید نامیده می‌شود. سینوس اتمویید از همان ابتدای تولد هوادار می‌شود.
    • سینوس‌هایی که در ناحیه پیشانی وجود دارند فرونتال نامیده می‌شود و از بقیه سینوس‌ها دیرتر و در هفت سالگی هوادار می‌شود و تا سنین نوجوانی سینوس‌های فرونتال به خوبی شکل نمی‌گیرند.
    • سینوس‌هایی نیز در ناحیه داخلی سر وجود دارد که اسفنویید نامیده می‌شود و در سن پنج سالگی شکل می‌گیرند.
    سینوزیت در کودکان

    سینوس‌ها کاملاً خالی و بدون میکروب هستند و فقط با هوا پر می‌شوند. مژک‌هایی داخل سینوس وجود دارند که با حرکات خود موجب تخلیه سینوس می‌شود. همچنین سینوس‌ها مخاطاتی دارند که باعث ایمنی سینوس می‌شود. سینوس‌ها به بخشی در بینی تخلیه می‌شوند. مجرایی که باعث تخلیه سینوس‌ها به بینی می‌شود بسیار باریک و قطری حدود یک تا سه میلی‌متر دارد. تا وقتی که سینوس‌ها توسط مژک‌ها و سیستم مخاطی به بینی تخلیه شود و جریان آن برقرار باشد هیچ‌گونه عفونتی در سینوس اتفاق نمی‌افتد؛ اما همیشه این جریان برقرار نیست عواملی روی انسداد مجرای سینوس مؤثرند و مانع تخلیه صحیح سینوس می‌شوند.

    یکی از این عوامل مهم تورم مخاط بینی به دلیل سرماخوردگی است. این تورم مخاط مجرای تخلیه‌کننده سینوس را می‌بندد و باعث عدم تخلیه درست سینوس می‌شود. اگر محتوای سینوس به خوبی تخلیه نشود این تجمع باعث ایجاد عفونت در سینوس و رشد باکتری می‌شود.

    سینوزیت می‌تواند به‌صورت سینوزیت بیمارستانی و به دلیل جای‌گذاری لوله‌ها در مجاری تنفسی اتفاق بیفتد. لوله‌هایی که از طریق بینی وارد معده می‌شود و لوله‌هایی که از طریق بینی وارد نای می‌شود. همگی می‌تواند مجرای خروجی سینوس را ببندد و انسداد ایجاد کند و زمینه‌ساز سینوزیت بیمارستانی شود. اگر شخص در طی بستری خود در حال دریافت آنتی‌بیوتیک نیز باشد همین عامل مهمی برای ایجاد عفونت مقاوم به آنتی‌بیوتیک است.

    سینوزیت در کسانی که مشکل ایمنی دارند بیشتر مشاهده می‌شود. کاهش گلبول‌های سفید خون (نوتروپنی) عامل مؤثری در ابتلا به سینوزیت است. پس همان‌طور که گفتیم سینوس‌ها فضاهایی با تهویه مناسب و سیستم تخلیه مناسب هستند که از بدو تولد وجود دارند و در سنین مختلف تکامل پیدا می‌کنند.

    معمولاً قبل از چهار سالگی که سینوس ماگزیلری تکامل یافته می‌شود سینوزیت کمتر مشاهده می‌شود. سینوزیت علل مختلفی دارد و در واقع هر عاملی که تخلیه سینوس به درون بینی را مسدود سازد باعث ایجاد سینوزیت می‌شود.

    بیشتر بخوانید: فتق در کودکان

     سینوزیت در کودکان در شرایط زیر بیشتر مشاهده می‌شود:

    • سرماخوردگی
    • بیماری فیبروزکیستیک
    • ضعیف شدن ایمنی بدن
    • ایدز
    • لوله‌گذاری بینی به معده و یا لوله‌گذاری بینی به نای
    • سندروم مژک‌های بی‌تحرک
    • پولیپ بینی
    • وجود جسم خارجی در بینی
    • سینوزیت در کودکان با مشکل زمینه‌ای ایمنی بعد از پیوند عضو به طور شایعی دیده می‌شود.

     سینوزیت در کودکان چه علائمی دارد؟

     سینوزیت تظاهرات واضحی دارد که اغلب با ذکر علائم کودک خود به پزشک متخصص سینوزیت را تشخیص می‌دهد و درمان را شروع می‌کند.

    سینوزیت در کودکان باعث ایجاد آبریزش بینی دائمی می‌شود. این آبریزش بینی کودک شما می‌تواند از یک بینی یا دوطرفه باشد و معمولاً خلطی و چرکی است. بینی کودک حالت گرفتگی پیدا می‌کند مخصوصاً شب‌ها هنگام خواب کودک از گرفتگی بینی رنج می‌برد و نمی‌تواند به‌راحتی به خواب عمیق برود. دائم غلت می‌خورد و غر می‌زند.

    علائم دیگری نیز وجود دارند که چندان شایع نیستند؛ اما گاهی در کودک شما مشاهده می‌شود و باید این علائم را به یاد داشته باشید:

    • تودماغی حرف‌زدن
    • بوی بد دهان
    •  ورم صورت. گاهی درد و حساسیت صورت نیز وجود دارد.
    •  سردرد
    •  بدتر شدن آسم و افزایش حملات آسم

     علائم مربوط به سینوزیت در کودکان، معمولاً بالای ۱۰ تا ۱۴ روز ادامه پیدا می‌کند و سیر بهبودی کودک را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد به‌طوری‌که زمانی که انتظار داریم کودک بهتر شود، بدتر شده و یا هیچ تغییری در حال او اتفاق نمی‌افتد. پس اگر بعد از سرماخوردگی تا دو هفته کودک تغییری نکند و ترشحات خلطی بینی ادامه داشته باشد به احتمال زیاد کودک شما سینوزیت دارد.

     سینوزیت در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     شک اولیه به سینوزیت در کودکان به کمک دانستن علائم اولیه آن است که در بالا ذکر شدند.

     دقیق‌ترین و بهترین روش آزمایشگاهی تشخیص سینوزیت کشت‌دادن ترشحات خارج شده از سینوس است. اگر کودک شما مشکل سیستم ایمنی ندارد و ایمنی کاملاً طبیعی دارد هیچ اجباری برای کشت ترشحات سینوس نیست؛ اما در کودکان با مشکل ایمنی باید حتماً کشت انجام شود و بر اساس نتیجه کشت درمان آنتی‌بیوتیکی انتخاب شود.

     اگر از سینوس‌ها گرافی ساده یا سی‌تی‌اسکن گرفته شود، سینوس‌ها تیره دیده می‌شود و مخاطات ضخیم شده‌اند که این یافته‌های تصویری در بیماری‌های آلرژیک مثل آسم نیز دیده می‌شود. اگر عکس و سی‌تی‌اسکن سینوس در کودکی نرمال باشد به احتمال خیلی زیاد کودک مبتلا به سینوزیت نیست.

     سینوزیت در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

     درمان سینوزیت به کمک آنتی‌بیوتیک انجام می‌شود. از داروی آموکسی‌سیلین کلاوولانات برای ۱۰ تا ۱۴ روز استفاده می‌شود. گاهی ممکن است کودک شما به دلایلی نسبت به درمان مقاومت داشته باشد که در این موارد درمان با مقدار زیاد آنتی‌بیوتیک توصیه می‌شود.

    اگر کودک شما یکی از شرایط زیر را دارد احتمالاً سینوزیت با باکتری مقاوم داشته باشد:

    •  اگر کودک شما یک تا سه ماه قبل آنتی‌بیوتیک خورده است.
    •  کودک مهدکودکی
    •  کودک زیر دو سال
    •  اگر در محل زندگی کودک مقاومت آنتی‌بیوتیکی بالایی وجود داشته باشد.

     در شرایط بالا دوز دارو را با مقدار بیشتر می‌دهیم.

     اگر کودک حساسیت به پنی‌سیلین دارد می‌توانیم برای درمان از داروی لووفلوکساسین استفاده کنیم و گاهی برای کودک مبتلا به حساسیت از ترکیب کلیندامایسین با سفالوسپورین مانند سفکسیم استفاده می‌کنیم.

    سینوزیت در کودکان

     سینوزیت در کودکان چه عوارضی ایجاد می‌کند؟

     عوارض سینوزیت در کودکان را باید جدی بگیرید؛ زیرا با انتشار عفونت سینوس به اطراف می‌تواند عوارض بسیار خطرناکی داشته باشد. درمان اصلی این عوارض تخلیه سینوس و آنتی‌بیوتیک تراپی است.

    •  عفونت سینوس می‌تواند به اطراف چشم انتقال پیدا کند و با نوعی عفونت چشمی به نام سلولیت حدقه چشم خود را نشان می‌دهد.
    •  سینوزیت در مواردی می‌تواند به سمت مغز انتشار پیدا کند و ایجاد آبسه مغزی کند.
    •  سینوزیت می‌تواند باعث ایجاد لخته خون یا ترومبوز در سینوس سخت‌شامه شود.
    •  گاهی با عفونت استخوان‌های اطراف سینوس فرونتال عارضه‌ای بنام تومور پف‌آلود پات ایجاد می‌شود.
    •  اگر کودک شما آسم داشته باشد سینوزیت موجب بدتر شدن انقباض برونش و تنگی نفس در او می‌شود.

     سلولیت حدقه چشم، از جمله عوارض خطرناک سینوزیت در کودکان است. زمانی که سینوس کودک عفونی می‌شود این عفونت از طریق دیواره‌های سینوس به سمت چشم انتشار پیدا می‌کند و موجب عفونت حدقه چشم می‌شود. اگر حدقه چشم درگیر عفونت شود باعث درد چشم، آبسه، لخته خون یا ترومبوز در سینوس غاری و کاهش بینایی می‌شود. پس عوارض بسیار خطرناکی برای کودک همراه خواهد داشت. کودکی که دچار سلولیت حدقه چشم می‌شود درد شدیدی در کاسه چشمش حس می‌کند. این عفونت می‌تواند باعث بیرون‌زدگی چشم شود و باعث ایجاد محدودیت در حرکت‌دادن چشم می‌شود. این عفونت ایجاد دوبینی می‌کند و علائم آن برای کودکان غیرقابل‌تحمل است.

     پزشک باید عفونت چشم را از عفونت اطراف چشم افتراق دهد.

     عفونت اطراف چشم که به‌اصطلاح به آن سلولیت پره اوربیتال می‌گوییم، در کودکان زیر سه سال شایع‌تر است که این کودکان دچار بیرون‌زدگی چشم یا درد چشم نمی‌شوند. عفونت اطراف حدقه چشم معمولاً به علت آسیب و ضربه خوردن به چشم و یا به علت ضایعه پوستی انفاق می‌افتد و معمولاً عامل آن سینوزیت نیست.

     تشخیص این عفونت حدقه چشم به کمک سی‌تی‌اسکن از حدقه چشم انجام می‌شود. در سی‌تی‌اسکن وسعت عفونت بررسی می‌شود و در صورت نیاز به تخلیه از طریق جراحی، هرچه سریع‌تر باید این عمل انجام شود.

     درمان عفونت حدقه چشم فقط به کمک آنتی‌بیوتیک تزریقی بیمارستانی مانند ونکومایسین و سفتریاکسون انجام می‌شود.

     معمولاً بیشتر موارد سینوزیت در کودکان، خودبه‌خود و بدون درمان خوب می‌شود. تب و ترشحات بینی باید ۴۸ ساعت بعد از شروع دارو بهبود یابد. اگر علائم کودک بعد از شروع درمان دارویی همچنان باقی بماند ممکن است تشخیص دیگری به‌جز سینوزیت برای او مطرح باشد.

     چگونه از سینوزیت در کودکان پیشگیری کنیم؟

     سینوزیت می‌تواند با مزمن شدن مشکلات زیادی را برای کودک عزیزتان ایجاد کند؛ بنابراین همیشه بهترین کار پیشگیری از بروز سینوزیت در کودکان است. رعایت بهداشت و شست‌وشوی منظم دست‌ها بسیار کمک‌کننده است. سعی کنید تا جای ممکن از سرماخوردن کودک پیشگیری کنید و در صورت سرماخوردگی نیز با درمان مناسب و به‌موقع از بروز سینوزیت جلوگیری کنید. شست‌وشوی سینوس کودک به کمک قطره بینی سدیم کلرید و پودر بینی می‌تواند به طور مؤثری از سینوزیت پیشگیری کند و در زمان ابتلا به سینوزیت نیز شست‌وشوی سینوس می‌تواند علائم را با سرعت بیشتری بهبود بخشد.

    تفاوت سینوزیت و آلرژی

    ممکن است علائم سینوزیت و آلرژی به هم شبیه باشند؛ برای شناخت تفاوت بین آنها ویدئو زیر را ببینید.

     

  •  فتق در کودکان

     فتق در کودکان

     برای شناسایی فتق در کودکان، بهتر است ابتدا بدانید فتق چیست و چه علائمی دارد. هرگونه برآمدگی و بیرون‌زدگی بخشی از بدن به بخش دیگر اصطلاحاً فتق گفته می‌شود. دو نوع شایع فتق در کودکان، شامل فتق کشاله ران یا فتق اینگوینال و فتق نافی است. علامت فتق، برآمدگی در محل فتق است. گاهی برآمدگی به‌سادگی دیده نمی‌شود و علائم دیگر مانند استفراغ و درد باعث شک به فتق می‌شود. درمان فتق جراحی است و زمان درمان و شرایط جراحی باید توسط جراح اطفال تعیین شود.

    بیشتر بخوانید: خطرات دیابت بارداری چیست؟

     فتق در کودکان چیست و چگونه اتفاق می‌افتد؟

     شکم ما شامل اعضای مختلفی است که به کمک پرده‌هایی از جنس بافتی به یکدیگر متصل می‌شوند. داخل شکم، روده باریک، روده بزرگ و کبد و معده و طحال و مثانه و کلیه وجود دارند که هریک در جای خود هستند. اگر این اتصالات بین بافتی و این پرده‌ها وجود نداشتند، عبور غذا از درون روده‌ها باعث حرکت دائم آن می‌شد و ظاهری زشت به شکم می‌داد و همچنین دائماً شکل شکم در حال تغییر بود. اگر روده‌ها در جای خود فیکس نبودند، ممکن بود با حرکت آن داخل حفره‌هایی گیر کند یا در هم گره بخورند و باعث ایجاد انسداد روده شود.

    این پرده‌ها و بخش‌هایی که روده را در سر جای خود فیکس کرده است مانع از ورود روده به حفره‌های درون شکم می‌شود. یکی از این حفره‌ها ناف است. ناف یک راه ارتباطی بین مادر و جنین است که باعث انتقال مواد غذایی به جنین و دفع مواد دفعی جنین به بدن مادر می‌شود. بعد از تولد این راه ارتباطی بسته می‌شود و دیواره‌ای جلوی ورود روده به ناف را می‌گیرد. عضلات دو طرف شکم در اطراف ناف در دوران جنینی با یکدیگر فاصله دارند. به‌مرورزمان این عضلات به هم نزدیک می‌شوند و غلاف دو عضله در یکدیگر ادغام می‌شود.

    در صورت نقص در این دیواره روده به درون ناف نزدیک می‌شود و باعث برآمدگی ناف می‌شود. معمولاً این برآمدگی در زمان گریه و زور زدن کودک بیشتر قابل‌مشاهده است. به این اتفاق فتق ناف گفته می‌شود.فتق می‌تواند در ناحیه کشاله ران نیز اتفاق افتد. مانند ناف، پرده‌هایی جلوی ورود روده به کشاله ران را می‌گیرند. کشاله ران در آقایان محل عبور راه اسپرم است.

    اسپرم‌ها درون بیضه که خارج از بدن آقایان است ساخته می‌شود. علت ساخت اسپرم خارج از بدن این است که دمای بالای بدن باعث تخریب اسپرم‌ها می‌شود. بعد از ساخته‌شدن اسپرم، از طریق راه‌هایی وارد بدن می‌شود. این راه از درون کشاله ران عبور می‌کند به همین دلیل کشاله ران می‌تواند با داشتن نقایصی، راهی برای ورود روده شود و باعث فتق روده شود. این فتق می‌تواند داخلی باشد و هیچ برآمدگی نداشته باشد یا خارجی باشد و تورم کشاله ران مشاهده شود.

     فتق ممکن است در بدو تولد در یک کودک دیده شود. گاهی نیز فتق بعدها تا یک‌سالگی به‌مرورزمان به وجود می‌آید. به‌ندرت فتق در سنین بالاتر مشاهده می‌شود.

    فتق در کودکان

     علائم فتق در کودکان چیست؟

     فتق در کودکان علائم مختلفی دارد. مهم‌ترین علامت می‌تواند برآمدگی باشد. به دلیل ورود روده به درون ناف یا کشاله ران، برآمدگی مشاهده می‌شود که به آن فتق می‌گوییم.

     در دوران جنینی که جنین در شکم مادرش قرار دارد، بیضه‌ها داخل شکم پسرها هستند و هنوز به کیسه بیضه وارد نشده‌اند. قبل از تولد به‌مرورزمان با تکامل بیشتر جنین پسر، بیضه‌ها از طریق کانالی وارد کیسه بیضه می‌شوند. این کانال بین پا و شکم در مسیر کشاله ران قرار دارد. پس از ورود بیضه به کیسه بیضه، مسیر بسته می‌شود تا دیگر بیضه به بالا برنگردد و همچنین هیچ عضوی از شکم وارد این کانال نشود.

    در دخترها نیز تخمدان‌ها در شکم تشکیل می‌شوند و از طریق همین کانال درون کشاله ران، تخمدان‌ها وارد فضای لگن می‌شوند. بعد از ورود تخمدان به جای اصلی خودش، مسیر عبور تخمدان بسته می‌شود. هرگونه نقص و مشکلی در بسته‌شدن این مسیر می‌تواند باعث ورود روده‌ها به این فضا و ایجاد فتق می‌شود.

     این برآمدگی روده درون ناف یا کشاله ران می‌تواند به‌صورت قرمزی و درد خود را نشان دهد. معمولاً فتق مخصوصاً اگر به صورت حاد اتفاق بیفتد درد فراوان دارد به‌طوری‌که کودک آرام و قرار ندارد و در لمس به‌شدت دردناک است.

     ورود روده به محل فتق، باعث انسداد روده می‌شود؛ زیرا در واقع بخشی از محل عبور غذا گیر افتاده است و غذا به‌راحتی نمی‌تواند از آن عبور کند. انسداد روده بسته به محل انسداد می‌تواند علائم مختلفی داشته باشد که فتق در کودکان اگر باعث انسداد روده شود همین علائم را نشان می‌دهد. مهم‌ترین علامت یبوست است. اگر غذا از روده رد نشود شخص دچار یبوست می‌شود. بی‌اشتهایی علامت دیگر است. در فتق‌های نزدیک‌تر به معده و بالاتر استفراغ رخ می‌دهد.

     تنگی و انسداد روده در اثر فتق در کودکان، باعث گشادشدن بخش قبل از تنگی و تنگ شدن بخش بعد از تنگی در عکس‌های شکمی می‌شود. شکم برآمده می‌شود و استفراغ به رنگ سبز دیده می‌شود.

     گاهی این تنگی می‌تواند باعث نقایص روده و سوراخ‌شدگی روده شود. پس سوراخ‌شدن روده یکی از عوارض خطرناک و کشنده انسداد روده است. در صورت سوراخ‌شدن روده و ورود محتویات روده به حفره شکمی، عفونت حفره شکم ایجاد می‌شود که اصطلاحاً به آن پریتوئن می‌گوییم.

     پس فتق علائم مختلفی می‌تواند داشته باشد، از استفراغ گرفته تا درد و تورم و یبوست، علائم متفاوت است و معمولاً در این مواقع کودک به اورژانس برده می‌شود و در اورژانس توسط متخصص این مشکل قابل‌تشخیص است.

     زمانی که فتق کشاله ران اتفاق می‌افتد (نام علمی این فتق، فتق اینگوینال است)، شما در ابتدا یک برآمدگی در محل کشاله ران کودک مشاهده می‌کنید. این برآمدگی ممکن است فقط هنگامی که کودک بی‌قراری و گریه دارد اتفاق بیفتد و سپس با آرام‌شدن او از بین برود. به‌هرحال به‌محض مشاهده هرگونه برآمدگی و علامتی از فتق، باید کودک خود را سریعاً نزد پزشک جراح اطفال ببرید تا از نظر نیاز به جراحی بررسی شود.

     فتق در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     بعد از مشاهده هر یک از علائم فتق در کودکان، سریعاً کودک خود را به اورژانس برسانید. تشخیص و درمان فتق به عهده جراح است. با معاینه و بررسی علائم، اولین شک به وجود فتق در کودک شما، توسط جراح ایجاد می‌شود. جراح به کمک سونوگرافی و معاینه دقیق، فتق را تشخیص می‌دهد. فتق حاد باید اورژانسی و سریع درمان شود و هرگز سعی نکنید فتق را جااندازی کنید.

     جااندازی فتق چیست و چه زمانی استفاده می‌شود؟

     با فشاردادن محل فتق یا یک سری تکنیک، فتق جااندازی می‌شود. برگشت روده از درون حفره ناف یا کشاله ران باعث برطرف‌شدن درد و علائم فتق می‌شود. اما هرگز نباید فتق راجا اندازی کنید؛ زیرا ممکن است آن بخش از روده که دچار فتق شده است، به دلیل عدم خون‌رسانی نکروز شده و از بین رفته باشد. با برگشت بخش نکروز شده روده به کنار روده سالم، بخش‌های سالم نیز از بین می‌روند و عفونت ایجاد می‌شود. جراح در اتاق عمل دیگر هرگز نمی‌تواند بخش نکروز شده روده را پیدا کند؛ زیرا روده بسیار گسترده است و پیداکردن بخش کوچکی از آن کار دشواری است؛ بنابراین بهتر است درمان فتق را بر عهده متخصص بگذارید.

     چه مواردی ممکن است با فتق اشتباه گرفته شود؟

     در نوزاد پسر گاهی برآمدگی در بیضه مشاهده می‌شود. این برآمدگی ممکن است به دلیل ترشح هورمون‌های بارداری باشد و خودبه‌خود بهبود یابد. اگر برآمدگی وسیع‌تر باشد ممکن است به دلیل هیدروسل باشد. هیدروسل در واقع تجمع مایع دور بافت بیضه است که معمولاً خودبه‌خود بهبود می‌یابد؛ اما اگر وسیع باشد و برای کودک مشکل ایجاد کند می‌توان آن را تخلیه نمود. اگر بیضه متورم و دردناک و قرمز باشد باید سریعاً کودک را به اورژانس ببرید.

     در نوزاد دختر، تورم لابیا ممکن است مشاهده شود. این تورم لابیا به دلیل هورمون‌هایی که مادر در دوران بارداری دریافت کرده است و این مایع اضافی به‌مرورزمان دفع می‌شود و جای هیچ نگرانی نیست.

     چگونه فتق در کودکان درمان می‌شود؟

     فتق در کودکان به کمک جراحی درمان می‌شود. بعد از تشخیص فتق، معمولاً پزشک به کمک جراحی روده را به محل اصلی خود برمی‌گرداند. پس از بازگرداندن روده به داخل شکم، دیواره آسیب‌دیده ترمیم می‌شود به‌گونه‌ای که دیگر روده وارد آن نشود.

     جراحی فتق اگر سریع انجام شود و روده نکروز نشود می‌تواند ساده و کم عارضه باشد.

  • شایع‌ترین انواع سرطان در کودکان + علائم

    شایع‌ترین انواع سرطان در کودکان + علائم

     همیشه واژه سرطان ما را به یاد خاطرات تلخی می‌اندازد مخصوصاً زمانی که به سرطان در کودکان فکر می‌کنیم ممکن است دچار اضطراب شویم؛ اما باید بدانید سرطان در کودکان بسیار راحت‌تر از بزرگسالان درمان می‌شود. معمولاً کودکان تحمل بهتری نسبت به درمان نشان می‌دهند و در طی درمان نیز پاسخ بهتری به درمان دارند.

     تحقیقات ثابت کرده است که کودکان، به میزان ۸۳ درصد پس از ابتلا به سرطان زنده می‌مانند؛ اما این درصد بقا برای بزرگسالان ۶۹ درصد است. همچنین آمار مرگ‌ومیر سرطان در کودکان کشورهای پیشرفته ۲۰ درصد و در کشورهای درحال‌توسعه ۸۰ درصد است؛ بنابراین احتمال درمان و زنده‌ماندن کودکان کشورهای پیشرفته بسیار بیشتر از کشورهای درحال‌توسعه است و نکته مهم مؤثر در درمان کودک، تشخیص به‌موقع سرطان است .

     سرطان در کودکان شامل گروه سنی ۰ تا ۱۴ سال است و افراد بزرگ‌تر از ۱۴ سال به انواع سرطان در کودکان مبتلا نمی‌شوند و معمولاً در گروه بزرگسال قرار می‌گیرند.

     سرطان‌های شایع دوران کودکی، انواع مختلف سرطان خون، لنفوم و مغز است که تشخیص سریع‌تر هر یک به شانس درمان کودک کمک بسیاری می‌کند.

    بیشتر بخوانید: دیابت در کودکان + ویدئو آموزشی برای کودکان

    انواع سرطان در کودکان چه علائم شایعی دارد؟

    •  تب
    •  خستگی بی‌دلیل
    •  کاهش وزن بی‌دلیل
    •  توده در شکم
    •  آزمایش خون غیرطبیعی
    •  بی‌اشتهایی
    •  ضعف و بی‌حالی
    •  درد
    •  توده
    •  رنگ‌پریدگی کودک
    •  کبودی پوست
    •  خونریزی غیرطبیعی
    •  سردرد
    •  استفراغ
    •  مشکلات بینایی
    •  کم‌وزنی
    •  عرق‌کردن شبانه
    •  بزرگی غدد لنفاوی

     از کجا بفهمیم یک توده یا برآمدگی در بدن کودکمان بدخیم است؟

     هر توده‌ای می‌تواند به دلیل یک عفونت ساده باشد و یا به دلیل بدخیمی لنفوم باشد. برای افتراق این موضوع معاینه توده بیشترین کمک را می‌کند. در معاینه توده به موارد زیر دقت کنید تا متوجه بدخیمی توده شوید:

    •  سفتی: هرچقدر توده سفت‌تر باشد احتمال بدخیمی آن بیشتر است و برعکس هرچه توده نرم باشد خوش‌خیم‌تر است.
    •  ثبات: توده‌های بدخیم هنگام لمس، زیر دست تحرک ندارند و ثابت می‌مانند؛ اما توده عفونی خوش‌خیم ثابت نیست و با دست به‌آرامی تکان می‌خورد.
    •  درد: درد یکی از علامت‌های مهم در توده‌های عفونی است. عفونت باعث ایجاد التهاب در محل توده می‌شود و این التهاب باعث ایجاد درد در هنگام لمس می‌شود پس توده دردناک، به‌دلیل عفونت است و توده بدون درد، در بیشتر موارد به نفع بدخیمی است.

     انواع سرطان در کودکان چه علائم اختصاصی دارند؟

     بر اساس علائم اختصاصی هر سرطان می‌توان آن را شناسایی کرد. سرطان‌هایی که متاستاز به سمت مغز استخوان دارند و یا به هر دلیلی خون و مغز استخوان را درگیر می‌کنند باعث علایم کم‌خونی می‌شوند. کم‌خونی شدید می‌تواند کودک را به‌شدت رنگ‌پریده کند. گاهی این متاستاز و درگیری مغز استخوان توسط سرطان باعث کاهش پلاکت خون می‌شود. پلاکت فاکتور مفیدی جهت انعقاد خون است. همچنین کاهش پلاکت می‌تواند علائم پوستی مانند کبودی و خونریزی‌های ریز زیرپوستی دهد. درگیری مغز استخوان علاوه بر علائم بالا، باعث تب و کاهش گلبول‌های سفید دفاعی بدن می‌شود.

    • اگر سرطان، استخوان کودک را درگیر کند، باعث درد استخوان و مفاصل و لنگیدن می‌شود.
    •  انواع لنفوم می‌تواند با تب بدون علت خود را نشان دهد. اگر کودک شما مدت طولانی تب داشته؛ اما علت مشخصی برای تب او پیدا نکرده‌اید، علت لنفوم است.
    •  لوسمی و لنفوم و همچنین سرطان تیروئید، باعث بزرگی غدد لنفاوی کودک بدون درد می‌شوند.
    •  گاهی انواع سرطان پوستی در کودک خود را با ضایعات عجیب پوستی نشان می‌دهد.
    •  سرطان‌هایی مانند نوروبلاستوم، تومور ویلمز و لنفوم می‌تواند باعث ایجاد توده درون شکم شود.
    •  گاهی اولین علامت از سرطان در کودک افزایش فشارخون است؛ بنابراین در هر کودک با فشارخون بالا باید بررسی کامل انجام شود. یک‌سری تومورهای سیستم عصبی باعث ایجاد فشارخون می‌شوند.
    •  استفراغ، مشکلات بینایی، سردرد، فلج اعصاب مغز، همگی به دلیل بالارفتن فشار مغز کودک ایجاد می‌شود که علت آن تومور مغزی یا متاستاز تومور به مغز است.
    •  هرگونه علامت چشمی مانند سفیدی مردمک، افتادگی پلک، کوچک‌شدن مردمک، بیرون‌زدگی چشم، همگی می‌تواند به دلیل تومور رتینوبلاستوم چشمی باشد.
    •  توده‌های قفسه سینه، علائمی مانند سرفه و عفونت ریوی ایجاد می‌کند. گاهی توده میان سینه باعث مشکلات بلع به‌دلیل تنگی مری و فشار بر مری می‌شود.

    انواع سرطان در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

     همان‌طور که توضیح داده شد مهم‌ترین نکته، تشخیص به‌موقع سرطان در کودکان است. اما متأسفانه بیشتر علائم اولیه سرطان در کودکان، مخصوص سرطان نیست و با بسیاری از بیماری‌های دیگر علائم مشترک دارد و همین موضوع تشخیص انواع سرطان در کودکان را سخت می‌کند.

     اگر یکی از غدد لنفاوی کودکتان برجسته باشد و با درمان آنتی‌بیوتیکی بهبود نیابد باید از آن غده نمونه‌برداری شود. این غده لنفاوی برجسته می‌تواند در هر قسمتی از گردن یا کشاله ران یا زیر بغل و… باشد. تمام قسمت‌های بدن غدد لنفاوی دارند که برجستگی آن می‌تواند علامت یک عفونت ساده و یا یک سرطان باشد. این نوع سرطان که لنفوم نام دارد می‌تواند علائمی مانند تب، عرق شبانه و کاهش وزن داشته باشد.

     لنگیدن در کودکان را جدی بگیرید. اگر کودک شما بلنگد و هفته‌ها بگذرد و این لنگش بهبود نیابد، برای بررسی بدخیمی و سرطان باید آزمایش خون و تصویربرداری از استخوان انجام دهید.

     کودکی که دائماً سردرد دارد یا صبح استفراغ می‌کند، برای بررسی سرطان مغزی باید سی‌تی‌اسکن یا ام ار ای شود.

    معمولاً تشخیص دقیق سرطان‌ها به کمک تصویربرداری است. برای مثال، در سرطان‌های مغزی به کمک بررسی مایع نخاعی و ام ار ای سر، تشخیص دقیق می‌شود. سرطان‌های لوسمی به کمک نمونه‌برداری از مغز استخوان و عکس ساده قفسه سینه و سی‌تی‌اسکن تشخیص داده می‌شوند. سرطان سلول‌ها زایا به کمک گرافی ساده قفسه سینه و سیتی اسکن تشخیص داده می‌شود و همچنین برای تشخیص سرطان‌های چشم رتینوبلاستوم نیز از سیتی اسکن استفاده می‌شود. پس یکی از اصلی‌ترین ابزار تشخیصی انواع سرطان در کودکان یافته‌های تصویربرداری است.

    بسیاری از والدین به دلیل ترسی که از ضرر اشعه ایکس دارند، اجازه تصویربرداری از سر و بدن کودک خود را نمی‌دهند؛ اما باید آگاه باشید که این تصویربرداری‌ها ممکن است تنها یافته تشخیصی برای سرطان کودک باشد و نباید تشخیص و درمان را تا جای ممکن عقب انداخت.

     آیا انواع سرطان در کودکان از طریق غربالگری قابل‌تشخیص است؟

     غربالگری مشخصی برای سرطان کودکان وجود ندارد؛ اما درصورتی‌که علائم یا شرایط بالا برای شما پیش بیاید به کمک یک آزمایش خون و بررسی سلول‌های خونی می‌توان سرطان را در کودک غربالگری کرد. همچنین آزمایش لاکتات دهیدروژناز و اسیداوریک خون نیز در برخی از انواع سرطان در کودکان افزایش پیدا می‌کند. بعد از شک به سرطان می‌توان به کمک تصویربرداری مشخص، تشخیص را قطعی کرد و درمان را برای کودک شروع کرد. درصورتی‌که هرگونه غربالگری مثبت سرطان در کودکتان وجود دارد به فوق‌تخصص خون و اونکولوژی اطفال مراجعه فرماید.

    علت بروز انواع سرطان در کودکان چیست؟

     شاید برای شما هم سؤال باشد که چرا کودکان به سرطان مبتلا می‌شوند؟ بر اساس تحقیقات علل سرطان در کودکان متفاوت است و به نوع سرطان بستگی دارد. اما تحقیقات هرگز علت ثابتی برای سرطان کودکان پیدا نکرده است و عللی که در ادامه گفته می‌شود، می‌تواند باعث سرطان شود؛ اما لزوماً همه سرطان‌ها با این علت‌ها همراهی نداشته است.

     نوعی سرطان در کودکان به‌نام لوکمی وجود دارد. یکی از عوامل مؤثر در بروز لوکمی، پرتوتابی یونیزات است. تصویربرداری و مواجهه با اشعه ایکس قبل از زایگات و یا پرتوتابی درمانی سرطان خطر این نوع لوکمی را بیشتر می‌کند. بعضی بیماری‌های ژنتیکی مانند سندرم داون نیز می‌تواند باعث ایجاد سرطان لوکمی شود.

     سرطان مغز در کودکان نیز به‌دلیل پرتودهی به سر ایجاد می‌شود. عوامل ژنتیکی هم باعث افزایش ریسک ابتلا به سرطان مغز می‌شوند.

     بعضی از انواع سرطان در کودکان، به‌دلیل عفونت و یا نقص ایمنی بدن ایجاد می‌شوند؛ مانند لنفوم. بعضی از سرطان‌ها در یک‌سری نژادهای خاص بیشتر مشاهده می‌شود؛ مانند سارکوم یوئینگ که در سفیدپوستان آمریکایی شایع‌تر است. نوعی سرطان در کودکان به‌نام تومور ویلمز وجود دارد که اختلال مادرزادی محسوب می‌شود و از زمان تولد همراه کودک است.

     یک‌سری بیماری‌ها می‌تواند کودک را مستعد نوعی سرطان خاص کند. برای مثال، بعضی پسربچه‌ها مبتلا به بیماری نهان‌خایگی هستند که در این بیماری بیضه‌ها به داخل کیسه بیضه نزول پیدا نکرده‌اند و بعد از تولد باید سریعاً به کمک جراحی بیضه‌ها سرجایشان قرار گیرند؛ زیرا دمای بالای داخل بدن به سیستم تولیدمثلی کودک آسیب می‌زند. نهان‌خایگی می‌تواند باعث تومور بدخیم سلول‌های زایا شود.

    معرفی انواع سرطان در کودکان

     ۱. سرطان لوسمی

     لوسمی نوعی سرطان شایع در کودکان است که علت نامشخص دارد؛ اما تحقیقات بعضی شرایط و علت‌هایی که شخصی را مستعد لوسمی می‌کند شناسایی کرده است؛ ولی هیچ علت دقیقی برای لوسمی شناسایی نشده است.

    دو نوع اصلی لوسمی وجود دارد: ALL و CML

    علت ابتلا به سرطان لوسمی در کودکان

     یکی از علت‌هایی که کودک را مستعد لوسمی می‌کند مشکلات ژنتیکی مانند جابه‌جایی بین کروموزومی است. اگر این جابه‌جایی بین کروموزوم ۹ و ۲۲ باشد ریسک لوسمی بسیار بالا می‌رود. بعضی بیماری‌ها مانند سندروم داون و یا سندروم ویسکوت آلدریچ بیشتر مستعد لوسمی هستند.

     به‌جز علت‌های ژنتیکی و خانوادگی، بعضی شرایط محیطی نیز کودک را مستعد لوسمی می‌کند؛ مانند قرارگیری در معرض اشعه یونیزان و بعضی داروهای شیمی‌درمانی.

     علائم لوسمی

     در این نوع سرطان کودکان، سلول‌های سرطانی وارد بافت‌های طبیعی بدن می‌شوند. ورود سلول‌های سرطانی به مغز استخوان باعث نارسا شدن مغز استخوان می‌شوند. می‌دانیم مغز استخوان منبع تولید سلول‌های خونی و سلول‌های ایمنی و انعقادی بدن است. با نارسایی مغز استخوان، فعالیت طبیعی آن متوقف می‌شود و این عامل باعث کاهش تولید سلول‌های ایمنی، سلول‌های خونی و سلول‌های انعقادی می‌شود. علائمی که در لوسمی دیده می‌شود به همین ورود سلول‌های سرطانی به بافت‌های مختلف بستگی دارد.

    سلول‌های سرطانی در لوسمی به بافت‌های زیر وارد می‌شوند:

    •  غدد لنفاوی
    •  کبد
    •  طحال
    •  مغز
    •  استخوان
    •  پوست
    •  لثه
    •  بیضه

     ورود سلول سرطانی به این بخش‌ها باعث پدیدارشدن علائم زیر می‌شود:

    •  تب
    •  رنگ‌پریدگی
    •  کبودی پوست
    •  ضعف و بی‌حالی
    •  بی‌اشتهایی
    •  درد مفصل و اندام
    •  در این کودکان غدد لنفاوی به دلیل تجمع درونشان بزرگ‌تر می‌شوند همچنین اگر شکم این کودکان را لمس کنیم کبد و طحال بزرگ‌تر از سایر نرمال لمس می‌شوند.
    • در مواردی از لوسمی ممکن است تومور خارج از مغز استخوان نیز تشکیل شود.

     تشخیص سرطان لوسمی به کمک آزمایش‌ها و بررسی نمونه مایع نخاعی کمر است و درمان به کمک شیمی‌درمانی تحت‌نظر فوق‌تخصص اونکولوژی اطفال انجام می‌شود.

     ۲. لنفوم

     بعد از لوسمی و تومور مغزی، لنفوم سومین سرطان شایع در کودکان است. لنفوم دو نوع هوچکین و غیرهوچکین دارد.

     علت سرطان لنفوم

    علت سرطان لنفوم ناشناخته است؛ اما تحقیقات تأثیر ویروس EBV روی بروز لنفوم را اثبات کرده است. جابه‌جایی کروموزومی و مشکل ژنتیکی نیز می‌تواند علت بروز لنفوم باشد.

     دو طیف سنی مختلف مستعد ابتلا به لنفوم هستند. یکی نوجوانان و دیگری افراد بالای ۵۰ سال.

     علائم سرطان لنفوم

    •  علامت اصلی سرطان لنفوم، بزرگی غدد لنفاوی، سفتی غدد است. در این تغییرات هیچ‌گونه دردی در لمس غده لنفاوی بزرگ شده حس نمی‌شود. بیشتر لنفوم غدد لنفاوی گردن و کشاله ران را درگیر می‌کند.
    •  ممکن است غدد لنفاوی قفسه سینه درگیر شوند. در این موارد سرفه و تنگی نفس ایجاد می‌شود. اگر هر یک از سه علامت زیر به همراه بزرگی غدد لنفاوی دیده شود، احتمال درگیری لنفوم بالا است:
    •  تب بالای ۳۸ درجه سه روز پشت‌سرهم
    •  عرق شدید شبانه
    •  کاهش وزن

     تشخیص لنفوم به کمک بررسی نمونه گرفته شده از غده لنفاوی است. درمان لنفوم در کودکان شامل ترکیبی از شیمی‌درمانی و پرتودرمانی است.

     ۳. تومورهای مغز و اعصاب

     یکی از انواع سرطان در کودکان تومورهای مغز و اعصاب است. بیشتر تومورهایی که در مغز کودکان دیده می‌شوند، اولیه هستند و منشأ آنها خود بافت مغزی است. برعکس در بزرگسالان اگر توموری در مغز دیده شود اغلب متاستاز سایر تومورها به مغز است.

     علت بروز این تومورها

    علت بروز این تومورها نیز ناشناخته است؛ اما یک‌سری سندروم‌های ژنتیکی فرد را بیشتر مستعد این نوع تومور می‌کند.

     علائم تومور مغزی

     علائمی که تومور مغزی ایجاد می‌کند، به دلیل فشار توده بر روی اعصاب مغزی و یا بالارفتن فشار داخل مغزی است. این تومورها معمولاً به‌سرعت علامت‌دار می‌شوند. علائمی که بالارفتن فشار داخل سر ایجاد می‌کند:

    •  خواب‌آلودگی
    •  سردرد
    •  استفراغ مخصوصاً صبح بعد از بیداری
    •  تحریک‌پذیری
    •  بی‌اشتهایی
    •  افت عملکرد درسی کودک
    • گاهی تومور مغزی به اعصاب آسیب می‌زند. اگر تومور مغزی به عصب چشمی فشار بیاورد علائم بینایی مانند کاهش دید و یا ناتوانی در حرکت چشم به سمت داخل می‌شود.
    •  ممکن است تشنج اولین علامت از یک تومور مغزی باشد. تشنج در کودکان باید بررسی شود و حتماً نوار مغزی و تصویربرداری از سر در صورت لزوم انجام شود.

     همه موارد بالا باید سرنخی برای خانواده جهت مراجعه سریع‌تر به متخصص باشد.

     در نوزادی که هنوز درز جمجمه‌ای باز دارد، تومور مغزی باعث بزرگ‌شدن دور سر می‌شود.

     درمان تومور مغزی

    درمان تومور مغزی در هر کودک متفاوت و بستگی به شرایط و نوع تومور و اندازه و علائم آن دارد. بعد از تشخیص تومور مغزی، دگزامتازون می‌تواند باعث کاهش التهاب اطراف تومور شود. در صورت امکان جراحی مغزی برای برداشتن تومور بسیار کمک‌کننده است. در غیر این صورت شیمی‌درمانی به همراه پرتودرمانی می‌تواند کمک‌کننده باشد.

     ۴. سرطان نورو بلاستوم

    یکی دیگر از انواع سرطان در کودکان نورو بلاستوم است. علت این نوع سرطان ناشناخته است. نوروبلاستوم شایع‌ترین بدخیمی دوران شیرخوارگی کودکان است. میانگین سن کودکان مبتلا به نوروبلاستوم ۲۰ ماه است.

     زمان تشخیص نوروبلاستوم بسیار مهم است. اگر در زمان تشخیص متاستاز اتفاق نیفتاده باشد ممکن است شرایط کودک بسیار خوب باشد؛ اما اگر زمان تشخیص متاستاز وجود داشته باشد، حال عمومی کودک بسیار بد همراه با تب کاهش وزن و درد است. شایع‌ترین علامت نوروبلاستوم درد به همراه یک توده در شکم یا پهلو است.

     نوروبلاستوم به محل‌های زیر متاستاز می‌دهد:

    •  کبد
    •  استخوان
    •  مغز استخوان
    •  گره‌های لنفاوی
    •  درگیری استخوان کاسه چشمی می‌تواند ایجاد کبودی‌های دور چشمی کند.

     سونوگرافی یا سی‌تی‌اسکن از محل توده شکمی باعث تشخیص دقیق نوروبلاستوم می‌شود.

    درمان در صورت امکان، جراحی و برداشتن توده است. اگر تومور کاملاً برداشته شود هیچ درمان کمکی دیگری لازم نیست. درصورتی‌که امکان جراحی و برداشتن کامل تومور نباشد شیمی‌درمانی ترکیبی انجام می‌شود.

     ۵. تومور ویلمز

     منشأ این تومور بافت کلیه است. شایع‌ترین تومور بدخیم کلیه در کودکان، تومور ویلمز است. میانگین سن تومور ویلمز، ۳ تا ۳.۵ سال است. نوع ارثی این تومور می‌تواند دوطرفه باشد و در سن پایین‌تری به چشم می‌خورد. بعضی سندروم‌ها و بعضی شرایط ژنتیکی کودک را مستعد ابتلا به تومور ویلمز می‌کند.

     علائم تومور ویلمز چیست

     در بیشتر موارد، توده در شکم کودک توسط مادر لمس می‌شود و همین علامت باعث مراجعه کودک می‌شود. گاهی سایر علائم زیر نیز در کودک دیده می‌شود:

    •  درد شکم
    •  تب
    •  فشارخون
    •  دفع خون در ادرار

     سونوگرافی و سیتی اسکن شکم می‌تواند به تشخیص تومور ویلمز کمک کند.

     درمان تومور ویلمز بستگی به شرایط، اندازه تومور و یک‌طرفه یا دوطرفه بودن آن توسط متخصص برنامه‌ریزی می‌شود. گاهی ابتدا جراحی سپس شیمی‌درمانی می‌شود.

     ۶. سارکوم:

     سارکوم‌ها معمولاً سرطان‌های منشأ گرفته از بافت نرم مانند بافت عضله و یا بافت چربی هستند؛ اما سارکوم می‌تواند منشأ بافت استخوانی نیز داشته باشد.

     اغلب موارد علت سارکوم ناشناخته است دما بعضی سندروم‌ها و شرایط ژنتیکی می‌تواند کودک را مستعد ابتلا به سارکوم کند.

     علائم سارکوم

     بسته به اینکه سارکوم از کدام قسمت بدن منشأ می‌گیرد و متاستاز دارد یا ندارد، علائم سارکوم متفاوت است. برای مثال اگر تومور کاسه چشم را درگیر کند، تورم دور چشم، بیرون‌زدگی چشم و محدودیت حرکت‌دادن چشم ایجاد می‌شود. بقیه نقاط سروگردن نیز ممکن است توسط سارکوم درگیر شوند که علائم زیر مشاهده می‌شود:

    •  توده بینی
    •  عفونت مزمن گوش میانی
    •  ترشح از گوش
    •  ناتوانی در بلعیدن
    •  توده گردنی
    •  گرفتاری اعصاب مغزی
    •  گرفتاری ادراری تناسلی نیز به‌صورت توده در محل عبور ادرار یا واژن مشاهده می‌شود.

     علائم ادراری تناسلی به‌صورت زیر ممکن است دیده شود:

    • تورم بیضه
    •  خون در ادرار
    •  تکرر ادرار
    •  احتباس ادراری

     ممکن است به دلیل متاستاز، احساس درد اندام یا نارسایی مغز استخوان نیز دیده شود.

     اگر سارکوم استخوان را درگیر کند، درد ایجاد می‌شود. ممکن است در کنار درد یک توده قابل‌لمس نیز وجود داشته باشد. معمولاً به دلیل درد و تورم از استخوان عکس گرفته می‌شود که در تصویر ضایعه استخوانی به‌راحتی مشاهده می‌شود. استخوان لگن و ران محل‌های شایع این نوع سارکوم هستند. علاوه بر درد و تورم تب و کاهش وزن نیز مشاهده می‌شود.

     برای تشخیص قطعی سارکوم معمولاً در کنار تصویربرداری از توده نمونه‌گیری می‌شود.

     درمان سارکوم بر اساس وضعیت تومور متفاوت است. درمان معمولاً ترکیبی از جراحی و شیمی‌درمانی به صلاح دید پزشک متخصص است.

     شش نوع از شایع‌ترین انواع سرطان در کودکان بررسی شدند. بسیاری از سرطان‌های کودکان قابل‌درمان هستند و امکان نجات کودکان از سرطان بدخیم نسبت به بزرگسالان بسیار بیشتر است بااین‌حال روند درمان کودک معمولاً قابل‌پیش‌بینی نیست.

    جمع‌بندی

     همان‌طور که دیدید انواع سرطان در کودکان، علائم مختلفی دارد که شاید تشخیص آن برای مادر و یا حتی پزشک راحت نباشد. مهم‌ترین نکته بررسی دقیق کودک در صورت مزمن شدن علائم بیماری است و خوشبختانه احتمال بهبودی سرطان‌ها و طول عمر کودکان بعد از سرطان بسیار بهتر از بزرگسالان است.

    در مجله سلامتی نبض امیدواریم که درمان مؤثری برای تمام انواع سرطان به وجود آید و هیچ کودکی از سرطان فوت نکند.

  • تنبلی چشم در کودکان چه علامتی دارد؟

    تنبلی چشم در کودکان چه علامتی دارد؟

    حتماً اصطلاح تنبلی چشم را شنیده‌اید. تنبلی چشم با نام علمی آمبلیوپی شناخته می‌شود. تنبلی چشم در کودکان شایع‌تر است و با افزایش سن، شیوع آن به میزان قابل‌ملاحظه‌ای کاهش می‌یابد. همان‌طور که از اسم این بیماری متوجه می‌شویم، چشم تنبل می‌شود و قدرت بینایی و تطبیق آن کاهش می‌یابد.

    تنبلی چشم از زمان تولد آغاز می‌شود. در آن زمان معمولاً این بیماری تشخیص داده نمی‌شود و تا زمانی که کودک به مدرسه برود و شش یا هفت‌ساله بشود، تنبلی چشم تشخیص داده نمی‌شود. چشم تنبل معمولاً به سمت داخل یا خارج چشم منحرف می‌شود و این باعث اندکی انحراف چشم در ظاهر چشم‌ها می‌شود. چشمی که دچار تنبلی چشم یا آمبلیوپی باشد، توان تمرکز روی چیزی را ندارد و به‌خوبی قدرت بینایی چشم دیگر را ندارد.

    به‌مرورزمان، مغز تصاویر ارسالی از چشم ضعیف‌تر را نادیده می‌گیرد و این موضوع باعث ایجاد بینایی تک‌چشمی می‌شود. تشخیص و درمان به‌موقع تنبلی چشم اهمیت بالایی دارد؛ زیرا هرچه دیرتر تشخیص داده شود و عملکرد چشم تنبل کمتر شود، احتمال ضعیف‌تر شدن چشم تنبل نیز بیشتر است.

    اصلاح تنبلی چشم به کمک عینک و لنز و یا بستن چشم تنبل انجام می‌شود.

    بیشتر بخوانید: درمان انحراف چشم در کودکان

    تنبلی چشم در کودکان چه علامتی دارد؟

    کودکی به تنبلی چشم مبتلا باشد، علامت‌هایی دارد که مشاهده هر کدام از آنها توسط خانواده باید یک سرنخ تشخیصی جهت مراجعه سریع به چشم‌پزشک باشد.

    اگر کودک شما نمی‌تواند دور بودن یا نزدیک بودن یک چیز را تشخیص دهد، قطعاً به تنبلی چشم مبتلا است. تنبلی چشم در کودکان، منجر به تغییراتی در رفتار کودک نیز می‌شود. کودک برای مشاهده اجسام و دقت و تمرکز، سر را خم می‌کند. گاهی چشم تنبل را می‌بندد تا با چشم دیگر بتواند بهتر ببیند.

    چشمی که تنبل است، می‌تواند دچار انحراف شود. این انحراف چشم به سمت بیرون یا داخل رخ می‌دهد و ظاهری غیر قرینه به چشم‌ها می‌دهد. همچنین چشم تنبل ممکن است سرگردان باشد و گاهی به بیرون و گاهی به داخل منحرف شود و حرکت ثابتی نداشته باشد. این عدم ثبات چشم می‌تواند علامت تشخیصی مهمی برای تنبلی چشم باشد.

    تنبلی چشم می‌تواند باعث تحریک پلک‌زدن کودک شود.

    تنبلی چشم در کودکان، نتایج سنجش و غربالگری بینایی در کودک را غیرطبیعی می‌کند.

    در چه سنی غربالگری بینایی کودک ضروری است؟

    غربالگری بینایی در سن ۴ تا ۵ سالگی انجام می‌شود. این سنین، سن شروع تنبلی چشم در کودکان است. غربالگری بینایی به تشخیص به‌موقع و درمان کمک بسیاری می‌کند. همچنین در این سنین علامت‌های بالا در کودک شما ظاهر می‌شود. کودک چشم تنبل را می‌بندد، سر را خم می‌کند، زیاد پلک می‌زند و دور و نزدیک را تشخیص نمی‌دهد. گاهی هم انحراف چشم در کودک مشاهده می‌شود. در صورت مشاهده هر یک از موارد بالا بهتر است کودک توسط چشم‌پزشک معاینه شود.

    چه کسانی بیشتر در معرض تنبلی چشم هستند؟

    • نوزادانی که زودتر از موعد به دنیا آمده‌اند ریسک عدم تکامل چشم و مشکلات بینایی در آنها بیشتر است.
    • کم‌وزنی هنگام تولد کودک را مستعد تنبلی چشم می‌کند.
    • سابقه خانوادگی نقش مهمی در بیماری‌های چشمی دارد. اگر کودک در خانواده خود افرادی مبتلا به بیماری چشمی دارد ریسک ابتلا به مشکلات چشمی و تنبلی چشم در او بالاتر است.
    • تحقیقات ثابت کرده است مشکلات رشد کودکان و تأخیر رشد، آنها را مستعد ابتلا به تنبلی چشم می‌کند.

    علت تنبلی چشم در کودکان چیست؟

    زمانی که تنبلی چشم در کودکان اتفاق می‌افتد، عصب بینایی که از پشت چشم خارج می‌شود دچار اختلال می‌شود و پیامی که به مغز می‌فرستد، پیام کاملی نیست، مغز هم پیام‌های آن عصب را نادیده می‌گیرد.

    گاهی عضلات چشم کودک به طور درستی کار نمی‌کنند. همین انقباض غیر قرینه در عضلات چشم، باعث انحراف چشم می‌شود. انحراف چشم در کودک، یک تصویر تار یا دوبینی ایجاد می‌کند. به طور ناخودآگاه یکی از پیام‌های فرستاده شده به مغز نادیده گرفته می‌شود تا این دوبینی اصلاح شود و تمرکز روی یکی از تصاویر باشد. گاهی کودک با خم‌کردن سر یا بستن یک چشم این دوبینی را اصلاح می‌کند و چشمی که کمتر از آن استفاده می‌شود دچار تنبلی می‌شود.

    اختلالات چشمی مانند دوربینی، نزدیک‌بینی یا آستیگماتیسم، اگر در دو چشم به طور غیر قرینه وجود داشته باشد گاهی می‌تواند باعث تنبلی چشم ضعیف‌تر شود. چشم ضعیف‌تر، تصویر ناواضحی از اجسام را به مغز می‌فرستد. به همین دلیل مغز این تصاویر را نادیده می‌گیرد و باعث تنبلی چشم می‌شود.

    گاهی یکی از چشمان، دچار مشکلی مانند لکه کدر یا آب‌مروارید است. اختلال دید در یک چشم باعث استفاده بیشتر از چشم دیگر می‌شود و این موضوع چشم ضعیف‌تر را تنبل می‌کند. در این موارد اگر علت رفع نشود و درمان نشود مشکل بینایی همیشگی به وجود می‌آید که می‌تواند خطرناک باشد.

    گاهی شرایط فیزیکی کودک باعث نقص در بینایی می‌شود برای مثال افتادگی پلک، جلوی دید بخشی از میدان بینایی را می‌گیرد و اگر در اولین فرصت رفع نشود می‌تواند تنبلی چشم دائمی ایجاد کند و حتی باعث نابینایی چشم شود.

    آیا تنبلی چشم در کودکان، توسط خود کودک قابل‌تشخیص است؟

    پاسخ این سؤال منفی است. کودک مبتلا به تنبلی چشم، ممکن است هرگز مشکل چشمان خود را حس نکند و این تنبلی تا سن بزرگسالی باقی بماند و باعث مشکلات جدی بینایی فرد شود؛ بنابراین همواره غربالگری و معاینه‌های روتین چشم کودکان توصیه می‌شود. اما گاهی تنبلی چشم علائمی دارد. علامت آن می‌تواند سردرد، خسته شدن چشم‌ها و مشکل در تشخیص فاصله اجسام باشد.

    تنبلی چشم را چگونه درمان می‌کنیم؟

    تنبلی چشم در کودکان، از راه‌های مختلفی درمان می‌شود.

    ابتدا باید علت تنبلی چشم در کودکان تشخیص داده شود. بعد از تشخیص علت، درمان مناسب انجام می‌شود.

    اگر علت تنبلی چشم، مشکلات انکساری چشم مانند دوربینی و نزدیک‌بینی و یا آستیگماتیسم باشد، با تجویز لنز و عینک مناسب عیوب انکساری درمان می‌شود.

    یکی از درمان‌های مؤثر تنبلی چشم در کودکان، بستن چشم سالم به کمک چشمی است. اگر چشم سالم بسته شود، مغز مجبور می‌شود تصویر ارسالی از چشم تنبل را تحلیل کند و به‌مرورزمان، استفاده از چشم تنبل مانند چشم سالم انجام می‌شود. بستن چشم نباید بیشتر از روزی ۶ ساعت باشد و زمان بستن توسط چشم‌پزشک به شما آموزش داده می‌شود.

    آیا تنبلی چشم در بزرگسالان نیزی اتفاق می‌افتد؟

    بله.

    گاهی در بزرگسالان نیز تنبلی چشم اتفاق می‌افتد البته شیوع تنبلی چشم در بزرگسالی بسیار کمتر از سنین کودکی است. افرادی که در بزرگسالی به تنبلی چشم مبتلا می‌شوند، ممکن است تصور کنند که درمان آنها غیرممکن است. اما برعکس، تنبلی چشم در بزرگسالی هم با روش‌های مختلف قابل‌درمان است.

    بزرگسالان نیز می‌توانند مانند کودکان با کاور کردن چشم سالم در زمان مشخصی که توسط چشم‌پزشک تعیین می‌شود، به درمان تنبلی چشم کمک کنند. همچنین درمان تنبلی چشم در بزرگسالان، به کمک عینک نیز به‌سادگی انجام می‌شود. همان‌طور که درباره کودکان گفته شد، در بزرگسالان نیز تفاوت بین قدرت بینایی دو چشم باعث تنبلی چشم ضعیف‌تر می‌شود. در این مواقع استفاده از عینک‌ها و لنزهای درمانی کمک بسیاری به بیمار می‌کند.

    اگر تنبلی چشم به‌خوبی تشخیص و درمان نشود چه مشکلاتی به وجود می‌آید؟

    تشخیص به‌موقع تنبلی چشم بسیار مهم است. اگر این مشکل بدون تشخیص باقی بماند می‌تواند چشم تنبل را به‌شدت ضعیف کند. حتی می‌تواند باعث ایجاد انحراف چشم شود. در نهایت چشمی که تنبل است به دلیل عدم فعالیت درست کاملاً نابینا می‌شود و کارایی خود را از دست می‌دهد.

    عدم درمان تنبلی چشم می‌تواند باعث عوارض بسیاری برای فرد شود. یکی از این عوارض، انحراف چشم است. هرچه درمان تنبلی چشم به تأخیر بیفتد، روزبه‌روز چشم تنبل ضعیف‌تر می‌شود و در نهایت به دلیل مهار طولانی‌مدت پیام بینایی آن توسط مغز، دیگر پیامی به مغز صادر نمی‌شود و شخص به طور کامل نابینا می‌شود.

    آیا بدون چشم‌بند هم می‌توان تنبلی چشم را درمان کرد؟

    گاهی کودکان از بستن چشمان خود خجالت می‌کشند و تمایلی به نگه‌داشتن چشم‌بند ندارند. در این موارد می‌توان از داروی آتروپین استفاده کرد. آتروپین با گشاد کردن مردمک چشم و ایجاد تاری دید، کار چشم‌بند را انجام می‌دهد و باعث می‌شود یک چشم تار ببیند و چشم تنبل تلاش بیشتری برای دیدن کند. مطالعات نتایج استفاده از چشم‌بند و آتروپین را تقریباً مشابه نشان داده است؛ بنابراین در کودکانی که تمایل زیادی به استفاده از چشم‌بند ندارند می‌توان به کمک این قطره چشمی تنبلی چشم را درمان کرد.

    بزرگسالان نیز می‌توانند مانند کودکان با کاور کردن چشم سالم در زمان مشخصی که توسط چشم‌پزشک تعیین می‌شود، به درمان تنبلی چشم کمک کنند. همچنین درمان تنبلی چشم در بزرگسالان، به کمک عینک نیز به‌سادگی انجام می‌شود. همان‌طور که درباره کودکان گفته شد، در بزرگسالان نیز تفاوت بین قدرت بینایی دو چشم باعث تنبلی چشم ضعیف‌تر می‌شود. در این مواقع استفاده از عینک‌ها و لنزهای درمانی کمک بسیاری به بیمار می‌کند.

  • دیابت در کودکان + ویدئو آموزشی برای کودکان

    دیابت در کودکان + ویدئو آموزشی برای کودکان

    دیابت در کودکان، در واقع همان بیماری افزایش قند خون است. بالارفتن قندخون به‌صورت مزمن و در حالتی که بدن نتواند به‌صورت خودبه‌خودی قند خون را تنظیم کند، باعث بروز بیماری دیابت می‌شود. دیابت به دو نوع یک و دو تقسیم می‌شود که باتوجه‌به ویژگی‌هایی که دارند، تشخیص و درمان متفاوتی دارند.

    دیابت نوع یک را چگونه تشخیص می‌دهیم؟

    دیابت نوع یک در واقع همان نوع ارثی دیابت است. در دیابت نوع یک، علت افزایش قند خون یک بیماری ارثی است. در واقع افرادی که به دیابت نوع یک مبتلا هستند، به طور مادرزادی قادر به ساخت انسولین در بدنشان نیستند و به همین دلیل، قند خون جذب سلول‌ها نمی‌شود. هورمون انسولین در بدن وظیفه اصلی جذب قند خون را بر عهده دارد. هنگامی که انسولین بدن کم باشد، قند خون افزایش می‌یابد. در این شرایط تنها راه درمان استفاده از انسولین است و تنها فرم داروی انسولین که تابه‌حال ساخته شده است، فرم تزریقی آن است.

    همان‌طور که گفتیم دیابت نوع یک، نوعی بیماری ارثی است. بیماری‌های ارثی و ژنتیکی معمولاً در سنین پایین‌تری نسبت به سایر بیماری‌ها بروز پیدا می‌کنند؛ بنابراین دیابت نوع یک معمولاً در سن کمتر خود را نشان می‌دهد و هیچ‌وقت دیابتی که در چهل‌سالگی تشخیص داده می‌شود، دیابت نوع یک نیست. شاید برایتان این سؤال پیش آید که چرا گاهی افرادی که در سن بالا دیابت آنها را تشخیص می‌دهند از انسولین که داروی اصلی دیابت نوع یک است استفاده می‌کنند. پاسخ این است که درصورتی‌که در دیابت نوع دو، قند خون به‌خوبی با دارو و رژیم غذایی کنترل نشود گاهی لازم است از درمان انسولین تزریقی کمک بگیریم.

    دیابت نوع دو چیست؟

    دیابت نوع دو، همان دیابت غیروابسته به انسولین است. در این نوع از دیابت، درمان انسولین جایی ندارد و تنها راه کنترل قند خون داروی خوراکی است مگر آنکه قند بسیار بالا باشد و به دارو جواب ندهد. دیابت نوع دو به دلیل سبک زندگی نامناسب و چاقی و اضافه‌وزن اتفاق می‌افتد. بهترین راه کنترل دیابت نوع دو، کاهش وزن است. برعکس در دیابت نوع یک معمولاً بیمار کم‌وزن است و ارتباطی با چاقی ندارد. چاقی و اضافه‌وزن و افزایش مصرف مواد قندی باعث می‌شود در بدن شرایطی رخ دهد که حساسیت سلول‌ها به هورمون انسولین به‌شدت کاهش دهد. این کاهش حساسیت به انسولین باعث بالارفتن قند خون و بروز دیابت نوع دو می‌شود.

    دیابت در کودکان، بیشتر از کدام نوع است؟

    دیابت در کودکان می‌تواند هر دو نوع دیابت باشد. اما به دلیل اینکه دیابت نوع یک بیشتر در سن کودکی خود را نشان می‌دهد، دیابت در کودکان بیشتر از نوع دیابت نوع یک است که به کمک انسولین تزریقی درمان می‌شود. گاهی هم به دلیل وزن بسیار بالا و چاقی و مصرف بالای قند و شکلات در کودک، دیابت نوع دو اتفاق می‌افتد که در این مواقع درمان به کمک اصلاح سبک زندگی کودک است. ما در این مطلب بیشتر دیابت نوع یک را در کودکان توضیح می‌دهیم؛ زیرا برای کودک شرایط خاصی را به وجود می‌آورد و بیشترین نوع دیابت در کودکان نیز همین نوع یک دیابت است.

    شروع دیابت در کودکان با چه علائمی است؟

     دیابت در کودکان، معمولاً خود را با شرایط اضطراری نشان می‌دهد. زیرا بالارفتن مختصر قند خون در کودک می‌تواند علامتی نداشته باشد.

     همه ما می‌دانیم بالارفتن قند خون در کودک باعث بروز علائمی مانند عطش بالا به آب و زیاد آب‌خوردن و همچنین ادرار زیاد داشتن است. اما گاهی این علائم در کودک به طور واضحی رخ نمی‌دهد و قند خون در سطح بسیار بالا می‌رود به حدی که باعث عوارض دیابت می‌شود و می‌تواند باعث کمای کودک و شرایط خطرناکی شود. متأسفانه معمولاً اولین‌بار که دیابت نوع یک را در کودکی تشخیص می‌دهیم، در همین شرایط خطرناک است و قبل از آن هیچ علامتی از دیابت نداشته است.

    سن شروع تشخیص می‌تواند ۱۸ ماهگی و یا حتی ۱۷ سالگی باشد. بسته به شرایط مختلف، دیابت نوع یک شروع می‌شود و با کمبود انسولین و تجمع قند در خون، عوارض مختلفی برای کودک اتفاق می‌افتد.

     هنگامی که قند خون بسیار بالا رود و از ۱۶۰ تا ۱۹۰ بیشتر شود، این میزان قند خون اضافی از طریق کلیه دفع می‌شود و دیگر کلیه‌ها توان بازجذب قندخون اضافی را ندارد. با دفع قند خون از طریق کلیه، به همراه آن حجم بالایی آب نیز دفع می‌شود. دفع بالای آب و قند خون، باعث کم‌آبی بدن شده و در پاسخ به این کم‌آبی، عطش بدن به آب بالا می‌رود. با دفع بالای آب و قند از طریق ادرار، وضعیت سوخت‌وساز بدن به‌هم‌خورده و باعث لاغری و کاهش وزن می‌شود؛ بنابراین دیابت در کودکان با کاهش وزن، پر نوشی و پر ادراری همراهی دارد.

    چه عاملی باعث کمای دیابتی در کودک می‌شود؟

    دیابت کتواسیدوز یا کمای دیابتی، از جمله عوارض کشنده افزایش قند خون است. این عارضه بیشتر در کودکان مبتلا به دیابت نوع یک رخ می‌دهد.

    دیابت در کودکان، باعث افزایش بالای قندخون می‌شود. این افزایش قند خون، می‌تواند به علت عدم تشخیص دیابت در کودکان باشد و یا به علت عدم تزریق انسولین توسط کودک اتفاق بیفتد. گاهی یک سری بیماری‌هایی که همراه با دیابت اتفاق می‌افتد، میتواند باعث شرایط افزایش نیاز به انسولین شود. تمام شرایط بالا می‌تواند باعث افزایش بسیار زیاد قند خون شود. زمانی که انسولین توسط کبد ترشح نشود، این عدم ترشح کافی انسولین باعث تبدیل اسیدهای چرب بدن به کتون می‌شود. کتون‌ها خاصیت اسیدی دارند و باعث اسیدی شدن خون می‌شوند.

    از طرفی گفتیم زمانی که قند خون بالا برود و دفع ادرار زیاد شود، باعث کاهش آب بدن می‌شود. این کاهش آب بدن باعث کاهش خون‌رسانی و تولید نوعی اسید در بافت‌ها می‌شود که این عاملی مضاعف برای اسیدی شدن خون است.

    در ابتدای شروع این سیکل، هرچه مایعات بیشتری از کلیه دفع شود، احساس عطش به آب نیز بیشتر می‌شود و آب بیشتری توسط کودک نوشیده می‌شود؛ اما بعد از مدت کوتاهی، دیگر آن حجم زیاد از آبی که دفع می‌شود توسط نوشیدن کودک قابل‌جبران نیست و به این صورت، بدن کودک دچار کم‌آبی می‌شود.

    زمانی که خون اسیدی می‌شود، بدن یک سری مکانیسم‌هایی دارد تا این اسید اضافی را دفع کند. یکی از این مکانیسم‌ها استفراغ‌کردن است. به همین دلیل کودک مکررا استفراغ می‌کند. از طرفی بدن نیز دچار بی‌آبی شده است. بنابراین استفراغ این کم‌آبی بدن را دوبرابر بدتر می‌کند. تصور کنید بدن کودک در این شرایط، قند خون بسیار بالا دارد، ادرار زیاد دارد و استفراغ می‌کند.

    همه‌ اینها باعث به‌هم‌خوردن تعادل طبیعی بدن می‌شود و حتی یون‌های موجود در خون مانند پتاسیم نیز از تعادل خود خارج می‌شوند. حتی حالت تنفس کودک نیز غیرطبیعی می‌شود و تنفس بریده‌بریده دارد و نفس کودک بوی خاص کتون می‌دهد. درد شکمی نیز از علائم کمای دیابتی است. اگر درمان کودک در این شرایط به‌سرعت شروع نشود، کودک به کما می‌رود و می‌تواند جان خود را از دست بدهد.

    درمان دیابت کتواسیدوز یا همان کمای دیابتی در کودکان چگونه انجام می‌شود؟

    اگر هرکدام از علائم زیر را در کودک خود دیدید، فورا به پزشک مراجعه کنید:

    • حالت تهوع و استفراغ
    • درد شکم
    • پر نوشی
    • پر ادراری
    • تنفس بریده‌بریده
    • رنگ پریدگی

    تمام علائم بالا می‌تواند به علت افزایش زیاد قند خون و دیابت کتواسیدوز باشد.

    تشخیص این شرایط توسط اورژانس و با انجام آزمایشات زیر است:

    • آزمایش ادرار
    • اندازه‌گیری گازهای خون شریانی
    • اندازه‌گیری قند خون

    به کمک سه آزمایش بالا، تشخیص دیابت کتواسیدوز قطعی می‌شود.

    به‌محض ورود کودک با شرایط بالا به اورژانس، باید مایع درمانی برای کودک شروع شود؛ زیرا کودک مبتلا به کمای دیابتی دچار کمبود شدید مایعات است و لحظه‌ای نباید برای تزریق مایعات درنگ کرد. درمان اصلی کودک اصلاح شرایط خونی، تجویز مایعات وریدی کافی و اصلاح قند خون است. بعد از پایان درمان کودک از بیمارستان با تجویز انسولین مناسب ترخیص می‌شود.

    درمان دیابت در کودکان چیست؟

    برای درمان دیابت در کودکان، از ترکیب رژیم غذایی و انسولین استفاده می‌شود. بهترین نوع انسولین مورداستفاده در کودکان، انسولین تزریقی و سرنگ انسولین است. انسولین‌های قلمی جدید، ممکن است کودک را مکررا دچار افت قند کنند. همچنین معمولا برای کودک واحد مشخصی برای تزریق انسولین وجود ندارد و تزریق انسولین به کمک شمارش واحدهای غذایی خورده شده انجام می‌شود.

    طی چند جلسه آموزش و به کمک کتابچه‌های آموزشی، شمارش واحد غذاهایی که توسط کودک خورده می‌شود به او آموزش داده می‌شود. با شمارش واحد، دوز مناسب انسولین به کودک تزریق می‌شود. تزریق انسولین به کمک سرنگ نازک انسولین است.

    بهترین محل برای تزریق انسولین کجاست؟

    تزریق انسولین بهتر است در شکم انجام شود. بهتر است هنگام تزریق انسولین دوز جدید آن را با انسولین قبل فاصله دهید و در همان قسمت و همان عضله تزریق نکنید؛ زیرا تجمع انسولین باعث سفتی عضله می‌شود و جذب انسولین انجام نمی‌شود و در واقع دارو بی‌اثر می‌شود.

    عوارض دیابت در کودکان کدام‌اند؟

    مهم‌ترین عارضه‌ دیابت، دیابت کتواسیدوز است که درباره آن به‌صورت‌کامل توضیح دادیم.

    دیابت، یک سری عوارض دیگر نیز برای بدن دارد. یک سری مشکلات هم به دلیل استفاده از انسولین به وجود می‌آید.

    مهم‌ترین عارضه دیابت، افت قند خون است که به دلیل استفاده از دوز نامناسب انسولین رخ می‌دهد. افت قند خون علائم مختلفی دارد؛ مانند احساس لرزش،عرق سرد و گیجی و حتی می‌تواند کشنده باشد. درصورتی‌که هر کدام از علائم و نشانه‌های افت قند خون در کودک دیده شد باید فورا یک منبع مایع قندی بنوشد تا قند خون در حالت طبیعی باقی بماند. افت قند خون بیشتر در کودکان بعد از استفاده از دوز بالای انسولین یا بعد از ورزش رخ می‌دهد؛ زیرا قند مصرفی در این موارد بسیار بالا می‌رود و قند خون کاهش می‌یابد.

    گاهی افت قند خون، در نیمه‌شب و هنگام خواب کودک اتفاق می‌افتد. در این موارد به‌صورت رفلکسی، بدن کودک هورمون‌هایی ترشح می‌کند که این افت قند را جبران کند. این هورمون‌ها باعث بالارفتن قند خون می‌شود و در صبح به‌صورت ناشتا، قند خون کودک به‌اشتباه بالا گزارش می‌شود. پس این بالابودن قند ناشتای کودک گاهی به علت افت قند خون نصف شب است که با اندازه‌گیری قند خون نصف شب، می‌توان آن را تشخیص داد و درمان نیز گاهی دوز انسولین شبانه کودک است.

    اما اگر نصف شب قند خون بالا باشد و قند ناشتای کودک نیز بالا باشد، در این شرایط افت قندی رخ نداده‌ است و نشانگر این است که دوز انسولین درمانی برای کودک کافی نیست و باید افزایش دوز انسولین داشته‌ باشیم.

    به‌طورکلی، دیابت در کودکان می‌تواند مشکلات بسیاری را برای کودک به وجود آورد. همین محدودیت‌های رژیم غذایی و یا تزریق مکرر انسولین، باعث اذیت‌شدن کودک می‌شود. اما رعایت‌کردن درست رژیم غذایی، ورزش و درمان مناسب می‌تواند زندگی کودک را بدون خطر پیش ببرد. استفاده منظم از مشاوره و روان‌شناس برای هر کودک مبتلا به دیابت ضروری است؛ زیرا گاهی علت بسیاری از مراجعات اورژانسی کودکان دیابتی، عدم همکاری کودک در استفاده از انسولین به دلیل خستگی از روند درمان است. امید است روزی برسد که درمان قطعی دیابت در کودکان شناسایی شود و کودک از تزریق روزانه انسولین رهایی یابد.

  • درمان انگل کرمک در کودکان

    درمان انگل کرمک در کودکان

    انگل کرمک در کودکان، باعث نوعی بیماری گوارشی می‌شود. همانطور که می‌دانید، انگل‌ها موجوداتی هستند که منابع غذایی مشترک با ما دارند و با دریافت منابع غذایی ما باعث آسیب به بدن ما می‌شوند. انگل کرمک در کودکان نیز با همین مکانیسم باعث آسیب به دستگاه گوارش کودک می‌شود.

    به‌طور کلی سه نوع کرم داریم. کرم لوله‌ای، کرم برگی و کرم نواری‌. نام علمی کرم‌های لوله‌ای نماتود، کرمهای برگی سکل ترماتود و کرمهای نواری سستود است.

    کدام نوع کرم عامل انگل کرمک در کودکان است؟

    انگل کرمک در کودکان، انتروبیازیس ورمیکولاریس نام دارد. این کرم، نوعی نماتود یا کرم لوله‌ای است.

    کرمک به‌صورت تکه‌هایی شبیه نخ دندان و نوارهای سفیدرنگ شش میلی‌متری در اطراف مقعد یا اطراف مدفوع کودک قابل مشاهده هستند.

    چه افرادی بیشتر در معرض انگل کرمک در کودکان هستند؟

    انگل کرمک در کودکان، تمام مناطق جهان را درگیر می‌کند و در میان کودکان به‌کرات دیده می‌شود. انگل کرمک در کودکان سنین دبستان بیشتر دیده می‌شود و با بزرگتر شدن کودک، احتمال ابتلا به کرمک نیز کمتر می‌شود. این انگل، افراد را در هر سطح اقتصادی و هر طبقه اجتماعی درگیر می‌کند. اصلی‌ترین میزبانان انگل کرمک، کودکان هستند.

    افرادی که در مناطق متراکم زندگی می‌کنند، بیشتر مستعد انگل کرمک در کودکان هستند. زندگی در محیط‌های شلوغ، مراکز نگهداری کودک غیر بهداشتی، می‌تواند کودک را به‌سرعت به کرمک مبتلا کند.

    علائم و شکایات کودک در زمان ابتلا به کرمک چیست؟

    مهم‌ترین علامتی که ما را نسبت به انگل کرمک در کودکان مشکوک می‌کند، خارش مقعد است. در واقع اصلی‌ترین علامت کرمک، خارش مقعد است. انگل کرمک، شب‌ها از مقعد خارج می‌شود و در اطراف مقعد کودک تخم‌ریزی می‌کند. این تخم‌ریزی شبانه باعث احساس خارش شدید در کودک می‌شود. کودکان کوچکتر که توانایی بیان مشکل خود را ندارند ممکن است شب‌ها دچار بی‌قراری شوند که این بی‌قراری علامتی از خارش شدید مقعد است. قرمزی و التهاب مقعد، علامتی از خاراندن کودک است.

    البته قرمزی و التهاب مقعد می‌تواند علل مختلفی داشته باشد که از جمله آن التهاب به‌دلیل تحریک پوستی و آلرژی، اگزما، عفونت است. عفونت ناحیه مقعد با قرمزی همراه با تورم و گاهی ترشحات همراه است. اگر شب‌ها با یک چراغ‌قوه با دقت پوشک و اطراف مقعد کودکتان را بررسی کنید، به راحتی می‌توانید انگل کرمک را ببینید.

    انگل کرمک در کودکان چگونه وارد بدن می‌شود و تکثیر می‌شود؟

    راه اصلی ورود کرمک، دهان است. تخم‌های این انگل باعث ایجاد بیماری می‌شوند. به هر طریقی تخم‌ها می‌توانند وارد دهان کودک شوند و بیماری ایجاد کنند. تخم‌های انگل کرمک، می‌توانند روی سطوح باشند و با لمس سطوح توسط کودک به دهان کودک منتقل شوند. همچنین غذای آلوده به تخم کرمک در صورتیکه توسط کودک بلیعیده شود موجب ابتلای کودک می‌شود‌. تخم‌هایی که توسط کودک بلیعده می‌شود، وارد دستگاه گوارش کودک می‌شود و در روده تخم‌ها باز می‌شود.

    کرمک خارج شده از تخم‌ها در روده زندگی می‌کند، انگل ماده، شب‌ها نزدیک مقعد می‌آید و در اطراف مقعد تخم‌ریزی می‌کند. کودک با خاراندن ناحیه اطراف مقعد، باعث چسبیدن تخم انگل به دستش شده و با بردن دست سمت دهان خود، مجددا عفونت وارد بدنش می‌شود. به این صورت عفونت از شخصی به شخص دیگر و از کودک به خودش منتقل می‌شود.

    تشخیص انگل کرمک در کودکان چگونه انجام می‌شود؟

    تشخیص کرمک، معمولا به کمک یک چسب انجام می‌شود. چسب پوستی اسکاچ، شب‌ هنگام خواب روی مقعد چسبانده می‌شود و صبح از مقعد جدا می‌شود. سپس این چسب تحویل آزمایشگاه می‌گردد. در آزمایشگاه به کمک میکروسکوپ و روش‌های زنگ‌آمیزی مخصوص، انگل کرمک تشخیص داده می‌شود.

    درمان کرمک چیست؟

    معمولا انگل کرمک در کودکان می‌تواند علائم آزاردهنده‌ای ایجاد کند. خارش‌های شدید، بی‌خوابی کودک، عدم وزن‌گیری مناسب کودک، همگی دلایلی برای درمان سریع انگل کرمک در کودکان است. گاهی به‌صورت خودبخود در عفونت‌های خفیف، انگل بهبود می‌یابد اما اغلب برای بهبودی، درمان مناسب لازم است‌.

    داروی درمان کرمک، دارو مبندازول است. قرص‌های صد میلی‌گرمی مبندازول در داروخانه‌ها به‌راحتی یافت می‌شود. یک دوز قرص مبندازول جویدنی، باعث از بین رفتن انگل کرمک می‌شود. تمام افرادی که با کودک زندگی می‌کنند نیز باید دارو را مصرف کنند. بعد از دو هفته، یک دوز دیگر از قرص مبندازول جویدنی مصرف شود. با دو عدد قرص مبندازول درمان کامل انجام می‌شود.

    برای کودکان بالای دوسال، از همین قرص جهت درمان استفاده می‌شود. اگر کودک قادر به جویدن دارو نباشد می‌توان از مخلوط پودر دارو با آب استفاده کرد‌. برای کودکان زیر دوسال، به جای قرص مبندازول از شربت پیرانتل پاموات استفاده می‌شود. این شربت نیز در دو دوز با فاصله دو هفته تجویز می‌شود.

    سایر کرم‌هایی که بیماری گوارشی ایجاد می‌کنند چه فرقی با کرمک دارند؟

    بجز کرمک، یک سری انگل‌های دیگری نیز وجود دارند که درگیری گوارشی ایجاد می‌کنند. سایر انگل‌های گوارشی شامل موارد زیر هستند:

    ۱. کرم قلاب دار

    عفونت با کرم قلابدار در کودکان به‌خصوص خردسالان زیر ده سال شایع‌تر است. لاروهای این کرم در آب مناطق گرم و مرطوب زندگی می‌کنند. انگل کرم قلابدار از طریق پوست وارد بدن می‌شود. با ورود لاروها از راه پوست به بدن کودک، لاروها به سمت ریه کودک حرکت می‌کنند و وارد ریه می‌شوند. تا اینجا به‌جز خارش شدید محل ورود لارو هیچ علامت دیگری در کودک مشاهده نمی‌شود. محل ورود لارو معمولا پاها و لای انگشتان کودک، درست جایی که کودک پایش را در آب محل زندگی این کرم‌ها قرار می‌دهد است. خارش گاهی به‌حدی شدید است که باعث زخم و تاول در محل ورود لاروها می‌شود.

    بعد از ورود به ریه، لاروها از نای بالا می‌آیند و به سمت دستگاه گوارش و روده حرکت می‌کنند. محل اصلی تخم گذاری و زندگی کرم قلابدار روده است. در روده، لاروها بالغ می‌شوند به کرم تبدیل می‌شوند و به دیواره روده می‌چسبند و خون می‌مکند. با مکیدن خون،کرم قلابدار رشد می‌کند. در این مرحله علائم دل درد، بی‌اشتهایی، سوهاضمه، احساس پر بودن معده و اسهال مشاهده می‌شود.

    درمان عفونت با کرم قلابدار نیز همان داروهای ضد انگل آلبندازول، مبندازول ،پیرانتل پاموات است. درمان به‌صورت تک دوز و بعد از دو هفته تکرار درمان انجام می‌شود. با رعایت صحیح بهداشت این انگل به سادگی ریشه‌کن می‌شود.

    ۲. کرم آسکاریس

    کرم آسکاریس از طریق خوردن تخم کرم به بدن انسان وارد می‌شود. تخم کرم آسکاریس، مدت بسیار طولانی می‌تواند در خاک زنده بماند. پس آلودگی غذا یا دست به خاکی که حاوی تخم کرم آسکاریس باشد باعث عفونت با این انگل می‌شود. با ورود تخم‌ها به روده گاهی لارو حاصل به سمت ریه می‌رود. ورود لارو آسکاریس به ریه می‌تواند باعث ایجاد سرفه و خلط خونی هم بشود.

    وجود لارو بالغ کرم آسکاریس در روده باعث دل‌درد شدید و نفخ می‌شود. کنترل این انگل به کمک رعایت بهداشت است. تخم‌های انگل توسط مدفوع انسان دفع می‌شود و درصورت آلودگی خاک با مدفوع انسان این انگل طولانی مدت در خاک باقی می‌ماند.

    ۳. لارو مهاجر احشایی

    لارو مهاجر احشایی، باخوردن تخم کرم نواری حاصل از حیوانات ایجاد می‌شود‌. بیشتر ازهمه، تخم کرم نواری سگ باعث ایجاد لارو مهاجر می‌شود اما این انگل می‌تواند در حیواناتی مانند گربه و راکون نیز وجود داشته باشد. در کودکانی که تمایل زیادی به خوردن خاک دارند و در محل زندگی آنها حیوان خانگی سگ و گربه نگهداری می‌شود، مشاهده این انگل شایع‌تر است. این انگل در دستگاه گوارش بدن سگ و گربه زندگی می‌کند و تخم ریزی می‌کند.

    تخم‌ها دفع می‌شود و تخم دفع شده توسط کودک خردسال خورده می‌شود. تخم خورده شده توسط کودک در روده به لارو تبدیل می‌شود و این لارو می‌تواند به هر قسمتی از بدن کودک حتی چشم مهاجرت کند و آلودگی ایجاد کند. لارو می‌تواند به قلب، مغز، کبد و ریه مهاجرت کند. بسته به اینکه لارو این کرم به کدام قسمت از بدن مهاجرت کند علائم حاصل از آن متفاوت است.

    درصورت مهاجرت به ریه، باعث سرفه  و خس‌خس سینه می‌شود. در صورت مهاجرت لارو به مغز می‌تواند باعث ایجاد تشنج بشود. لارو مهاجر چشمی باعث کاهش بینایی، لوچی، و حتی کوری می‌شود.

    کاهش خطر عفونت با از بین بردن لارو کرم در سگ و گربه‌ها انجام می‌شود. همچنین درمان به کمک دو داروی روتین آلبندازول و مبندازول است.

    ۴. شیستومیازیس

    این انگل‌ها در واقع انگل خون انسانند. شکل قابل انتقال این انگل‌ها در حلزون‌های موجود در آب ایجاد می‌شود. این انگل‌ها توسط حلزون در آب دفع می‌شوند از طریق پوست وارد بدن می‌شوند در بدن بالغ می‌شوند. هر گونه شیستوزوما به محل خاصی از بدن مهاجرت می‌کند. سپس انگل‌ها تخم‌ریزی می‌کنند و تخم آنها از طریق ادرار یا مدفوع دفع می‌شود. با رعایت بهداشت، کنترل حلزون‌ها و درمان افراد آلوده، احتمال تعداد آلودگی کمتر می‌شود.

    ۵. کرم اکینوکوکوس

    کرم اکینوکوکوس، همان بیماری کیست هیداتید را ایجاد می‌کند که احتمالا نام آن را شنیده‌اید. گوشت گاو و گوسفند آلوده به کرم نواری توسط سگ خورده می‌شود. این کرم‌ها سگ را آلوده می‌کنند و در بدن سگ تخم‌گذاری می‌کنند. تخم کرم توسط مدفوع سگ دفع می‌شود. انسان با خوردن این تخم، آلوده به بیماری می‌شود. در روده انسان تخم تبدیل به لارو می‌شود و لارو وارد دیواره روده و خون می‌شود و به احشای مختلف مثل کبد می‌رود و در آنجا کیست‌هایی به‌نام کیست هیداتید ایجاد می‌کند.

    بسته به اینکه کیست کجای بدن انسان باشد علائم مخالفی ایجاد می‌کند برای مثال کیست هیداتید در ریه باعث سرفه، تنگی نفس و خلط خونی می‌شود. کیست‌های بسیار بزرگ را با جراحی برمی‌دارند و کیست‌های خیلی کوچک با آلبندازول درمان می‌شوند.

    ۶. کرم نوروسیستی سرکوز

    این عفونت، توسط کرم نواری خوک ایجاد می‌شود و از جمله شایع‌ترین مواردیست که یک کرم باعث عفونت سیستم مغزی می‌شود. اما در ایران به دلیل اینکه نگهداری خوک روتین نمی‌باشد این انگل کمتر در ایران دیده می‌شود.

    پس همانطور که دیدید انگل‌ها معمولا از بدن انسان تغذیه می‌کنند و به ما آسیب می‌زنند. ورود آنها ارتباط زیادی با رعایت بهداشت دارد و ریشه‌کن شدن آن نیز با رعایت دقیق بهداشت و مصرف به موقع دارو انجام می‌شود.

  • آیا آبله‌مرغان در کودکان خطرناک است؟

    آیا آبله‌مرغان در کودکان خطرناک است؟

    همه‌ ما با بیماری آبله‌مرغان در کودکان تا حدودی آشنایی داریم و شاید موارد زیادی از این بیماری را در اطرافمان دیده باشیم یا درباره آن شنیده باشیم. ابتلای به آبله‌مرغان، یک موضوع نگران‌کننده نیست و این بیماری جزء بیماری‌های خطرناک و کشنده طبقه‌بندی نمی‌شود بنابراین هیچ نگرانی و اضطرابی در صورت ابتلا به آبله‌مرغان نداشته باشید.

    درصورتی که علائم مشکوک آبله‌مرغان که در ادامه بیشتر درباره آن صحبت می‌کنیم، در کودک خود دیدید، سریعا به پزشک متخصص مراجعه کنید.

    آبله‌مرغان در کودکان، یک بیماری ویروسی شایع است. همان‌طور که می‌دانید، ویروس بیماری ایجاد می‌کند که درمان مشخصی ندارد. ویروس‌ها با باکتری‌ها تفاوت زیادی دارند. ویروس میکروارگانیسمی می‌باشد که مرز بین دنیای زنده و مرده را تشکیل می‌دهد. در واقع ویروس‌ها بسیاری از ویژگی‌های موجودات زنده را دارند مثلا مانند موجودات زنده تکثیر می‌شوند اما بسیاری از ویژگی‌های موجودات غیر زنده را نیز دارند مثلا ویروس‌ها تنفس ندارند.

    ویروس‌ها توان تغییر ساختار رویی خود را دارند و با تغییر آنتی‌ژن‌های سطحی خود باعث می‌شوند بدن میزبان توان شناسایی آنها را در هر شرایطی نداشته باشد. مهم‌ترین راه پیشگیری از بیماری‌های ویروسی، واکسن است. همچنین در صورت ابتلا به بیماری ویروسی، هیچ درمان دارویی مشخصی وجود ندارد.

    ویروس آبله‌مرغان چیست؟

    نام علمی ویروس، چیکن پاکس ویریده یا واریسلا زوستر ویریده است. این ویروس بیماری آبله‌مرغان را ایجاد می‌کند. ویروس آبله‌مرغان همچنین بیماری زونا را نیز ایجاد می‌کند. درگیری و علائم زونا با آبله‌مرغان اندکی تفاوت دارد اما عامل اصلی هر دو نوع بیماری یک ویروس مشخص است.

    علائم آبله‌مرغان چیست؟

    آبله‌مرغان معمولا با دانه‌های پوستی و تب شروع می‌شود. علامت اصلی بیماری آبله‌مرغان همین دانه‌های پوستی هستند. این بیماری به‌شدت مسری است و به‌سرعت به فرد سالم منتقل می‌شود. ویروس از ترشحات تنفسی هوا و ترشحات بدن منتقل می‌شود.

    دانه‌های پوستی آبله‌مرغان، انواع مختلفی دارد. این دانه‌ها از مسطح قرمز، تا حالت‌های برآمده و یا حالت‌های تاول‌مانند متفاوتند و نکته جالب بیماری آبله‌مرغان در کودکان که آن را نسبت به سایر بیماری‌ها متمایز می‌کند این است که در آبله‌مرغان انواع مختلف دانه‌های پوستی هم‌زمان با هم قابل مشاهده هستند. این دانه‌ها در همه جای بدن حتی در سر و لابه‌لای موها دیده می‌شوند و پراکندگی بالایی در سطح پوست دارند. بعد از مدتی، دانه‌ها خشک می‌شوند و تاول‌ها دلمه می‌بندد. تا زمانی که تمام ضایعات پوستی خشک نشوند، بیماری فعال و قابل انتقال است.

    پیشگیری از آبله‌مرغان چگونه است؟

    همان‌طور که گفتیم بهترین پیشگیری از آبله‌مرغان واکسن است. واکسن آبله‌‌مرغان در دو دوز برای کودکان تجویز می‌شود. ۹۸ درصد از موارد آبله‌مرغان در کودکان به دلیل واکسیناسیون صحیح و به‌موقع قابل کنترل است. واکسن آبله‌مرغان در کودکان در دو دوز مختلف در سن ۱۲ تا 15 ماهگی و ۴ تا ۶ سالگی تجویز می‌شود. اگر کودک شما از سن ۶ تا سن ۱۲ سالگی واکسن آبله‌مرغان را دریافت نکند باید دو دوز آن را به فاصله ۳ ماه دریافت کند.‌

    اگر کودک شما تا ۱۳ سالگی واکسن را نزده باشد باید دو دوز با فاصله ۴ هفته دریافت کند.

    اگر جزو کسانی هستید که تا بزرگسالی واکسن آبله‌مرغان را دریافت نکرده‌اید، بهتر است دو دوز آن را با فاصله ۸ هفته دریافت کنید.

    برای افراد بالای ۵۰ سال نیز واکسن برای جلوگیری از زونا در یک دوز تجویز می‌شود.

    بیشتر بخوانید: درمان سرخجه در کودکان

    چه کسانی حتما باید واکسن آبله‌مرغان را دریافت کنند؟

    • کادر درمان
    • معلمان
    • مربی‌های مهد کودک
    • افراد نظامی
    • افرادی که قصد سفر به کشورهای دیگر دارند
    • خانم‌های باردار
    • افرادی که در منزل همراه با کودکان زندگی می‌کنند

    آبله‌مرغان در کودکان چگونه کنترل و درمان می‌شود؟

    با اینکه ویروس‌ها معمولا خودبخود بهبود می‌یابند و درمان مشخصی ندارند، اما در صورت مراجعه فوری به پزشک بعد از شروع علائم و شروع داروی ضدویروسی، احتمال کمتر شدن عوارض بیماری بالا است و درمان راحت‌تر انجام می‌شود. داروی ضدویروسی توصیه‌شده برای آبله‌مرغان در کودکان آسیکلوویر است.

    دوز داروی آسیکلوویر خوراکی در کودکان بالای دو سال، ۲۰ میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن کودک است. دوز دارو باید روزانه ۴ مرتبه تا پنج روز مصرف شود. بهترین درمان زمانیست که در ۲۴ ساعت اول بعد از شروع علائم بیماری، دارو شروع شود.

    داروی آسیکلوویر می‌تواند عوارض مختلفی نیز داشته باشد. عوارض آسیکلوویر که بیشتر از همه دیده می‌شود:

    • مشکلات گوارشی
    • زردی و هپاتیت
    • سردرد و سرگیجه
    • حساسیت دارویی و انافیلاکسی
    • توهم
    • لرز
    • تشنج
    • جنون
    • التهاب در محل تزریق
    • عوارض کلیوی در صورت تزریق سریع

    در کنار درمان داویی ضدویروس، از داروی مسکن و ضد تب نیز استفاده می‌شود. مسکن برای کاهش درد و ضد تب برای کنترل تب ناشی از ویروس تجویز می‌شود. پمادهای موضعی، باعث تسکین علائم سوزشی و خارشی ناشی از ضایعات پوستی می‌گردد.

    به کودکان خود آموزش دهید که خارش زیاد ضایعات باعث زخم و عفونت آن می‌شود. ناخن‌های کودکان را کوتاه کنید و دستکش داشته‌باشند تا با خارش شدید ضایعات باعث آسیب پوستی خود نشوند. یکی از راه‌های خلاصی از خارش شدید ضایعات آبله‌مرغان در کودکان، لوسیون ضد خارش کالامین است.

    همچنین پماد کالاندولا تا حد زیادی تحریکات پوستی را کاهش می‌دهد.

    دوش آب ولرم و تمیز نگهداشتن ضایعات به‌شدت توصیه می‌شود. در چند روز اول بیماری که ضایعات زیاد و شدیدتر هستند می‌توانید سه ساعت یک بار به حمام بروید. توجه کنید بعد از حمام باید بدن را کاملا خشک کنید. نم‌دار ماندن بدن باعث تحریک بیشتر آن می‌شود.

    در صورت وجود تاول در دهان، از خوردن غذاهای تحریک کننده بپرهیزید. غذاهای خیلی داغ، تند، شور و خشک نخورید. حتی غذاهای اسیدی مانند آب پرتقال می‌تواند باعث تحریک گلو شود.

    هرگز به این کودکان آسپیرین ندهید.

    تفاوت زونا با آبله‌مرغان چیست؟

    زونا شکل دیگری از بیماری ویروس آبله‌مرغان است.در بیشتر موارد، زمانی که شما به آبله‌مرغان مقاوم نباشید، در ابتلای دوم این ویروس به شکل زونا خود را نشان می‌دهد. در واقع زونا حاصل فعالیت مجدد ویروس آبله‌مرغان است که در اعصاب به صورت نهفته باقی مانده است.

    بیماری زونا بسیار شدیدتر و دردناک‌تر از آبله‌مرغان است و به سختی تحمل می‌شود. در بیماری زونا، درگیری به صورت بخشی از پوست است که توسط عصب خاصی عصب‌دهی می‌شود. در واقع ویروس، با آلوده کردن آن بخش از پوست، باعث ضایعات موضعی فقط در یک قسمت از بدن می‌شود. ضایعات در بیماری زونا، محدودتر، بزرگ‌تر و دردناک هستند. درد و سوزش شدید ضایعات، تحمل این شرایط را برای شما سخت‌تر می‌کند. بهتر است در همان روزهای ابتدایی تشخیص زونا داروی مناسب تحت نظر متخصص عفونی تجویز شود.

    زونا به‌شدت مسری است و به‌سرعت به افراد نزدیک انتقال پیدا می‌کند. هر چه سن ابتلا به آبله‌مرغان در کودکان کمتر باشد احتمال بروز زونا کمتر می‌شود.

    ویروس آبله‌مرغان یا واریسلا زوستر، در سلول‌های عصبی ستون فقرات زنده می‌ماند. پس از گذشت سال‌ها با ضعیف‌تر شدن ایمنی بدن این ویروس مجددا فعالیت خود را شروع می‌کند و به‌صورت زونا بروز پیدا می‌کند.

    بیماری زونا بیشتر در بزرگسالی و سنین بالا، ایجاد می‌شود. این بیماری خطرناک و کشنده نیست اما اگر ضایعات در چشم ایجاد شوند می‌تواند خطرناک باشد.

    راه انتقال بیماری، فقط ترشحات و زخم‌های بدن است و هیچ انتقال تنفسی برای زونا شناخته نشده است.

    شخص مبتلا به زونا باید سطح زخم‌ها را بپوشاند. احتمال درگیری در کسی که تا به حال آبله‌مرغان نگرفته بیشتر است.

    شروع علائم بیماری زونا مشابه آبله‌مرغان است‌. ابتدا روی پوست دانه‌های قرمز همراه با خارش و سوزش و مورمور شدن ایجاد می‌شود. تب و سردرد از علائم شایع زونا است. مانند بیماری آبله‌مرغان، زونا تا زمانی که تمام تاول‌ها خشک نشده باشد قابل انتقال است.

    درصورت مواجهه فرد باردار با کودک مبتلا به آبله‌مرغان چه کنیم؟

    اگر در دوران بارداری هستید بهتر است مراقب رفت و آمدها و مواجهه با بیماری‌ها باشید. در صورتی که با کودک مبتلا به آبله‌مرغان تماس داشتید باید به پزشک مراجعه کنید. پزشک متخصص ابتدا میزان ایمنی بدن شما در برابر آبله‌مرغان و شرح حال واکسن شما را بررسی می‌کند و سپس در صورت لزوم آنتی‌بادی آبله‌مرغان برای شما تجویز می‌شود.

    اگر موردی از آبله‌مرغان در کودکان دیدیم چه کنیم؟

    ابتدا باید مطمئن شویم که بیماری را درست تشخیص داده‌ایم. گاهی شروع آبله‌مرغان با دانه‌های پراکنده است که با جوش اشتباه گرفته می‌شود‌. بعد از تشخیص درست بیماری باید به پزشک مراجعه شود. در صورت خارش شدیدی دانه ها از پماد کالامین و در صورت صلاح دید متخصص از داروی آسیکلوویر استفاده می‌شود.

    در صورتی که چند کودک در خانه دارید بهتراست کودک مبتلا ماسک بزند. اتاق‌هایشان جدا باشد و به اسباب بازی یکدیگر دست نزنند تا دوره بیماری کاملا خوب شود.

    هرچند موارد بسیاری از آبله‌مرغان بوده که با وجود مراعات بسیار انتقال یافته و گاهی هم با وجود تماس هر دو کودک، دیگری مبتلا نشده است اما مهم‌ترین نکته این است که بدانید ویروس‌ها به‌سرعت منتقل می‌شوند و بسته به ایمنی بدن هر فرد ممکن است یک نفر بیماری را شدید بگیرد و دیگری خفیف‌تر مبتلا شود. به همین دلیل بهتر است از فرد مبتلا به آبله‌مرغان دوری کنید تا مبتلا نشوید.

    بر عکس تفکری که از زمان‌های قدیم پدر و مادرها معتقد بودند بالاخره همه‌ ما به آبله‌مرغان مبتلا می‌شویم و بهتر است در کودکی مبتلا شویم تا بزرگسالی ایمن شویم، آبله‌مرغان ایمنی دائم نمی‌دهد و حتی ممکن است فردی که در کودکی مبتلا شود به دلیل نهفتگی ویروس در بزرگسالی به زونا مبتلا شود. مواردی هم بوده که با وجود اینکه فرد بیماری آبله‌مرغان را در کودکی گرفته در بزرگسالی نیز مبتلا شده‌است. در نتیجه همیشه احتیاط در مواجهه با بیماران مبتلا به آبله‌مرغان لازم است.

  • علائم سرخک در کودکان چیست؟

    علائم سرخک در کودکان چیست؟

    سرخک در کودکان یک بیماری کاملا ویروسی است. احتمالا همه شما اطلاعات مختصری درباره بیماری‌های ویروسی و راه‌های درمان آن دارید. سرخک نیز مانند سایر بیماری‌های ویروسی درمان مشخص ندارد و مهم‌ترین راه، پیشگیری و کنترل توسط واکسن است.

    ویروس مسبب سرخک چه نام دارد؟

    بیماری سرخک یا روبلا، توسط ویروس ایجاد می‌شود. ویروس ایجاد کننده بیماری، جزو ویروس‌های RNA دار محسوب می‌شود و با نام علمی پارامیکسوویریده شناخته می‌شود.

    بیماری سرخک چیست و سرخک در کودکان چه علائمی دارد؟

    بیماری سرخک، جزو بیماری‌های ویروسی با علائم پوستی محسوب می‌شود. فرد مبتلا به سرخک، ممکن است ۱۰ تا ۱۴ روز بعد از ورود ویروس به بدنش علامتی نشان ندهد. به این دوره، دوره نهفتگی یا کمون بیماری گفته می‌شود. بعد از پایان دوره نهفتگی، علائم سرخک با تب، سرفه خشک، بی اشتهایی، آبریزش بینی و گلودرد خود را نشان می‌دهد. این علائم، جزو علائم اختصاصی بیماری سرخک طبقه‌بندی نمی‌شوند و علائم کاملا غیر اختصاصی هستند و مشابه بسیاری از بیماری‌های ویروسی دیگر هستند.

    بنابراین در این مرحله نمی‌توانیم بیماری سرخک را تشخیص دهیم و برای تشخیص این ویروس، نیاز به صبر تا بروز علائم اختصاصی سرخک است. پس از چند روز، علائم تنفسی بهتر می‌شود و دانه‌های پوستی شروع می‌شوند. دانه‌های قرمز پوستی سرخک، کاملا مسطح پوست هستند. اندازه نسبتا بزرگی دارند و گاهی روی هم می‌افتند و ظاهری شبیه به خوشه انگور دارند. این دانه‌های پوستی از صورت شروع می‌شود و به سمت پایین می‌رود.

    بعد از صورت، روی تنه و دست‌ها و سپس روی پاها دانه می‌زند. از بین رفتن دانه‌های پوستی سرخک، مشابه پدید آمدن آن است و از صورت شروع به ناپدید شدن می‌کند و آخرین جایی که دانه‌هایش ناپدید می‌شود، پا و اندام تحتانی کودک است. دانه‌های پوستی سرخک در کودکان، معمولا مسطح پوست است و گاهی بعضی از دانه‌ها اندکی برآمده‌تر هستند.

    یک سری دانه‌هایی بنام علامت کوپلیک، برای تشخیص بیماری سرخک منحصر به فرد است. دانه کوپلیک، دانه سفید با مرکز مایل به آبی است که در مخاط داخلی گونه و داخل دهان رویت می‌شود. پزشک شما با مشاهده دانه کوپلیک داخل دهان کودکتان به‌راحتی بیماری سرخک را تشخیص می‌دهد زیرا سایر علائم بیماری سرخک کاملا مشابه سایر بیماری‌های ویروسی با دانه‌های پوستی است.

    بیماری سرخک در کودکان چگونه به کودک دیگری منتقل می‌شود؟

    بیماری سرخک در کودکان، به‌سرعت منتقل می‌شود و به شدت بیماری مسری محسوب می‌شود. ویروس سرخک در قطرات تنفسی فرد آلوده وجود دارد و با سرفه و عطسه و حتی صحبت کردن، در هوا پخش می‌شود و با تنفس قطرات آلوده به ویروس، فرد جدید مبتلا می‌شود. سرخک در کودکان از طریق سطوح آلوده به ویروس نیز منتقل می‌شود. اگر کودک شما سطح آلوده به ویروس را لمس کند و سپس دست آلوده یه ویروس را به چشم و دهان یا بینی خود بزند، به سادگی به این بیماری مبتلا می‌شود.

    بیماری سرخک در چه روزی از دوره بیماری بیشتر منتقل می‌شود؟

    سرخک در کودکان، از ۴ روز قبل از شروع دانه‌های پوستی تا ۴ روز بعد از شروع دانه‌ها منتقل می‌شود.

    تشخیص سرخک در کودکان چگونه است؟

    تشخیص بیماری سرخک در کودکان معمولا به کمک علائم آن انجام می‌‌شود. نوع دانه‌های قرمز و دانه کوپلیک، می‌تواند راهنمایی بزرگی برای این بیماری باشد. در صورتی که تشخیص قطعی نباشد، می‌توان به کمک آزمایش خون و یا نمونه‌گیری از حلق، بیماری سرخک را تشخیص داد اما در صورتی که علائم واضح وجود داشته‌ باشد نیازی به انجام آزمایش نیست.

    واکسن سرخک چه زمانی تزریق می‌شود؟

    سرخک در کودکان، به علت واکسیناسیون گسترده رو به نابودی است و موارد بسیاری کمی از این بیماری سالانه گزارش می‌شود. در واقع قطعی‌ترین راه پیشگیری از بیماری سرخک، واکسن است‌. واکسن در دوران کودکی دو مرتبه، یکی زیر دو سال و دیگری در سنین ۴ تا ۶ سال تجویز می‌شود. اگر فردی در کودکی واکسن دریافت نکرده باشد و در معرض خطر ابتلا به سرخک باشد، لازم است واکسن دریافت کند. افرادی که از نظر ایمنی ضعیف‌تر هستند در صورت تماس با بیماری مبتلا به سرخک لازم است ایمونوگلوبولین دریافت کنند.

    ایمونوگلوبولین، همان آنتی‌بادی ضد ویروس سرخک است که در صورت تماس فرد ضعیف با بیمار سرخک با صلاح دید متخصص عفونی به او تجویز می‌شود تا عوارض سرخک به حداقل برسد‌.

    افراد زیر، مستعد ابتلا به سرخک هستند و در صورت تماس مشکوک با بیمار سرخک باید ایمونوگلوبولین دریافت کنند:

    • افراد سالمند با ایمنی ضعیف
    • افراد مبتلا به بیماری نقص ایمنی
    • خانم‌های باردار
    • خانم‌های شیرده

    پس از دریافت واکسن، معمولا ایمنی علیه ویروس سرخک ایجاد می‌شود و درصورت ابتلا به سرخک، این بیماری بسیار ضعیف‌تر و با عوارض کمتر ایجاد می‌شود.

    در صورت مواجهه با بیمار مبتلا به سرخک چه کنیم؟

    سرخک در کودکان، به راحتی از طریق قطرات تنفسی، از ۴ روز قبل از دانه‌های پوستی تا ۴ روز بعد از دانه‌ها انتقال پیدا می‌کند. بنابراین اگر طی این دوره با فرد مبتلا به سرخک تماس داشتید، در صورتی که واکسیناسیون کامل دارید نیازی به نگرانی نیست. اگر در کودکی واکسن سرخک را دریافت نکرده‌اید در این زمان می‌توانید با دریافت واکسن از عوارض بیماری پیشگیری کنید. درصورتیکه مبتلا به بیماری نقص ایمنی باشید یا در دوران بارداری یا شیردهی قرار دارید، به صلاح دید متخصص عفونی گاهی نیاز است ایمونوگلوبولین دریافت کنید.

    همانطور که گفتیم، سرخک در کودکان توسط قطرات تنفسی منتقل می‌شود پس در صورتی که کودکی مبتلا به سرخک باشد با استفاده از ماسک می‌توان تا حدود زیادی از انتقال بیماری پیشگیری کرد.

    اگر باردارید یا شرایط ضعیف ایمنی دارید بهتر است از کودک مبتلا به سرخک دوری کنید و تا جای ممکن در یک منزل نباشید.

    درمان سرخک در کودکان چیست؟

    سرخک در کودکان، یک بیماری ویروسی است و همانطور که می‌دانید ویروس‌ها درمان مشخص و قطعی ندارند. تنها راه، کنترل ابتلا و دوری کردن از بیماران شناسایی شده و پیشگیری از ابتلا به کمک واکسن است. همانطور که می‌دانید واکسن سرخک در کودکان در دو دوز تجویز می‌شود. با واکسیناسیون به موقع کودک خود، ریسک ابتلا به این بیماری بسیار کم می‌شود‌. درصورت مشاهده سرخک در کودکان بهتر است حتما او را نزد پزشک اطفال ببرید تا تشخیص تایید شود. درمان سرخک در کودکان صرفا درمان علامت‌های بیماری است و داروی قطعی برای درمان ویروس وجود ندارد.

    در صورت وجود تب می‌توانید از داروهای ضد تب استفاده کنید. توجه داشته باشید هرگز از آسپیرین برای تب کودک استفاده نکنید زیرا ریسک سندرم ری را بالا می‌برید. به علاوه برای کنترل سایر علائم بیماری سرخک در کودکان از داروی مناسب با آن علامت استفاده می‌شود. گاهی کمبود ویتامین A باعث ایجاد بیماری شدیدتر می‌شود. در صورت صلاح دید پزشک آمپول ویتامین A نیز تجویز می‌گردد.

    تفاوت سرخک و سرخجه چیست؟

    سرخک و سرخجه هر دو بیماری عفونی هستند که بعد از تب با دانه‌های پوستی خود را نشان می‌دهند.

    اولین تفاوت بین این دو بیماری، ویروس ایجادکننده آن است. سرخک یا روبلا، توسط ویروسی به نام پارامیکسوویریده ایجاد می‌شود. بیماری سرخک، یک دوره نهفتگی حدود ۱۰ تا ۱۴ روزه دارد. بعد از دوران نهفتگی، بیماری با علائم غیراختصاصی شروع می‌شود. اولین علائم سرخک، تب، سرفه و آبریزش بینی است و کاملاً علائم یک سرماخوردگی را تقلید می‌کند. بعد از چند روز تب و سرفه از بین می‌رود و دانه‌های پوستی مسطح پوست با اندازه نسبتاً بزرگ ایجاد می‌شود. این دانه‌ها از روی صورت به سمت تنه و دست و پا ایجاد می‌شود و ازبین‌رفتن آن نیز به همان ترتیب ایجادش از صورت به پایین است.

    یکی از علائم اختصاصی بیماری سرخک، علامت کوپلیک است. علامت کوپلیک، در واقع ایجاد دانه آبی‌رنگ با مرکز سفید در مخاط داخل گونه است که علامت اختصاصی برای بیماری سرخک است.

    برعکس بیماری سرخک، سرخجه از ویروسی بنام روبیوویروس ایجاد می‌شود و سرخجه دوره نهفتگی طولانی‌تری دارد و تا ۲۳ روز دوره نهفتگی نیز مشاهده شده است. بعد از این دوره نهفتگی، علائم اولیه سرخجه مانند سرخک تب و علائم تنفسی است. بعد از آن دانه‌های قرمز پوستی سرخجه ایجاد می‌شود و چند روز بعد از دانه‌های پوستی بزرگی غدد لنفاوی پشت گوش و پشت گردن را می‌بینیم که این علامت در سرخک مشاهده نمی‌شود. در سرخجه، ما بیشتر از همه از تأثیراتی که روی جنین می‌گذارد می‌ترسیم و در صورت ابتلای خانم باردار به سرخجه مخصوصاً در سه ماهه اول بارداری، احتمال بروز عوارض جنینی شدیدتر است و حتی می‌تواند باعث سقط جنین بشود.

  • درمان سرخجه در کودکان

    درمان سرخجه در کودکان

    در زمان‌های قدیم، سرخجه به‌عنوان گونه‌ای از ویروس سرخک شناخته می‌شد و نام دیگر آن سرخک آلمانی است. تا سال ۱۹۶2، هیچ ویروسی به عنوان سرخجه شناسایی نشده بود و همه آن را نوعی سرخک می‌دانستند. ‌اوایل دهه ۴۰، یک اپیدمی از بیماری سرخجه در استرالیا ایجاد شد و طی آن یک چشم‌پزشک به نام نورمن گرگ، متوجه ایجاد نوعی آب‌مروارید مادرزادی در کودکان متولد شده از مادر مبتلا به سرخجه شد. این چشم‌پزشک استرالیایی برای اولین بار سندرم سرخجه مادرزادی را کشف کرد و علائم آن را توضیح داد.

    عامل ویروسی بیماری سرخجه چیست؟

    ویروس بیماری سرخجه، از خانواده ویروسی به نام توگاویریده است و نام علمی ویروس روبیوویروس است. ویروس سرخجه فقط یک نوع آنتی‌ژن سطحی دارد و میزبان این ویروس فقط انسان است. پس بیماری سرخجه هرگز به حیوانات منتقل نمی‌شود.

    سرخجه در کودکان چگونه ایجاد می‌شود؟

    ویروس سرخجه، یک بیماری تنفسی است و راه انتقال آن قطرات تنفسی است. هوایی که از بینی فرد مبتلا به سرخجه خارج می‌شود سرشار از ذرات ویروسی است. سرفه یا عطسه شخص مبتلا به سرخجه، حاوی مقادیر بالایی ویروس است که اگر ذرات ویروس معلق در هوا به بینی فرد سالم وارد شوند باعث ایجاد بیماری سرخجه می‌شود. پس از ورود ویروس به بینی فرد سالم، این ویروس در حلق تکثیر می‌شود و به گره‌های لنفاوی اطراف حلق وارد می‌شود. بعد از ورود ویروس سرخجه به گره‌های لنفاوی و تکثیر درون آنها، سپس وقت آن می‌رسد که ویروس به خون وارد شود.

    ورود ویروس سرخجه به خون، باعث انتشار بیماری در سراسر بدن می‌شود. در این مرحله در زنان باردار، بیماری از طریق جفت به جنین منتقل می‌شود و باعث ابتلای جنین به سندرم سرخجه مادرزادی می‌شود که در ادامه توضیح بیشتری درباره آن می‌دهم‌. بدترین ویژگی سرخجه در جنین، ایجاد عفونت مزمن است که تا انتهای بارداری عوارض خود را می‌دهد و حتی تا یک سال بعد از تولد عفونت سرخجه باقی می‌ماند.

    میزان سرایت سرخجه در کودکان چند روز است؟

    سرخجه در کودکان، بیماری به‌شدت مسری است که از هفت روز قبل از بروز ضایعات و دانه‌های قرمز روی پوست تا هفت روز بعد از ازبین‌رفتن ضایعات پوستی، کودک می‌تواند سرخجه را به فرد دیگر انتقال دهد. تمام انواع عفونت ویروس سرخجه در کودکان مسری هستند. شیرخواران مبتلا به سندرم سرخجه مادرزادی، میزان زیادی از ویروس سرخجه را در ترشحات بدن خود دفع می‌کنند. این ویروس از طریق بزاق، ادرار و دیگر ترشحات بدن تا یک سالگی دفع می‌شود و همان طور که گفته شد بیماری سرخجه در نوزادان مزمن می‌شود.

    بسیاری از موارد ابتلا به سرخجه از محیط بیمارستان شروع می‌شود؛ بنابراین باید در ارتباط با تماس با نوزاد مبتلا به سندرم سرخجه مادرزادی بسیار احتیاط کرد و فقط کسی که نسبت به این بیماری ایمنی دارد با نوزاد مبتلا به این سندرم تماس داشته باشد.

    شیوع بیماری سرخجه در کودکان چقدر است؟

    سرخجه در کودکان تا قبل از شروع واکسیناسیون، شیوع بسیار بالایی داشته است‌.

    در سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ میلادی ۱۲.۵ میلیون ابتلا به سرخجه در ایالت متحده امریکا داشته‌ایم که از این تعداد ۲۰۰۰۰ مورد سندرم سرخجه مادرزادی رخ داده است.

    با شروع طرح واکسن همگانی از سال ۱۹۶۹ در ایالت متحده، ۹۹ درصد موارد ابتلا به بیماری سرخجه کاهش یافت. با تزریق منظم واکسن سرخجه، ابتلا به بیماری سرخجه بسیار کاهش یافت و پس از چند سال با کاهش بروز بیماری، سطح بالای آنتی‌بادی سرمی کودکان، بروز تعداد کم و محدود ویروس، بیماری سرخجه در کودکان از حالت اندمیک خارج شد. از سال ۲۰۰۱ انتقال اندمیک بیماری سرخجه از بین رفته است اما همچنان افرادیکه به این ویروس حساس باشند به بیماری سرخجه مبتلا می‌شوند و به افراد حساس بیماری را انتقال می‌دهند.

    در سال‌های اخیر میزان سرخجه در کودکان با واکسیناسیون منظم کاهش یافته است و بیشتر موارد سرخجه در زنان سن ۲۰ تا ۴۹ سال که سن باروری می‌باشد مشاهده شده است و با ابتلای بیشتر زنان سنین باروری به سرخجه، احتمال ایجاد سندرم سرخجه مادرزادی بیشتر شده است.

    علائم سرخجه در کودکان چیست؟

    سرخجه در کودکان می‌تواند به صورت اکتسابی و از فرد بیمار به کودک سرایت کند یا به صورت سندرم سرخجه مادرزادی در دوران بارداری به کودک انتقال داده شود. معمولا اولین علامت سرخجه در کودکان، راش یا دانه‌های روی پوست است. دانه‌های کوچک قرمز که بعضی از آنها متورم و بعضی مسطح با پوست هستند، روی تمام سطح پوست پراکنده می‌شوند و در تمام قسمت‌های پوست کودک، دانه‌های قرمز را می‌بینید.

    اما با این حال در نیمی از موارد سرخجه در کودکان، ممکن است هیچ‌گونه دانه‌ای روی پوست مشاهده نکنید که به این موارد ابتلا به سرخجه، سرخجه تحت بالینی گفته می‌شود. دانه‌های روی پوست در هنگام بروز سرخجه در کودکان، معمولا بسیار کمرنگ هستند و به خصوص در کودکان با پوست تیره‌تر به‌سختی دیده می‌شوند.

    علامت اولیه‌ سرخجه در کودکان بزرگتر و بزرگسالان، معمولا یک تا پنج روز قبل از شروع راش دیده می‌شود. علامت اولیه در کودکان بزرگتر، تب خفیف، علائم تنفسی و بی‌حالی است. نهایتا تا پنج روز بعد از این علائم، دانه‌های پوستی سرخجه در کودکان مشاهده می‌شود.

    هفته‌ دوم بعد از ابتلا به سرخجه، غدد لنفاوی پشت سر و پشت گوشی بزرگ می‌شوند. این بزرگی لنفاوی به صورت تورم گرد پشت گردن یا پشت گوش لمس می‌شود .

    بیماری سرخجه در کودکان معمولا بیماری خوش‌خیمی است اما در بعضی از بزرگسالان درد و التهاب مفاصل مشکلات بسیاری ایجاد می‌کند.

    عوارض ناشایع بیماری سرخجه در کودکان شامل کاهش تعداد پلاکت‌های خون و التهاب مغز یا انسفالیت است‌.

    دوره نهفتگی سرخجه چقدر است؟

    از دوازده تا ۲۳ روز دوره نهفتگی یا دوره کمون بیماری سرخجه است. این به این معناست که ویروس سرخجه ممکن است چهارده روز در بدن باشد اما هیچ‌گونه علامتی از بیماری بروز نکند و همان‌طور که گفته شد از یک هفته قبل از شروع دانه‌های پوستی بیماری قابل سرایت است.

    سندرم سرخجه مادرزادی چه علائمی دارد؟

    سندرم سرخجه مادرزادی می‌تواند عوارض شدیدی در جنین ایجاد کند و بیشترین و جدی‌ترین عوارض آن زمانی بروز می‌کند که بیماری سرخجه در مادر باردار در سه ماهه اول بارداری ایجاد شود‌. عوارض خطرناک سرخجه مادرزادی شامل موارد زیر است:

    • سقط
    • مرگ جنینی و مرده‌زایی
    • زایمان زودرس
    • زایمان نوزاد با نقایص مادرزادی

    اگر مادری در دوران بارداری خود به بیماری سرخجه مبتلا شود، جنین دچار نقایص بی‌شماری می‌شود و شایع‌ترین محل‌های ابتلا، چشم، گوش و قلب جنین است. اگر نوزادی مجموعه‌ای از این علائم مادرزادی را داشته باشد به سندرم سرخجه مادرزادی مبتلا شده است.‌

    بعضی از نوزادان، با بیماری سرخجه متولد می‌شوند اما علامتی از سندرم سرخجه مادرزادی را نشان نمی‌دهند و فقط عفونت مادرزادی سرخجه دارند.

    علائم سندرم سرخجه مادرزادی دو دسته هستند. برخی علائم گذرا هستند و بعد از مدتی از بین می‌روند‌ اما برخی علائم دائمی هستند و نوزاد را دچار مشکلات دائمی می‌کنند.

    علائم گذرای سندرم سرخجه مادرزادی کدامند؟

    • بزرگی کبد و طحال
    • کاهش تعداد پلاکت‌ها همراه با ضایعات پوستی به صورت دانه‌دانه‌های قرمزرنگ ریز روی پوست
    • کم‌خونی همولیتیک
    • مشکل رادیولوسنسی استخوان
    • کاهش رشد داخل رحمی جنین
    • التهاب مغز و پرده‌های دور مغز (مننگو انسفالیت)
    • آدنوپاتی
    • پنومونیت بینابینی

    عوارض دائمی سندرم سرخجه مادرزادی کدامند؟

    • مشکلات شنوایی، ناشنوایی مادرزادی
    • مشکل مادرزادی قلبی(بیماری PDA , تنگی شریان ریوی)
    • مشکل چشم (آب مروارید، تیرگی قرنیه چشم، کوچکی چشم یا میکروفتالمی، رتینوپاتی رنگدانه‌دار، گلوکوم یا آب سیاه مادرزادی)
    • کوچکی دور سر یا میکروسفالی
    • عوارض سیستم عصبی مرکزی و مغزی (تاخیر در رشد ذهن، تاخیر در شروع حرکت، اوتیسم)

    تشخیص قطعی سرخجه در کودکان چگونه صورت می‌گیرد؟

    همان‌طور که همه می‌دانیم بیماری‌های زیادی هستند که ظاهر شبیه به بیماری سرخجه دارند و با دانه‌های قرمز پوستی بروز می‌کنند. ازجمله بیماری‌های شبیه به سرخجه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

    • تب مخملک
    • روزئولا
    • توکسوپلاسموز
    • بیماری پنجم
    • سرخک

    یکی از رایج‌ترین راه‌های تشخیص بیماری سرخجه در کودکان، بررسی آنتی‌بادی در خون است. در فاز حاد بیماری آنتی‌بادی igM و در فاز مزمن یا نقاهت بیماری آنتی‌بادی igG در خون مثبت می‌شود. بعد از ابتلا به بیماری سرخجه، آنتی‌بادی igM تا ۶ هفته در خون مثبت می‌ماند. اگر پنج روز بعد از شروع دانه‌های پوستی نمونه آزمایش آنتی‌بادی خون گرفته شود، باید تیتر آنتی‌بادی مثبت شود و در صورتی‌که همچنان نتیجه آزمایش بعد از پنج روز منفی بماند باید آزمایش خون تکرار شود‌.

    روش دیگر تشخیص سرخجه در کودکان، نمونه‌گیری از حلق و بینی و بررسی ویروسی آن (reverse transcriptase pcr)است. ویروس سرخجه در کودکان قبل از بروز علائم سرخجه یا ۲ هفته بعد از بروز دانه‌های پوستی توسط pcr حلق شناسایی می‌شود اما بهترین زمان برای شناسایی سرخجه در کودکان، ۴ روز قبل از علائم تا ۴ روز بعد از علائم سرخجه است.

    تشخیص سندرم سرخجه مادرزادی چگونه است؟

    زمانی تشخیص سندرم سرخجه مادرزادی قطعی می‌شود که شیرخوار متولد شده دچار علائم آب مروارید و شنوایی و قلبی همزمان می‌باشد. شایع‌ترین علامت سندرم سرخجه مادرزادی، مشکلات شنوایی است. تشخیص آزمایشگاهی سرخجه در نوزادان باید در سریع‌ترین زمان ممکن انجام شود زیرا هر چه تشخیص سرخجه سریع‌تر باشد، درمان سریع‌تر شروع می‌شود و به کنترل بهتر عفونت مزمن سرخجه کمک می‌کند.

    آنتی‌بادی igM در خون نوزادان مبتلا به سرخجه تا ۶ ماه وجود دارد. اگر نتیجه آزمایش آنتی‌بادی خون منفی باشد، تکرار مجدد آن یک ماه بعد توصیه می‌شود.

    شایع‌ترین آزمایشی که در سندرم سرخجه مادرزادی سریع‌تر مثبت می‌شود، بررسی RT_PCR  روی نمونه ترشحات حلق نوزاد است. همچنین از ترشحات ادرار یا مایع مغزی‌نخاعی نوزاد هم می‌توان ویروس را تشخیص داد.

    تشخیص سرخجه در زمان بارداری چگونه انجام می‌شود؟

    توصیه می‌شود تمام زنانی که قصد بارداری دارند از نظر آنتی‌بادی igG سرخجه غربالگری شوند. اگر تیتر آنتی‌بادی بالا باشد به معنی ایمنی بدن در برابر سرخجه است و اگر تیتر آنتی‌بادی پایین باشد توصیه می‌شود قبل از بارداری واکسن سرخجه زده شود‌. تست آنتی‌بادی igMدر دوران بارداری میزان ابتلای حاد به بیماری سرخجه در زنان باردار را نشان می‌دهد. این تست نتایج مثبت کاذب بسیاری دارد و ممکن است با وجود اینکه خانم مبتلا به سرخجه نمی‌باشد، به اشتباه نتیجه مثبت گزارش کند به همین دلیل فقط در مواقع مشکوکی که شک بالایی به بیماری سرخجه وجود دارد آزمایش خون آنتی‌بادی igmسرخجه روش تشخیصی اصلی می‌باشد.

    آیا ابتلا به بیماری سرخجه باعث ایمنی دائم بدن و عدم ابتلای مجدد آن می‌شود؟

    پاسخ این سوال منفی است‌. حتی اگر آنتی‌بادی سرخجه در بدن شما وجود داشته باشد ممکن است مجددا به بیماری سرخجه مبتلا شوید با اینکه این ابتلا ناشایع است اما امکان ابتلای مجدد سرخجه وجود دارد.

    آیا سرخجه در کودکان درمان دارد؟

    سرخجه در کودکان، مانند بیشتر عفونت‌های ویروسی دیگر، درمان مشخصی ندارد‌. عفونت‌های ویروسی هیچ داروی اختصاصی که درمان قطعی کند ندارند و فقط با علامت درمانی بهبود می‌یابد‌. علامت درمانی به این معناست که درصورتیکه هرگونه علامتی از بیماری سرخجه دیده شد، درمان مناسب آن تجویز گردد برای مثال اگر تب مشاهده شد، داروی ضدتب و اگر درد مفصل دیده شد داروی مسکن تجویز می‌شود.

    تجویز واکسن و پیشگیری از بیماری سرخجه بهترین راه برای کاهش عوارض سرخجه در کودکان است.

    دریافت ایمونوگلوبولین سرخجه، هیچ تضمینی برای کاهش عوارض سرخجه در کودکان و یا کاهش احتمال سندرم سرخجه مادرزادی نیست. مطالعات ثابت کرده است در مادرانی که در دوران بارداری به سرخجه مبتلا شده‌اند و ایمونوگلوبولین سرخجه دریافت کرده‌اند، تعداد فرزندان دارای سندرم سرخجه مادرزادی کاهش چندانی نداشته است.

    سندرم سرخجه مادرزادی عارضه شدید و وحشتناکی است که برای نوزاد کشنده است و مادر باردار و جنین را به خطر می‌اندازد‌ بعد از انجام بررسی‌های لازم و بررسی ریسک عوارض ناشی از سرخجه در بارداری، درصورتیکه عوارض جنینی شدید باشد بارداری ختم داده می‌شود. فقط در صورتی ایمونوگلوبولین به مادر باردار تجویز می‌شود که حاضر نباشد به هیچ وجه ختم بارداری دهد. هر چند در این موارد همان‌طور که بالاتر هم گفته شد ریسک سندرم سرخجه مادرزادی صفر نمی‌شود و از آن پیشگیری هم نمی‌شود اما احتمال سندرم سرخجه مادرزادی تا حدودی کمتر می‌شود. در این موارد ۲۰ میلی‌لیتر ایمونوگلوبولین عضلانی ۷۲ ساعت بعد از مواجهه با ویروس سرخجه تزریق می‌شود.

    بهترین راه مواجهه با سرخجه در کودکان، واکسن:

    در اوایل دهه ۶۰، از یک پاندمی کشنده ویروس سرخجه جداسازی شد و واکسن آن ساخته شد و در سال ۱۹۶۹ واکسن سرخجه مجوز گرفت. بیشتر واکسن‌های سرخجه موجود در سراسر دنیا، ترکیبی از سرخک و سرخجه به نام MR یا ترکیبی از سه ویروس سرخک، سرخجه و اوریون بنام MMR است. واکسن چهار ظرفیتی حاوی سرخک، سرخجه، اوریون و آبله‌مرغان نیز وجود دارد که با نام MMPV شناخته می‌شود اما استفاده شایعی ندارد.

    بهترین و موثرترین راه پیشگیری از بیماری سرخجه واکسن است. یک دوز واکسن باعث بالا رفتن آنتی‌بادی در ۹۵ درصد افراد می‌شود.

    زنان باردار به دلیل انتقال ویروس موجود در واکسن به جنین نباید واکسن دریافت کنند. همچنین تا ۲۸ روز بعد از واکسن سرخجه نباید اقدام برای بارداری صورت بگیرد. اما اگر خانمی اطلاعی از بارداری خود نداشته باشد و واکسن سرخجه دریافت کرده باشد هیج عارضه جنینی گزارش نشده و دلیلی برای ختم بارداری وجود ندارد.

    تمام افراد زیر باید واکسن سرخجه دریافت کنند:

    • کودکان یک ساله و بزرگتر
    • نوجوانان و بزرگسالانی که در کودکی واکسیناسیون کاملی نداشته‌اند
    • افراد در محیط‌های اجتماعی مانند دانشجویان، افراد ارتشی، کارکنان سیستم بهداشتی و مراقبت کودکان
    • زنان مستعد ابتلا به سرخجه قبل و بعد از بارداری

    جمع‌بندی پایانی

    بیماری سرخجه یک بیماری ویروسی است که از گروه ویروسی بنام توگاویروس منشا می‌گیرد. بیماری سرخجه در کودکان معمولا با علائم پوستی و راش یا دانه‌های قرمز پوستی کوچک که بعضی از آنها برآمدگی مختصر دارند و بعضی مسطح پوست هستند خود را نشان می‌دهد.

    در صورت ابتلای مادر باردار به سرخجه، ویروس به جنین از طریق جفت منتقل می‌شود و عوارض شدیدی ایجاد می‌کند که قلب و چشم و گوش را درگیر می‌کند و به آن سندرم سرخجه مادرزادی می‌گوییم که راه پیشگیری و درمان ندارد و در بیشتر موارد دستور سقط جنین صادر می‌شود.

    تشخیص بیماری سرخجه از دو طریق آزمایش آنتی‌بادی خون و بررسی pcr حلق انجام می‌شود که به دلیل شباهت بالای علائم بیماری سرخجه با بیماری‌های دیگر که دانه‌های پوستی می‌دهند بهتر است حتما آزمایش تشخیصی قطعی سرخجه انجام شود.

    بیماری سرخجه درمانی ندارد و تنها درمان علامتی دارد. بهترین راه جلوگیری از عوارض شدید سرخجه در کودکان واکسیناسیون منظم است.

  • درمان عدم تحمل لاکتوز در کودکان چیست؟

    درمان عدم تحمل لاکتوز در کودکان چیست؟

    لاکتوز یکی از انواع قندهایی است که ما از نوزادی آن را مصرف می‌کنیم. لاکتوز همان قند اصلی موجود در شیر است که برای تجزیه و هضم آن آنزیمی به نام لاکتاز لازم است. در صورت کمبود آنزیم هضم‌کننده‌ لاکتوز، علائم عدم تحمل به لاکتوز یا حساسیت به لاکتوز بروز پیدا می‌کند .

    لاکتوز نوعی قند پیچیده است که توسط آنزیم لاکتاز به لاکتولوز و گالاکتوز و گلوکوز تجزیه می‌شود. آنزیم لاکتاز معمولا در روده باریک فعالیت می‌کند. معمولا کمبود آنزیم لاکتاز در کودکان دو تا پنج سال رخ می‌دهد و با افزایش سن فعالیت آنزیم لاکتاز کاهش پیدا می‌کند‌.

    منابع لاکتوز چیست؟

    قند اصلی موجود در انواع لبنیات لاکتوز است

    • شیرگاو
    • شیر بز
    • ماست
    • خامه
    • کره
    • پنیر
    • بستنی

    علت عدم تحمل لاکتوز در کودکان چیست؟

    عدم تحمل لاکتوز در کودکان به دو علت رخ می‌دهد. در بعضی کودکان به صورت ژنتیکی از همان ابتدای تولد آنزیم تجزیه‌کننده‌ لاکتوز وجود ندارد و از همان بدو تولد دچار عدم تحمل لاکتوز می‌شوند. علت این نوع عدم تحمل لاکتوز در کودکان، عدم ساخت ژنتیکی آنزیم تجزیه‌کننده لاکتوز است.

    نوع دیگری از عدم تحمل لاکتوز در کودکان به علت عدم مصرف طولانی‌مدت لاکتوز است‌. کودکانی که منظم شیر نمی‌نوشند، بعد از مدتی بدن به صورت خودبخود ساخت آنزیم تجزیه‌کننده لاکتوز را متوقف می‌کند و علت آن عدم نیاز به این آنزیم و عدم دریافت لاکتوز است‌. این کودکان از ابتدا حساسیت به لاکتوز نداشته‌اند و به راحتی لبنیات را تحمل می‌کردند اما بعد از مدتی با عدم نوشیدن منظم شیر، تولید این آنزیم متوقف می‌شود و علائم عدم تحمل لاکتوز در کودکان بروز می‌کند.

    درمان این نوع حساسیت به لاکتوز تحریک بدن برای ساخت آنزیم‌ تجزیه‌کننده لاکتوز است. این تحریک باید به آرامی صورت بگیرد به طوری که هر روز مقدار بسیار کمی شیر بنوشد و به آرامی این مقدار از شیر را افزایش دهد. برای مثال یک هفته روزی یک چهارم لیوان شیر بنوشد و سپس یک هفته روزی نصف لیوان شیر و به آرامی حجم شیر را افزایش دهد تا بدن تحریک به ساخت لاکتوز شود. پس اگر کودک شما از ابتدای نوزادی تحمل لاکتوز داشته اما ناگهانی شیر ننوشد و دچار عدم تحمل لاکتوز شود می‌توان با تحریک بدن به ساخت لاکتاز این حساسیت را درمان کرد.

    یکی از علل عدم تحمل لاکتوز در کودکان بیماری‌های گوارشی مانند کرون و سلیاک است. همچنین آسیب به روده باریک می‌تواند بدن را با عدم تحمل لاکتوز مواجه کند و در تولید دو ترشح لاکتاز اختلال ایجاد کند.

    سه ماهه آخر بارداری، بدن نوزادان برای تولید لاکتاز آمادگی بیشتری پیدا می‌کند. هر چه نوزاد زودتر به دنیا بیاید و نارس باشد احتمال تکامل دستگاه گوارش و توان تولید لاکتاز کمتر می‌شود. بنابراین در نوزادان نارس احتمال بروز علائم عدم تحمل لاکتوز در کودکان بیشتر است.

    علائم عدم تحمل لاکتوز در کودکان چیست؟

    عدم تحمل لاکتوز در کودکان علائم مختلفی ایجاد می‌کند. هر چه شروع علائم در سن پایین‌تری باشد، به علت عدم توانایی نوزاد در بیان مشکلش تشخیص سخت‌تر است. معمولا اولین و مهم‌ترین علامت اسهال شدید است. همچنین تهوع شدید و گاهی استفراغ بعد از خوردن شیر، می‌تواند علامتی برای عدم تحمل لاکتوز در کودکان باشد. بی‌قراری و گریه کردن نوزاد نیم ساعت تا دو ساعت بعد از خوردن شیر، نفخ شدید و اسهال همگی علائم عدم تحمل لاکتوز است.

    نوزادان برای نشان دادن درد شکم خود، بسیار بی‌قرار می‌شوند، گریه می‌کنند، مشت‌های خود را گره می‌کنند و پشت خود را قوس می‌دهند و دفع مدفوع و دفع گاز همراه با گریه و بی‌قراری دارند.

    به طور کلی اگر بخواهیم تمام علائم عدم تحمل لاکتوز در کودکان را نام ببریم به این صورت دسته‌بندی می‌شوند:

    • نفخ
    • درد شکم
    • بی‌قراری
    • بی‌اشتهایی
    • اسهال شدید
    • تهوع
    • درد شکم
    • افزایش گاز روده‌ای بعد از خوردن شیر
    • بی‌قراری و گریه‌ زیاد نوزاد بعد از خوردن شیر

    حساسیت به لاکتوز و پروتئین شیرگاو چیست؟

    هر گاه واژه‌ حساسیت یا آلرژی را می‌شنویم، به یاد تغییرات سیستم ایمنی بدن می‌افتیم. همان طور که گفته شد عدم تحمل لاکتوز در کودکان به معنی مشکل در هضم لاکتوز است اما کودکانی که حساسیت به شیرگاو دارند، مشکلی در هضم شیر و لبنیات ندارند و تنها مشکل آنها ایجاد واکنش حساسیتی بدن به پروتئین موجود در شیرگاو است.

    حساسیت به پروتئین شیرگاو علائم مختلفی دارد از جمله خارش پوست، کهیر، گاهی مانند عدم تحمل لاکتوز باعث ایجاد اسهال و تهوع می‌شود اما بیشتر علائم حساسیتی مانند اشک‌ریزش و خارش پوست و کهیر و دانه قرمز روی پوست ایجاد می‌شود. در واکنش حساسیتی به شیر، علائمی مانند سرفه و آبریزش بینی نیز ممکن است دیده شود. در موارد حساسیت به شیرگاو بهتر است به یک متخصص آسم و آلرژی مراجعه شود تا توصیه‌های لازم داده شود.

    داروی ضد حساسیتی، کرم‌های حاوی آنتی‌هیستامین و کورتون و شربت سیتریزین می‌تواند به کنترل علائم کمک بسیاری کند اما هرگز سرخود از پماد یا دارویی استفاده نکنید و اینکار حتما باید تحت نظر پزشک متخصص اطفال یا متخصص آلرژی انجام شود.

    بیشتر بخوانید: کورتون، بررسی و رد شایعات در مورد آن

    چگونه عدم تحمل لاکتوز در کودکان را تشخیص دهیم؟

    سه نوع مختلف آزمایش برای بررسی عدم تحمل لاکتوز در کودکان وجود دارد.

    تست تحمل لاکتوز

    تست تحمل لاکتوز، بررسی میزان قند گلوکوز موجود در خون بعد از مصرف یک ماده حاوی لاکتوز است. در واقع با این تست میزان تجزیه لاکتوز به گلوکوز بررسی می‌شود و در صورتی که گلوکوز کمی در خون وجود داشته باشد متوجه کاهش تجزیه لاکتوز به گلوکوز می‌شویم که علامت مهمی از عدم تحمل لاکتوز در کودکان است.

    تست تنفسی هیدروژن

    بعد از مصرف ماده غذایی حاوی لاکتوز، میزان هیدروژن موجود در بازدم سنجیده می‌شود. هر چه هیدروژن بازدمی بالاتر باشد نشان‌دهنده عدم تحمل لاکتوز در کودکان است.

    آزمایش مدفوع

    به کمک آزمایش مدفوع به‌سادگی میزان لاکتوز هضم نشده‌ای که توسط مدفوع دفع می‌شود را بررسی می‌کنند. اگر لاکتوز هضم نشده مدفوع بالا باشد نشان‌دهنده عدم تحمل لاکتوز در کودکان است. آزمایش مدفوع بهترین روش بررسی عدم تحمل لاکتوز در کودکان و نوزادان است.

    درمان عدم تحمل لاکتوز در کودکان چیست؟

    قبل از شروع درمان باید نوع دقیق مشکلی که در فرزندتان ایجاد شده را بدانید. اگر عدم تحمل لاکتوز ارثی از نوزادی دارد باید غذاهای حاوی لاکتوز را کاملا محدود کنید. بعد از چند روز محدودیت غذایی معمولا علائم عدم تحمل لاکتوز در کودکان کنترل می‌شود. بعد از کنترل علائم حاد عدم تحمل لاکتوز، می‌توان مواد لبنی حاوی لاکتوز را به آرامی و با مقدار کم مجدد شروع کرد. اگر باز هم کودک بی‌قراری کند و اسهال شود، بهتراست شیر و لبنیات را مخلوط با غذاهای دیگر به کودک بدهید. در این موارد معمولا کودک لاکتوز را بهتر تحمل می‌کند.

    در صورتی که کودک شما اصلا تحمل لاکتوز نداشته باشد قرص‌های حاوی لاکتاز وجود دارند که کودک شما می‌تواند همراه با فراورده‌های لبنی، قرص لاکتاز را مصرف کند تا آنزیم موجود در قرص به هضم لاکتوز کمک کند. در فروشگاه‌های مختلف انواعی از محصولات لبنی بدون لاکتوز وجود دارند ‌مواد غذایی بدون لاکتوز، حاوی آنزیم لاکتاز هستند که باعث تجزیه لاکتوز می‌شود و به هضم آن کمک بسیاری می‌کند. انواع شیر و ماست بدون لاکتوز وجود دارند و با تهیه آن می‌توان جلوی علائم عدم تحمل لاکتوز را گرفت.

    در کودکانی که علائم حساسیتی دارند و به واکنش افزایش حساسیت به پروتئین شیرگاو شک داریم، درمان کاهش مصرف محصولات لبنی و داروهای آنتی‌هیستامین مانند شربت سیتریزین است.

    همان طور که در بالاتر هم توضیح داده شد، گاهی عدم تحمل لاکتوز در کودکان به علت عدم مصرف منظم لاکتوز است که با شروع آرام مصرف مجدد علائم آن برطرف می‌شود.

    آیا عدم تحمل لاکتوز در کودکان باعث کمبود کلسیم آنها می‌شود؟

    می‌دانیم منبع غنی از کلسیم، لبنیات هستند. کودکانی که به علت عدم تحمل لاکتوز لبنیات کمتری مصرف می‌کنند، در معرض کمبود کلسیم و مشکلات ناشی از آن هستند. کمبود کلسیم باعث پوکی استخوان و تضعیف سیستم ایمنی بدن می‌شود. بهترین راه برای جلوگیری از کمبود کلسیم در موارد عدم تحمل لاکتوز در کودکان، مصرف لبنیات بدون لاکتوز است. در صورتی که کودک تمایل کمتری به مصرف لبنیات داشته باشد می‌توان این کمبود کلسیم را از طریق دریافت مواد غذایی به جز لبنیات که حاوی کلسیم هستند جبران نمود اما توجه داشته باشید که هرگز نباید لبنیات را از کودک خود بگیرد و در رژیم غذایی روزانه کودک حتما لبنیات را حتی با مقدار کم بگنجانید.

    منابع غذایی غنی از کلسیم کدامند؟

    • سبزیجات مانند کلم و بروکلی
    • مرکبات مخصوصا پرتقال
    • انجیر خشک
    • گردو و بادام
    • کنسرو ماهی‌های استخواندار مانند ساردین و کیلکا و سالمون
    • حبوبات مانند لوبیا
    • دانه‌ها مانند کنجد
    • سویا
    • شیره خرما
    • میگو
    • آجیل
    • تخم‌مرغ
    • شکلات تیره
    • توفو

    اگر کودک مبتلا به عدم تحمل لاکتوز دارید که دچار کمبود کلسیم شده است، حتما با راهنمایی پزشک متخصص در کنار دریافت منابع غذایی بالا، مکمل کلسیم دریافت کنید.

    کمبود ویتامین دی چه ارتباطی با کمبود کلسیم در کودکان دارد؟

    ویتامین دی یکی از مواد ضروری در جذب کلسیم می‌باشد. عدم تحمل لاکتوز در کودکان، آنها را مستعد کمبود کلسیم می‌کند. در این موارد باید حواسمان به کمبود ویتامین دی کودکمان باشد زیرا ویتامین دی به جذب کلسیم کمک می‌کند و کودکی که دچار عدم تحمل لاکتوز شده است باید ویتامین دی کافی دریافت کند. منبع تامین ویتامین دی بدن نور خورشید است. کودک زیر یک سال روزانه ۴۰۰ واحد و کودک بالای یک سال روزانه ۶۰۰ واحد ویتامین دی نیاز دارد. منابع غذایی غنی از ویتامین دی باید در رژیم غذایی کودک گنجانده شود همچنین باید حواسمان به دریافت کافی نور خورشید باشد.

    منابع غذایی غنی از ویتامین دی کدامند؟

    • ماهی سالمون، شاه‌ماهی، ماهی ساردین، کنسرو تن ماهی
    • روغن کبد ماهی
    • میگو
    • زرده تخم مرغ
    • قارچ
    • شیرگاو
    • شیر سویا
    • آب پرتقال
    • غلات و جو دوسر

    همان طور که گفته شد، عدم تحمل لاکتوز در کودکان، به راحتی با رعایت رژیم غذایی درمان می‌شود و مشکل نگران‌کننده‌ای نیست. توجه کنید که در این کودکان با دریافت میزان کافی کلسیم و ویتامین دی جلوی مشکلات ناشی از عدم تحمل لاکتوز را بگیریم و محصولات لبنی بدون لاکتوز را حتما در برنامه غذایی کودکمان قرار دهیم.

  • آسم در کودکان

    آسم در کودکان

    آسم، یکی از اختلالات راه‌های هوایی است. آسم در کودکان شیوع بیشتری دارد و هرچه کودک به سمت بزرگسالی می‌رود معمولا علائم آزاردهنده آسم از بین می‌رود. بیشتر موارد آسم با رشد کودک و ورود به بزرگسالی از بین می‌روند.

    گاهی شروع آسم در بزرگسالی است. زمانی‌که آسم در بزرگسالی شروع شود احتمال درمان و از بین رفتن علائم آن بسیار کمتر از آسم کودکی است.

    آسم در کودکان چگونه اتفاق می‌افتد؟

    تحقیقات مختلفی درباره علت به‌وجود آمدن آسم انجام شده ‌است. آسم در کودکان زمینه ژنتیکی دارد یعنی هر کودکی که مبتلا به آسم شود به احتمال زیاد از نظر ژنتیکی مستعد آسم بوده ‌است‌. یک سری شرایط و بیماری‌هایی در کنار آسم وجود دارند که در صورت مشاهده، احتمال آسم را در آن کودک بیشتر می‌کند برای مثال اگزمای روی پوست کودکان، به معنی مستعد بودن کودک برای آسم و آلرژی است.

    اگزما به صورت زبر شدن پوست همراه با پوسته ریزی و خارش است که بیشتر در روی آرنج و زانو و پشت دست مشاهده می‌شود. مرطوب و تمیز نگهداشتن محل اگزما به درمان کمک می‌کند. کودکانی که مستعد آسم هستند، بعد از یک سرماخوردگی و عفونت تنفسی ساده، سرفه طولانی‌تری نسبت به سایر کودکان دارند. این سرفه‌های طولانی نشان‌دهنده مستعد بودن کودک برای آسم است.

    بیشتر بخوانید: همه چیز درباره آلرژی

    علت آسم افزایش پاسخ تحریکی راه‌های هوایی است.

    آسم در حقیقت التهاب راه‌های هوایی و حملات اسپاسم برونش است که به صورت برگشت‌پذیر رخ می‌دهد یعنی بعد از حملات مجددا برونش‌ها (راه‌های هوایی) گشاد می‌شوند.

    مواد مختلف باعث تحریک راه‌های هوایی می‌شوند. این تحریکات می‌تواند ناشی از مواجهه با مواد آلرژی‌زا مانند عطر و گرده گیاهان باشد و یا به دلیل ورزش باشد. در بیماری آسم، راه‌های هوایی دچار التهاب می‌شوند‌. این التهاب راه‌های هوایی را تنگ می‌کند و باعث تنگی نفس می‌شود. علت انقباض راه‌های هوایی ترشح یک سری فاکتورها از سلول‌هایی به نام ماست‌سل در بدن می‌باشد‌. این واسطه‌های التهابی که در بدن ترشح می‌شود و باعث التهاب و اسپاسم راه هوایی میشود، لکوترین نام دارد.

    علائم آسم در کودکان چیست؟

    اصلی‌ترین علامت آسم در کودکان، تنگی نفس است. بسته به اینکه این تنگی نفس چند بار در هفته و چند بار در روز اتفاق می‌افتد بیماری آسم در کودکان طبقه‌بندی می‌شود و درمان مشخص می‌شود. تنگی نفس محرک‌های مختلفی از جمله مواد آلرژی‌زا، ویروس، گرده گیاهان، دود سیگار و … دارد. همه‌ این شرایط می‌تواند محرک شروع تنگی نفس و سرفه باشد. بیماری آسم شامل دو مرحله حمله آسم و مرحله بین حملات است‌. بین حملات آسم معمولا کودک هیچ علامتی ندارد اما به محض اینکه حمله آسم شروع شود، سرفه‌های شدید، تنگی نفس، تنفس صدادار و خرخر کردن شروع می‌شود و اگر درمان مناسب نگیرد می‌تواند حتی باعث خفگی و مرگ کودک شود‌.

    علائم هنگام حمله آسم

    • تنگی‌نفس
    • سرفه
    • صدای تنفسی بلند
    • تنفس سخت
    • صدای تنفسی غیر طبیعی در معاینه پزشک

    تشخیص آسم در کودکان چگونه صورت می‌گیرد؟

    بخش بزرگی از تشخیص آسم در کودکان به کمک علائم آن است. علائم آسم، شرح حال حمله‌های آسم و پاسخ‌دهی حمله‌ها به اسپری آسم، به تشخیص کمک بسیاری می‌کند. همچنین معاینه ریه با گوشی پزشکی در هنگام حملات آسم و شنیدن صداهای ریه باعث تشخیص دقیق آسم می‌شود. در مواردی که آسم خفیف است و حملات آسم رخ نمی‌دهد، تشخیص به کمک تست اسپیرومتری انجام می‌شود.

    اسپیرومتری چیست؟

    اسپیرومتری به کمک فوت کردن درون یک دستگاه و ثبت داده‌های حاصل از آن انجام می‌شود.

    به کمک تست اسپیرومتری، حجم هوای ریه و ظرفیت ریه سنجیده می‌شود. در صورت مشاهده هرگونه کاهش حجم ریه یا مشکلات دیکر که به تنگی راه‌های هوایی ربط داشته باشد، پاسخ‌دهی این تنگی به اسپری سالبوتامول سنجیده می‌شود. اگر تنگی راه هوایی به کمک اسپری برطرف شود، آسم تشخیص داده می‌شود.

    آسم در کودکان
    دستگاه اسپیرومتری

    درمان آسم در کودکان چیست؟

    پایه و اساس درمان آسم در کودکان استفاده از اسپری به همراه قرص است. داروهای آسم در واقع التهاب بدن را کاهش می‌دهند و با گشاد کردن راه‌های هوایی، تنفس را ساده‌تر می‌کنند. درمان آسم در حمله آسم با درمان روتین فرق دارد. درمان روتین آسم درکودکان به پیشگیری از حملات آسم کمک می‌کند و اگر کودکی در هنگام دریافت درمان روتین دچار حملات مکرر آسم شود یکی از دو تشخیص زیر برای او مطرح است:

    ۱. دارو را درست و به موقع مصرف نمی‌کند

    ۲. داروی تجویز شده برای او مناسب نیست

    هر کودک مبتلا به آسم باید تحت نظر متخصص آسم و آلرژی دارو بگیرد و با چکاپ دوره‌ای بیماری‌اش به خوبی کنترل شود زیرا عدم کنترل صحیح آسم در کودکان می‌تواند در رشد کودک تاثیر منفی بگذارد.

    در ادامه انواع داروهای آسم را به ‌همراه عوارض و کاربرد آن بررسی می‌کنیم.

    اسپری‌های گشادکننده راه هوایی از چه ماده دارویی تشکیل شده‌اند و چه عوارضی دارند؟

    گروه دارویی این اسپری‌ها بتا اگونیست نام دارد. این اسپری‌ها باعث گشاد شدن راه‌های هوایی می‌شوند و اسپاسم راه هوایی را از بین می‌برند. مثال‌هایی از این دسته داروها، تربوتالین، آلبوترول و متاپروترنول است. این سه دارو تاثیر کوتاه و سریع دارند. یعنی هنگامی که اسپری تربوتالین مصرف کنید به سرعت اسپاسم راه هوایی برطرف می‌شود و اثر کوتاهی دارد و دارو به سرعت از بدن حذف می‌شود.

    دسته‌ دیگری از این داروها وجود دارند که اثر ضد اسپاسم ریوی آنها طولانی‌تر باقی می‌ماند مانند داروی سالمترول و فورمترول. طول اثر این دو دارو بسیار زیاد است و حتی ممکن است بیشتر از ۱۲ ساعت اثر گشادکنندگی برونش آنها باقی بماند. کاربرد اصلی اسپری‌های گشادکننده برونش درمان آسم است اما گاهی در بیماری‌های حساسیتی شدید هم استفاده می‌شود. از اسپری‌های کوتاه اثر مانند تربوتالین در حملات آسم استفاده می‌شود. در حملات آسم مهم شروع سریع اثر داروست و نیازی به اثر طولانی آن نداریم. حداکثر مدت اثر این داروها ۴ ساعت است و هیچ پیشگیری از حملات بعدی آسم نمی‌کند.

    موثرترین دارو هنگام حمله حاد آسم همین اسپری کوتاه مدت گشادکننده برونش است. اما از اسپری‌هایی با اثر طولانی مانند سالمترول برای پیشگیری از حملات آسم استفاده می‌شود. برای مثال قبل از ورزش کردن از این اسپری برای پیشگیری از حمله آسم هنگام ورزش استفاده می‌شود‌. گاهی به صلاح دید پزشک از اسپری طولانی‌اثر آسم، برای کنترل بیماری به صورت روتین و روزانه استفاده می‌شود.

    از این اسپری‌های طولانی اثر نباید برای درمان حمله حاد آسم استفاده کرد زیرا در حملات حاد نیاز به شروع سریع اثر اسپری داریم اما این اسپری‌ها مدتی طول می‌شکد تا اثرشان شروع شود. همچنین از اسپری گشادکننده‌ راه هوایی نباید به تنهایی در درمان آسم استفاده کرد و حتما باید در کنار استروئیدها تجویز شود.

    عوارض داروهای گشادکننده راه هوایی

    اصلی‌ترین عارضه‌ این داروها لرزش عضلانی است. حتی با دوزهای کم و حتی استفاده‌ استنشاقی، لرزش عضلانی در برخی موارد مشاهده شده است. داروهای گشادکننده عروقی تاثیر اندکی روی قلب دارند و باعث بهم ریختن ریتم قلب یا آریتمی می‌شوند. این داروها تپش قلب را بیشتر می‌کنند و باعث افزایش ضربان قلب می‌شوند و اگر شما بیماری قلبی نیز داشته باشید مصرف این داروها ممکن است در شما آریتمی ایجاد کند.

    کاربرد تئوفیلین در آسم در کودکان چیست؟

    تئوفیلین از دسته‌ داروهای متیل گزانتین است. متیل گزانتین‌ها باعث مهار فسفودی استراز در بدن می‌شوند و با این مکانیسم باعث گشاد شدن برونش‌ها می‌شوند اما قطعا عوارض آنها از داروهای دسته قبلی که بتاآگونیست نامیده می‌شوند کمتر است. تئوفیلین به صورت قرص آهسته رهش به فروش می‌رسد که با آزاد کردن آرام ماده دارویی باعث کنترل آسم شبانه می‌شود.

    کابرد اصلی قرص تئوفیلین کنترل آسم شبانه و کاهش حملات شبانه است‌.

    عوارض جانبی تئوفیلین

    مشکلات گوارشی و لرزش بدن و بی‌خوابی جزو عوارض اصلی داروی تئوفیلین هستند.

    سایر عوارض تیوفیلین شامل تهوع، استفراغ، افت فشارخون، آریتمی قلبی و تشنج می‌باشد.

    درصورتی که قرص تئوفیلین به مقدار بالایی مصرف شود و کودک دچار مسمومیت شود از داروهای بلاکر بتا مانند پروپرانولول به عنوان ختثی کننده در مسمومیت با تئوفیلین استفاده می‌شود.

    درمان آسم در کودکان به کمک کورتون استنشاقی

    همانطور که گفته شد، درمان کورتون برای آسم به کاهش التهاب راه‌های هوایی و کاهش تنگی ناشی از التهاب راه هوایی کمک بسیاری می‌کند به همین دلیل کورتون جزو اصلی‌ترین درمان آسم است. تا چند سال قبل، از داروهای بتاآگونیست به عنوان درمان شروع کننده‌ آسم استفاده می‌شد اما امروزه به عنوان اولین داروی شروع کننده درمان در آسم از کورتون استفاده می‌شود و به خوبی هم در کودکان پاسخ درمانی مشاهده شده است و کورتون توانسته است تعداد عود و حملات و تعداد دفعات بستری در بیمارستان را به طور موثری کاهش دهد‌.

    اسپری‌هایی که حاوی کورتون هستند و در آسم تجویز می‌شوند شامل موارد زیر است

    مومتازون

    دوز معمول استفاده از اسپری بینی مومتازون روزانه دو پاف است. معمولا اسپری بینی مومتازون را برای آبریزش بینی‌های شدید بعد از سرماخوردگی یا آلرژی فصلی و آبریزش شدید ناشی از آن تجویز می‌کنند.

    فلوتیکازون

    اسپری دهانی فلوتیکازون با دوز مینیمم ۸۸ mcg تا دوز ماکزیمم ۴۴۰mcg  روزی دو بار تجویز می‌شود. بسته به شدت علائم آسم و صلاح دید پزشک، دوز دارو برای هرشخص تنظیم می‌شود.

    بکلومتازون

    دوز توصیه شده اسپری دهانی بکلومتازون ۴۰ تا ۸۰ mcg دو بار در روز است. زیر پنج سال مطالعه‌ای از نظر عوارض این دارو انجام نشده است‌. بسته به وزن کودک و شدت علائم دوز دارو تنظیم می‌شود.

    اسپری دهانی کورتون، می‌تواند با تغییر میکروب‌های نرمال دهانی باعث عفونت قارچی دهان شود. برای جلوگیری از این مشکل بهتر است بعد از استفاده از اسپری دهانی کورتون، دهان خود را با آب چند مرتبه بشویید.

    آسم در کودکان گاهی باعث تجویز دوز بالای اسپری کورتون جهت کنترل آسم می‌شود. کودکانی که دوز بالای کورتون را استفاده می‌کنند در معرض عوارض ناشی از آن هستند. دوز بالای اسپری کورتون می‌تواند باعث افزایش ریسک پوکی استخوان شود که با شکستگی‌های متعدد استخوان خود را نشان می‌دهد.

    کودکانی که اسپری کورتون با دوز بالا استفاده می‌کنند دچار اختلال در رشد و کوتاه قدی می‌شوند.

    ‌اگر مطلب کورتون را مطالعه کرده باشید، میدانید که کورتون‌ها مشابه هورمون‌هایی هستند که در بدن از غده آدرنال ترشح می‌شوند. هرگاه کورتون با دوز بالا طولانی مدت مصرف شود غده آدرنال بدن، کم‌کار می‌شود و هورمون‌هایش را تولید نمی‌کند و بدن به آن داروی کورتونی وابسته می‌شود. همیشه بخاطر داشته باشید که استفاده از داروی کورتونی می‌تواند باعث مهار آدرنال شود و باید به آرامی دارو را قطع کنید.

    گاهی حمله آسم طولانی باقی می‌ماند و قطع نمی‌شود. درمان اصلی در حمله آسم، تجویز کورتون وریدی است. دو داروی پردنیزولون و هیدروکورتیزون هنگامی که به صورت وریدی و داخل عروقی تجویز شوند، باعث قطع حمله آسم می‌شوند. در حملات شدید آسم در کودکان که منجر به بستری شدن کودک می‌شود، معمولا از کورتون خوراکی استفاده می‌شود و هنگام ترخیص دوز کورتون خوراکی را به آرامی کم می‌کنند یا آن را به کورتون استنشاقی تبدیل می‌کنند.

    اساس درمان آسم چگونه است؟

    بر اساس علائم و حملات آسم، ابتدا باید آسم را مرحله بندی کنیم. هر چه از مرحله یک بالاتر می‌رویم، شدت آسم و تعداد حملات بیشتر می‌شود و درمان ما هم قوی‌تر و با دوز بالاتر انجام می‌شود. تا چند سال قبل برای درمان آسم در مرحله اول از اسپری‌های کوتاه اثر بتاآگونیست استفاده می‌شد اما امروزه بر اساس جدیدترین منابع علمی و تحقیقات، بهترین اثر زمانیست که در درجه اول از کورتون با دوز پایین استفاده شود. کورتون می‌تواند تعداد دفعات بستری و حملات آسم را به شدت کاهش دهد زیرا اساس بیماری آسم در کودکان التهاب راه‌های هوایی است و تنها دارویی که این التهاب را بهبود می‌بخشد اسپری کورتون است.

    مراحل آسم

    مرحله اول آسم

    زمانی می‌گوییم کودک در مرحله یک از بیماری آسم است که علائم آسم کمتر از ماهی دو بار اتفاق بیفتد. تعدادحملات کمتر از ماهی دو بار، نیازمند دریافت اسپری کورتونی با دوز پایین در زمان دریافت اسپری بتااگونیست کوتاه اثر است. یعنی به کودک آموزش داده می‌شود هنگامی که دچار حمله آسم شد، فورا از اسپری بتااگونیست کوتاه اثر مانند آلبوترول  استفاده کند و همراه با آن یک اسپری کورتون ضعیف و با دوز پایین مصرف کند.

    مرحله دوم آسم

    زمانی آسم در کودکان در مرحله دوم شناخته می‌شود  که حملات آسم بیشتر از دو بار در ماه اتفاق بیفتد اما حملات هرروز نباشد. در این مرحله برای کودک هر روز اسپری فورمترول به همراه کورتون (کورتون با دوز ضعیف) تجویز می‌شود.

    مرحله سوم آسم

    کودک در این مرحله بیشتر روزها علائم حملات آسم را تجربه می‌کند و حداقل یک بار در هفته با حمله آسم از خواب بیدار می‌شود. این مرحله علائم شدیدتر است و نیازمند درمان منظم روزانه اسپری کورتون با دوز پایین به همراه یک اسپری طولانی اثر بتاآگونیست مانند سالمترول است‌.

    مرحله چهارم آسم

    در این مرحله از آسم، علائم آسم بسیار شدیدتر شده ‌است. تقریبا هر روز حملات آسم تجربه می‌شود و بیشتر از هفته‌ای یک شب کودک با علائم آسم از خواب بیدار می‌شود. همچنین ریه عملکرد طبیعی خود را از دست داده است. در این مرحله کورتون با دوز متوسط به همراه بتااگونیست طولانی اثر مانند سالمترول و فورمترول تجویز می‌شود.

    آسم در کودکان

    مرحله پنجم آسم

    هنگامی که کودک را در این مرحله قرار می‌دهید، لازم است داروی کورتون را با بالاترین دوز و اسپری بتااگونیست طولانی اثر را نیز با بیشترین دوز ممکن برای او روزانه تجویز کنید. در این مرحله کودک هر روز حملات آسم دارد و تقریبا هر شب با علائم آسم از خواب بیدار می‌شود و یا درمان‌های مرحله قبلی روی او جواب نداده است.

    در بیماری آسم در کودکان پزشک با توجه به شرایط کودک او را در مرحله مناسب دسته‌بندی می‌کند و درمان شروع می‌شود ‌با شروع درمان و دریافت منظم دارو، کودک به مرحله پایین‌تر می‌رود و به تدریج دوز دارو کمتر می‌شود و معمولا با رسیدن به دوران بلوغ، اسپری آسم قطع و آسم خودبخود درمان می‌شود. در تعداد بسیار کمی از بیماران نیز ممکن است آسم تا بزرگسالی باقی بماند و همیشه نیاز به دریافت دارو باشد که این موارد بسیار نادر است. برای کنترل بهتر آسم، باید کودک تحت نظر متخصص آسم و آلرژی باشد و از نظر شدت علائم و دریافت درمان صحیح بررسی شود.

  • علائم عفونت ادراری در کودکان را بشناسید!

    علائم عفونت ادراری در کودکان را بشناسید!

    عفونت ادراری در کودکان مخصوصا دخترها بسیار شایع است و تشخیص و درمان آن اهمیت بالایی دارد؛ زیرا عفونت ادراری در کودکان می‌تواند به سمت کلیه و مجاری ادراری بالاتر پیشروی کند و کودک را بدحال کند. در صورت پیشروی عفونت مجاری ادراری درمان سخت‌تر می‌شود و گاهی فقط با بستری و آنتی‌بیوتیک تزریقی درمان میسر است.

    عفونت ادراری در کودکان دختر نسبت به پسرها شیوع بیشتری دارد. سیستم تناسلی دخترها، راه ورودی کوتاه‌تری دارد و میکروب‌های محیط به‌راحتی مسیر ادراری کوتاه را طی می‌کنند و وارد مثانه می‌شوند. همچنین مسیر ادراری دخترها ترشح محافظی برای عدم ورود میکروب‌ها ندارد. اما در پسرها، مجرای ادراری و مجرای جنسی یکسان می‌باشد. ترشحات مجرای تناسلی آقایان به عقب رانده شدن میکروب‌ها کمک می‌کنند همچنین مجرای ادراری آقایان مسیر طولانی‌تری تا مثانه طی می‌کند و احتمال اینکه میکروب‌ها بتوانند این مسیر طولانی را طی کنند و به مثانه برسند بسیار دشوار است.

    در نتیجه عفونت ادراری در کودکان دختر شیوع بیشتری دارد. به‌طور کلی در هر دختر بچه‌ای که با تب مراجعه کند باید آزمایش ادرار و کشت ادراری درخواست شود. اما اگر در پسربچه‌ای عفونت ادراری دیدید باید به‌دنبال علت آن باشید. عفونت ادراری در پسرها معمولا به‌دلیل مشکل آناتومیک، تنگی مجرا، مشکل در ختنه کردن و سایر مشکلات ادراری تناسلی ایجاد می‌شود.

    برعکس عفونت ادراری در دخترها سریع‌تر و در دخترهایی با سیستم ادراری سالم ایجاد می‌شود. اگر پوشک دختر بچه‌ای دیرتر عوض شود یا در شستشوی او دقت نشود به‌سرعت مبتلا به عفونت ادراری می‌شود. اما در پسربچه‌ها این موضوع اهمیت کمتری دارد زیرا به‌دلیل ساختار آناتومیک تناسلی آنها، کمتر مستعد عفونت ادراری هستند.

    علائم عفونت ادراری در کودکان چیست؟

    بسته به سن کودک و توان بیان او عفونت ادراری می‌تواند علائم مختلفی داشته باشد. در نوزادان گاهی عفونت ادراری کاملا بی‌علامت است و با شدیدتر شدن عفونت باعث بی‌قراری و تب می‌شود. تب بدون هیچ علامت دیگری در نوزاد مخصوصا اگر نوزاد ما دختر باشد به‌شدت به‌نفع عفونت ادراری است.

    گاهی مادر واضحا متوجه می‌شود که نوزادش هنگام ادرار کردن گریه می‌کند و بی‌قرار است. این بی‌قراری می‌تواند ناشی از سوزش ادراری نوزاد باشد.

    اما در کودکان بزرگتر علائم عفونت ادراری کاملا متفاوتند. عفونت ادراری در کودکان بزرگتر که می‌توانند مشکلاتشان را ذکر کنند، شامل احساس سوزش و درد هنگام ادرار، تکرر ادرار، شب ادراری، تب، عدم تحمل ادراری به شکلی که به محض آنکه ادرار دارند باید فوری به سرویس بهداشتی مراجعه کنند و ادرارشان را تخلیه کنند.

    • احساس سوزش ادراری: کودک شما واضحا ذکر می‌کند که هنگام ادرار کردن احساس ناراحتی دارد. گاهی در سنین پایین‌تر بی‌قراری تنها علامت است. در کودکان بعد از پوشک گرفتن، دیر رفتن به دستشویی و دیر ادرار کردن می‌تواند دلیلی مانند سوزش ادرار داشته باشد.
    • تکرر ادرار: تکرر ادرار به افزایش تعداد دفعات ادرار گفته می‌شود. کودک در هر دفعه ادرار، حجم بسیار کمی ادرار دارد. ممکن است لباس زیرش را به کرات خیس کند اما حجم ادرارش بسیار پایین باشد.
    • عدم کنترل دفع ادرار: شب ادراری، عدم کنترل دفع ادرار از علائم عفونت ادراری است. البته در این موارد باید سایر علل نیز بررسی شوند. برای مثال علل روانشناسی و اضطراب کودک می‌تواند باعث شب ادراری شود.
    • اگر کودک نتواند ادرار را نگهدارد ممکن است از علائم عفونت ادراری باشد.
    • تب: عفونت ادراری اگر مجاری بالاتر ادراری مانند کلیه را درگیر کند حتما باعث تب می‌شود. تب می‌تواند اولین علامت عفونت ادراری در کودکان باشد‌‌ مخصوصا در نوزادان و کودکانی که نمی‌توانند مشکلات ادراری خود را بیان کند عفونت ادراری مزمن می‌شود و باعث درگیری مجاری بالاتر می‌شود که تب ایجاد می‌کند. در هر دختری که با تب به پزشک مراجعه می‌کند آزمایش ادرار و کشت ادرار واجب است.

    چگونه عفونت ادراری در کودکان را تشخیص دهیم؟

    اولین علائمی که باعث شک ما به تشخیص عفونت ادراری می‌شوند همان علائم بالاست که ذکر شد. بعد از مشاهده علائم عفونت ادراری مانند بی‌قراری، بی‌اشتهایی، سوزش ادرار، تکرر ادرار، شب ادراری و یا تب، آزمایش ادرار درخواست می‌شود. تشخیص عفونت ادراری به‌کمک آزمایش کشت ادرار است.

    آزمایش ادرار باید در شرایط استریل گرفته شود. برای کودکانی که پوشک می‌شوند، کیسه‌های چسب‌دار ادراری وجود دارند که به بخش ادراری کودک چسبانده می‌شوند و ادرار توسط آن جمع‌آوری می‌شود. در این روش احتمال میکروبی شدن نمونه و نتایج مثبت کاذب بالا می‌رود. در نمونه سایر کودکان که پوشک ندارند، ظرف نمونه را اندکی بعد از ادرار کردن پر کنید و همیشه اولین بخش از ادرار را دور بریزید.

    در نوزادان و کودکان خیلی کوچک با شک بالا به عفونت ادراری لازم است آزمایش ادرار دقیق و استریل داشته باشیم. برای گرفتن نمونه ادرار استریل از نوزاد با یک سرنگ مخصوص از زیر شکم و مستقیما از درون مثانه نوزاد نمونه گرفته می‌شود. نمونه‌ای که در سرنگ پر می‌شود بسیار تمیز و استریل است و هیچ میکروبی ندارد و نتایج کشت آن برای عفونت ادراری تشخیصی و مطمئن است.

    به‌کمک کشت ادرار، پزشک می‌تواند نوع و اسم دقیق میکروبی که باعث عفونت ادراری شده را پیدا کند. پیدا کردن نوع میکروب کمک بالایی به درمان می‌کند. هرمیکروب به یک آنتی بیوتیک مخصوص پاسخ بهتری می‌دهد و با دانستن نوع عفونت، پزشک آنتی‌بیوتیک مناسب را تجویز می‌کند.

    در برگه گزارش کشت ادرار، معمولا گزارش نوع آنتی‌بیوتیکی که میکروب ادراری به آن حساس است نوشته می‌شود. این آزمایش کمک می‌کند که آنتی‌بیوتیک مناسب تجویز شود و مقاومت آنتی‌بیوتیکی به حداقل برسد.

    درمان عفونت ادراری در کودکان

    برای درمان عفونت ادراری در کودکان ابتدا لازم است با آزمایش ادرار و کشت ادرار از میکروب موجود در ادرار مطمئن شویم و درمان آنتی‌بیوتیکی مناسب را شروع کنیم.

    هرکودکی که علائم عفونت ادراری را داشته باشد باید آزمایش ادرار دهد.

    اولین و مهم‌ترین راه درمان عفونت ادراری رعایت بهداشت است. باید شستشوی مناسب کودکان را به آنها آموزش دهیم. بهتراست در کودکانی که مستعد عفونت ادراری هستند و چند مرتبه دچار عفونت شده‌اند، با دستمال خشک و بهداشتی بعد از هر بار شستشو خود را خشک کنند. محیط مرطوب، بدن کودک را مستعد عفونت و رشد میکروب می‌کند. همچنین دیر ادرار کردن و نگهداشتن ادرار، محیط مثانه را مستعد رشد میکروب‌ها می‌کند. همین دیر ادرار کردن و ماندن ادرار در مثانه باعث ایجاد عفونت ادراری می‌شود. پس آموزش صحیح به کودکان مهم‌ترین راه پیشگیری از عفونت ادراری است.

    آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی برای درمان عفونت ادراری در کودکان استفاده می‌شوند.

    در ادامه دوزهای دقیق هر آنتی‌بیوتیک برای اطلاعات بیشتر شما ذکر می‌شود اما توجه کنید محاسبه دقیق مقدار مصرف دارو به‌عهده پزشک متخصص است و هرگز بدون اجازه پزشک دارویی برای کودک خود شروع نکنید زیرا نه تنها کمکی به درمان نمی‌کنید بلکه دارید ریسک شدید شدن بیماری و مقاومت آنتی‌بیوتیکی را در او بالا می‌برید‌‌.

    از رایج‌ترین گزینه‌ها، نیتروفورانتوئین است. سوسپانسیون نیتروفورانتوئین با دوز ۵ تا ۷ میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن، روزی چهارمرتبه به‌مدت ۳ تا ۷ روز مصرف می‌شود. مصرف دارو فقط با نظر پزشک و بعد از آزمایش ادرار توصیه می‌شود. در صورت شک به عفونت کلیه یا پیلونفریت معمولا کودکان بستری می‌شوند و درمان کامل‌تر به‌صورت آنتی‌بیوتیک تزریقی در بیمارستان انجام می‌شود. علائم عفونت ادراری درصورت موثر بودن آنتی‌بیوتیک، دو روز بعد از مصرف آنتی بیوتیک بهبود می‌یابد. ‌درصورتیکه بیشتر از ۴۸ ساعت از عفونت ادراری گذشته باشد و علائم بهبود نیابد باید درمان آنتی‌بیوتیکی عوض شود.

    آنتی‌بیوتیک‌های دیگر مانند آموکسی‌سیلین، سفکسیم، سفالکسین و سولفامتوکسازول هم در عفونت ادراری تجویز می‌شوند.

    سفکسیم با دوز ۸ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن تجویز می‌شود و دوز آن روزانه است.

    آموکسی‌سیلین با دوز ۱۲ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن روزی دو مرتبه تجویز می‌گردد. معمولا آنتی‌بیوتیک تا سه روز بعد از منفی شدن آزمایش ادرار ادامه پیدا می‌کند که به‌طور میانگین تا یک هفته بعد از شروع آنتی‌بیوتیک دوره درمانی کامل می‌شود.‌

    سفالکسین با دوز ۲۵ میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم وزن بدن روزانه در دوزهای متعدد تجویز می‌شود.

    شربت‌ها و سوسپانسیون‌های مختلف، با دوزهای مختلف در داروخانه موجودند. نسبت به آنتی‌بیوتیکی که هر باکتری به آن حساس است، آنتی‌بیوتیک تجویز می‌گردد و دوز آن به سی‌سی توسط پزشک اطفال محاسبه می‌شود. دوره درمان عفونت ادراری باید کامل باشد وگرنه عود علائم و پیلونفریت یا عفونت کلیه اتفاق می‌افتد.

    چه زمانی باید کودک خود را نزد پزشک برسانیم؟

    در صورت بروز علائم زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

    • تب
    • سوزش ادرار
    • بی‌قراری
    • بی‌اشتهایی
    • تکرر ادرار
    • احساس دفع اورژانسی ادرار
    • درصورتیکه نوزاد شما دچار بی‌قراری و بی‌اشتهایی شود و تب داشته باشد بهتراست فورا به بیمارستان مراجعه کنید.

    درصورتیکه پزشک برای عفونت ادراری در کودکانتان آنتی‌بیوتیک تجویز کند، سعی کنید آنتی بیوتیک را به‌موقع و با دوز مناسب به کودک بدهید زیرا مصرف نامنظم آنتی‌بیوتیک می‌تواند دلیلی برای مقاومت آنتی‌بیوتیکی باشد.

    برای پیشگیری از عود عفونت ادراری در کودکان چه کنیم؟

    • سعی کنید مایعات را به میزان کافی به کودک خود بدهید. کم نوشیدن آب و کم ادرار کردن می‌تواند باعث عفونت ادراری شود.
    • به کودکان آموزش دهید به‌موقع ادرار کنند و ادرار خود را طولانی نگه ندارند.
    • کودکان پسر را به‌موقع ختنه کنید.
    • کودکان را بهداشتی بشویید‌.
    • دختربچه ها را از جلو به عقب بشویید.
    • لباس زیر کودک را به‌موقع تعویض کنید. و لباس زیر نخی و سایز مناسب برای کودک خود تهیه کنید. لباس زیرهای تنگ و پلاستیکی بهداشتی نیستند.
    • سعی کنید پوشک کودک خود را به‌موقع تعویض کنید‌. ادرار نباید بیشتر از دو ساعت در پوشک بماند زیرا ریسک عفونت ادراری را به‌خصوص در دختربچه‌ها بالا می‌برد.

    سخن پایانی

    عفونت ادراری در کودکان یکی از مشکلات شایع مخصوصا در دختربچه هاست که به‌دلیل عدم رعایت بهداشت، شستشوی غیر بهداشتی و دیر تعویض شدن پوشک رخ می‌دهد.

    از شایع‌ترین علائم عفونت ادراری در کودکان تب و بی‌قراری هنگام ادرار است.

    بعد از مشاهده این علائم کودک را نزد پزشک اطفال ببرید تا به‌دقت او را معاینه کند. مشکلات دستگاه ادراری و تناسلی می‌تواند باعث بروز عفونت ادراری در کودک شود‌.

    تشخیص عفونت ادراری در کودکان به‌کمک آزمایش ادرار و کشت ادرار انجام می‌شود. بعد از تایید تشخیص توسط پزشک متخصص آنتی‌بیوتیک مناسب تجویز می‌شود.

    اساس درمان عفونت ادراری در کودکان و جلوگیری از عود آن، درمان آنتی‌بیوتیکی مناسب و دریافت منظم آنتی‌بیوتیک با دوز مناسب و کنترل تب و رعایت بهداشت شخصی کودک می‌باشد.

  • درمان مسمومیت غذایی در کودکان

    درمان مسمومیت غذایی در کودکان

    مسمومیت در کودکان از علل شایع مراجعات کودکان به اورژانس است. علت اصلی شیوع بیشتر مسمومیت در کودکان مسمومیت غذایی در کودکان است. کودکان مانند بزرگسالان نمی‌دانند که باید قبل از هر غذا دست‌های خود را بشویند و این عامل مسمومیت غذایی در کودکان می‌شود. به‌دلیل خوردن اکثر غذاها با دست‌های کثیف کودکان بیشتر در معرض بیماری‌های گوارشی هستند.

    دلیل دیگر مسمومیت غذایی در کودکان، ایمنی پایین‌تر آنها نسبت به میکروب‌ها است. همه ما در کودکی به کرات دچار اسهال و مسمومیت شده‌ایم. این بیماری‌ها باعث تولید آنتی‌بادی در بدن و مقاومت بدن به میکروب آنها می‌شود. به همین دلیل در بزرگسالی کمتر مبتلا به اسهال می‌شویم زیرا بدن ما با ابتلا به بیماری‌ها در کودکی نسبت به بسیاری از آنها مقاوم شده است. اما در کودکی، مواجهه بدن با میکروب‌های جدید بسیار بالا است.

    همچنین بسیاری از ویروس‌های تنفسی در کودکی می‌توانند اسهال هم بدهند و ممکن است کودک مسمومیت نداشته باشد اما بیماری او به‌شکل اسهال بروز کند.

    اما مسمومیت غذایی در کودکان به حالتی گفته می‌شود که به‌دلیل مصرف غذای آلوده به ویروس گوارشی یا مصرف غذا در شرایط غیر بهداشتی، علائم گوارشی بروز پیدا کند. این علائم گوارشی مسمومیت غذایی در کودکان می‌تواند طیف گسترده‌ای داشته باشد. می‌تواند فقط به‌صورت اسهال باشد یا شروع با استفراغ و سپس اسهال باشد یا فقط استفراغ باشد. استفراغ ابتدا حاوی محتویات معده است و بعد از چند بار که معده خالی شود ممکن است آب زردی در استفراغ مشاهده شود.

    بهتر است در اوج بیماری جلوی اسهال و استفراغ را نگیریم. استفراغ یک مکانیسم طبیعی بدن برای جلوگیری از ورود میکروب بیماری‌زا به بدن است. استفراغ می‌تواند در همان زمان ورود، لود بیماری را بسیار پایین آورد و تعداد زیادی از میکروب‌های ورودی را دفع کند. اگر استفراغ رخ ندهد ورود حجم بالای میکروب‌ها به روده می‌تواند باعث اسهال بسیار شدید شود. گاهی این اسهال‌ها مانند بیماری وبا می‌تواند روزانه چندین لیتر آب از بدن خارج کند. این کاهش شدید آب بدن باعث کما و مرگ می‌شود.

    چگونه از مسمومیت غذایی در کودکان جلوگیری کنیم؟

    • سعی کنید به بهداشت دست کودکتان اهمیت بالایی بدهید.
    • از همان کودکی او را عادت دهید غذا را با قاشق بخورد.
    • مواد غذایی نیم‌پز یا نپخته می‌تواند حاوی مقدار زیادی میکروب باشد و به مسمومیت غذایی در کودکان منجر شود. از خوردن آنها بپرهیزید. مانند گوشت استیک نیم‌پز یا سوشی یا تخم مرغ نپخته که بعضی افراد زرده آن را با شیر مصرف می‌کنند. تخم مرغ باید به‌خوبی بپزد و سپس مصرف شود.
    • گذاشتن میوه‌های نشسته در یخچال گاهی باعث پخش شدن میکروب‌ها در فضای یخچال و موجب بیماری افراد ضعیف‌تر می‌شود‌. خانم‌های باردار بسیار مستعد مسمومیت با میکروب‌های درون یخچال هستند.
    • سعی کنید از مکان‌های غیر مطمئن برای کودکتان غذا تهیه نکنید. تا منجر به مسمومیت غذایی در کودکان نشود.
    • در مسافرت‌ها بهداشت را با وسواس بیشتر رعایت کنید زیرا همیشه بدن ما نسبت به میکروب‌های اندمیک منطقه زندگیمان مقاوم‌تر است. ما از کودکی با میکروب‌های محل زندگیمان برخورد داشته‌ایم نسبت به آن مقاوم شده‌ایم. حتی آنتی بادی‌های میکروب‌های محل زندگیمان را از شیر مادرمان دریافت کرده‌ایم. به‌همین دلیل بدن ما نسبت به میکروب‌های منطقه دیگر حساس‌تر است و ما را مبتلا به بیماری بسیار شدیدتری میکند.
    • همیشه در هنگام سفر داروهای ضروری برای کودکتان به‌همراه داشته باشید مانند کیدیلاکت، استامینوفن و ORS

    هنگام مسمومیت غذایی در کودکان چه کاری انجام بدهیم و چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

    مهم‌ترین علامت مسمومیت غذایی در کودکان استفراغ و اسهال است. زمانی‌که این علائم را در کودک مشاهده کردید، در ابتدا سعی کنید تخمین بزنید که بدن کودک چه مقدار مایعات از دست داده است. از روی علائم کودک و حال عمومی کودک به‌راحتی می‌توان حجم مایع از دست رفته را بدست آورد.

    اگر کودک بی‌حال است، عطش فراوان به آب دارد، زیر چشمانش گود رفته است به احتمال زیاد آب زیادی از دست داده است و این میزان مایع از دست رفته را فقط به‌کمک سرم تراپی میتوان جبران کرد. پس در صورت مشاهده علائم فوق به‌سرعت کودک را به اورژانس برسانید تا سرم دریافت کند.

    در غیر این‌صورت در کودکی که خوشحال است، توان خوردن مایعات را دارد و عطش ندارد این کودک به‌راحتی با درمان خانگی و ORS بهبود می‌یابد.

    در مسمومیت غذایی در کودکان هر میکروب گوارشی یک دوره خاصی دارد. برخی سه روز و برخی یک روز و برخی بیشتر طول می‌کشند. فقط باید دوره زمانی بیماری طی شود. درصورتی‌که کودک توان خوردن هیچ چیز را ندارد و زیاد استفراغ می‌کند می‌توانیم با دارو ضد استفراغ حال او را بهتر کنیم تا بتواند مایعات دریافت کند اما در استفراغ خفیف هرگز دارو ندهید.

    بهتر است جلوی اسهال را با دارو نگیرید. رژیم مناسب کودک اسهالی را رعایت کنید. کودک نباید غذاهای چرب و پرروغن بخورد. سعی کنید غذایش را بدون روغن بپزید. بهتر است در دوره حاد و شدید اسهال گوشت و مرغ نخورد. برنج کته بدون روغن و ماست بهترین غذای کودک اسهالی است. همچنین نان و دوغ، سیب زمینی و هویج آب‌پز، سیب، موز نارس هم توصیه می‌شود. از غذاهای شل مانند سوپ خودداری کنید. به ازای هر بار دفع اسهال یک لیوان محلول ORS بخورد. در اسهال و استفراغ‌های شدید توصیه می‌شود قبل از بی‌حالی شدید کودک را به اورژانس برسانید.

    مکمل روی یکی از درمان‌های کمکی اسهال است. 10 میلی‌گرم در سن زیر ۶ ماه و ۲۰ میلی‌گرم در سن بالای ۶ ماه می‌تواند به بهبود اسهال کمک کند‌.

    وجود خون در مدفوع نشانه چیست؟

    گاهی بعضی باکتری‌ها با حمله به دیواره روده باعث خون در مدفوع می‌شود.

    درمان این نوع اسهال مشابه سایر موارد است و درصورتی‌که علت این اسهال خونی با تشخیص پزشک مسمومیت باشد، نیاز به بررسی بیشتر و نگرانی نیست.

    اگر خون در مدفوع به همراه درد شکم باشد، علت می‌تواند در هم رفتن روده یا بیماری انواژیناسیون باشد که در این صورت نیاز به مراجعه فوری به اورژانس است.

    مسمومیت غذایی در کودکان معمولا گروهی از افراد که از یک غذای خاص تغذیه کرده‌اند را درگیر می‌کند. یکی از علائم تشخیصی مسمومیت غذایی این است که اغلب ابتلای بیش از یک نفر را می‌بینیم. مثلا اگر یکی از فرزندان شما علائم اسهال دارد اما بقیه سالم هستند و علامتی ندارند احتمال اینکه مسمومیت غذایی نباشد و اسهال علت دیگری داشته باشد مطرح است و حتما باید برای تشخیص دقیق‌تر به پزشک مراجعه کنید.

    در طول مسافرت‌ها یا برای پیشگیری از اسهال می‌توانید از پودر کیدیلاکت بدون زینک که از داروخانه تهیه می‌کنید استفاده کنید‌. این پودر حاوی باکتری‌های مفید روده می‌باشد و برای سلامت گوارش و پیشگیری از بیماری‌های گوارشی مفید است. اما هنگامی‌که کودکتان اسهال شد از کیدیلاکت حاوی زینک استفاده کنید.

    در نهایت، پس از هر علامت گوارشی مسمومیت سعی کنید علت را پیدا کنید در صورت عدم تحمل غذا و استفراغ شدید یا اسهال شدید و کم‌آبی مراجعه فوری به پزشک داشته باشید در غیر این‌صورت درصورتی‌که کودک آب کافی می‌خورد با رعایت رژیم اسهالی در منزل از کودک خود مراقبت کنید.

  • تشخیص و درمان اوریون در کودکان

    تشخیص و درمان اوریون در کودکان

    اوریون در کودکان در صورت عدم درمان می‌تواند به بیماری‌های دیگری منجر شود. علامت اصلی اوریون تورم غدد بزاقی یک یا دو طرفه می‌باشد. شروع اوریون کاملا ناگهانی است، این تورم غدد در صورتی که علت دیگری نداشته باشد و حداقل دو روز طول بکشد، تشخیص ما بیماری اوریون است. اوریون یک بیماری ویروسی است که ناشی از یک ویروس از گروه ویروس‌های پارامیکسوویریده است.

    اوریون در تمام دنیا وجود دارد. واکسنی که اوریون را پوشش می‌دهد واکسن MMR نامیده می‌شود. این واکسن در دو دوز زده می‌شود. پس از شروع واکسیناسیون در دنیا شیوع اوریون در ابتدا کاهش چشم‌گیری داشت اما بعد از چند سال دوباره شیوع اوریون افزایش پیدا کرد. طی مطالعات متوجه شدند که سن شیوع اوریون بعد از واکسیناسیون، بیشتر شده بود. به عبارتی این موضوع کاهش سطح آنتی‌بادی‌هارا در گذر زمان نشان می‌دهد.

    تنها میزبان برای عفونت ویروس اوریون انسان است. هیچ حیوان و جاندار دیگری به این بیماری مبتلا نمی‌شود.

    همه بیماری‌های واگیر دار یک دوره نهفتگی یا کمون دارند. در دوره نهفتگی، ویروس در بدن در حال تکثیر است اما هیچ علامتی از بیماری دیده نمی‌شود و در حقیقت نوعی تکثیر پنهان ویروس در بدن وجود دارد. دوره نهفتگی اوریون در کودکان به طور میانگین ۱۹ روز است.

    ویروس اوریون در کودکان چگونه منتقل می‌شود؟

    راه اصلی انتقال این ویروس، تنفسی است و از طریق قطرات تنفسی معلق در هوا که آلوده به ویروس هستند منتقل می‌شود. بزاق دهان و اشیا هم می‌توانند باعث انتقال بیماری شوند.

    این ویروس از یک هفته قبل از اینکه علائم بیماری شروع شود تا یک هفته بعد از بهبود علائم از فرد بیمار به فرد سالم منتقل می‌شود. هرچند این مدت انتقال بیماری در کسی که واکسن زده باشد کوتاه‌تر است. اما در این مدت بیشترین احتمال سرایت بیماری ۲ روز قبل از شروع علائم است.

    محل اصلی تکثیر ویروس اوریون کجاست؟

    اولین تکثیر ویروس اوریون در مخاط بینی اتفاق می‌افتد. پس از آن ویروس می‌تواند وارد خون شود و از طریق خون به جاهای مختلف بدن منتقل شود. ویروس اوریون در کودکان می‌تواند باعث التهاب پروستات یا پروستاتیت و ارکیت یا التهاب بیضه شود پس در آقایان عوارض خطرناک‌تری دارد. اوریون تقریبا در همه قسمت‌های بدن تکثیر می‌شود اما شایع‌ترین محل‌های تکثیر آن کلیه و سیستم عصبی مرکزی یعنی مغز و نخاع است.

    اوریون در زمان بارداری می‌تواند به جنین هم منتقل شود و در بدن جنین تکثیر شود. احتمال انتقال از مادر به جنین در اوایل و اواخر بارداری بیشتر است. اوریون در سه ماهه اول بارداری باعث سقط می‌شود اما در اواخر بارداری باعث زایمان زودرس نمی‌شود و چنین خطری برای اوریون گزارش نشده است.

    اوریون پس از انتقال به مغز می‌تواند باعث بروز انسفالیت شود.

    اوریون در کودکان می‌تواند موجب عفونت گوش شود و عارضه کر شدن دائمی یا موقتی بگذارد.

    علائم اوریون چیست؟

    نصف عفونت‌های اوریون در کودکان علامتی ندارند. گاهی اوریون می‌تواند صرفا به صورت یک عفونت تنفسی بروز کند و علامت تورم غدد لنفاوی را نداشته باشد. اما معمولا اوریون با تب، بی‌حالی، درد عضلانی و بدن درد و بی‌اشتهایی و سردرد شروع می‌شود. به این علائم ،علائم غیراختصاصی اوریون گفته می‌شود که در بیشتر موارد شروع بیماری با علائم غیر اختصاصی است و ۲۴ ساعت تا یک هفته بعد از این علائم، تورم غدد لنفاوی را می‌بینیم.

    شایع‌ترین غده درگیر غدد پاروتید است. تورم معمولا به حدی شدید است که از لاله گوش به زاویه فک متورم و دردناک می‌شود. این تورم صحبت کردن، غذا خوردن را برای فرد دردناک می‌کند.

    عفونت از غدد بزاقی به سرعت وارد خون می‌شود و به سمت بیضه‌ها می‌رود و تورم دو طرفه دردناک بیضه ایجاد می‌کند که به آن اپیدیدمو اورکیت می‌گوییم. اپیدیدمو اورکیت معمولا تا یک هفته بعد بهبود می‌یابد‌.

    گاهی در اثر این التهاب بیضه، آتروفی بیضه رخ می‌دهد. زمانی که بیضه آتروفی می‌شود ساختار طبیعی آن از بین می‌رود و کارایی‌اش را ازدست می‌دهد که می‌تواند باعث عقیمی آقایان شود‌. در ۱۳ درصد موارد اپیدیدیمیت یک طرفه بیضه و در ۳۰ تا ۸۷ درصد موارد درگیری دو طرفه بیضه عقیمی دیده می‌شود.

    انتشار عفونت اوریون به سمت تخمدان در زنان نیز می‌تواند رخ دهد که گاهی این موضوع باعث نازایی یا یائسگی زودرس خانم‌ها می‌شود. همچنین اوریون در خانم‌ها می‌تواند باعث التهاب بافت پستان یا ماستیت شود.

    اوریون در کودکان از طریق خون می‌تواند وارد سیستم عصبی مرکزی شود و درگیری مغز ایجاد کند. در ۵۰ درصد موارد مننژیت رخ می‌دهد اما فقط ۱۰ درصد موارد علامت‌دار می‌شود. معمولا یک هفته بعد از درگیری و تورم غدد بزاقی علائم درگیری مغزی به صورت سردرد و تب و خواب‌آلودگی رخ می‌دهد.

    معمولا مننژیت اوریون بدون عارضه و خود به خود خوب می‌شود. گاهی اوریون می‌تواند التهاب مغزی یا انسفالیت بدهد. علائم انسفالیت بسیار شدیدتر و شامل تب‌های بالا، افت هوشیاری و تشنج است. انسفالیت در بزرگسالان نسبت به کودکان نتیجه بدتری دارد و بزرگسالان عفونت شدیدتر و تجربه بدتری را دارند. اسنفالیت اوریونی در ۱.۵ درصد موارد کشنده است.

    درگیری سیتم عصبی مرکزی توسط اوریون می‌تواند طیف وسیعی از علائم را برجای بگذارد از جمله هیدروسفالی یا تجمع مایع در بافت سر، آتاکسی مخچه‌ای یا عدم تعادل به دلیل درگیری مخچه، فلج شل، گیلن باره که یک سندرم است که با فلج شدن عضلات به صورت پیشرونده از پا تا به سر خود را نشان می‌دهد و اختلالات رفتاری مختلف می‌تواند در اثر عفونت اوریون در کودکان بروز پیدا کند.

    اوریون می‌تواند باعث پانکراتیت یا درگیری پانکراس شود که به صورت درد شکم خود را نشان می‌دهد و معمولا خود به خود خوب می‌شود.

    اوریون در کودکان می‌تواند باعث التهاب بافت قلب یا میوکاردیت شود.

    همچنین اوریون به صورت نادرتر می‌تواند تمام قسمت‌های زیر را درگیر کند :

    • تیروئید: تیروئیدیت
    • کلیه: نفریت
    • مفصل: آرتریت
    • بیماری کبدی
    • درگیری چشم: کراتویووئیت
    • کاهش پلاکت و ایجاد نقاط خون‌ریزی دهنده ریز روی پوست: پورپورای ترومبوسیتوپنیک

    کدام بیماری‌ها می‌توانند علائم شبیه به اوریون در کودکان ایجاد کنند؟

    بسیاری از بیماری‌های ویروسی دیگر می‌توانند علائم شبیه به اوریون ایجاد کنند. برای مثال ویروس ابشتاین بار، ویروس ایدز، ویروس آنفولانزا، پاراآنفولانزا، ویروس هرپس، آدنوویروس، پارووویروس همگی می‌توانند علائم شبیه به اوریون ایجاد کنند. همچنین انسداد یک غده بزاقی یا ایجاد تومور و تورم در روی غده بزاقی می‌تواند به اشتباه تفکر ما را به سمت اوریون ببرد.

    موارد زیر می‌تواند باعث پاروتیدیت یا التهاب غده پاروتید و تورم پاروتید بشود که کاملا مشابه پاروتیدیت اوریون باعث تورم غده بزاقی می‌شود:

    • بیماری سارکوئیدوز
    • سندرم شوگرن
    • سندرم پارینود
    • افزایش اوره در خون یا اورمی
    • دیابت
    • خوردن نشاسته خشک شویی
    • سوء تغذیه
    • سیروز
    • درمان با بعضی داروها

    تشخیص اوریون چگونه انجام می‌شود؟

    علائم اوریون می‌تواند برای این ویروس کاملا تشخیصی باشد اما برای اطمینان از تشخیص تست ‌pcr بر روی نمونه گرفته شده از حلق و گلو و یا نمونه مایع مغزی نخاعی درصورت مننژیت یا انسفالیت انجام می‌شود.

    برای تشخیص اوریون تست خون هم وجود دارد اما به دلیل اینکه بیشتر افراد واکسن اوریون زده‌اند و در خونشان آنتی بادی وجود دارد تست خونی تشخیص اوریون مطمئن نیست و موارد منفی کاذب بالایی دارد‌.

    درمان اوریون در کودکان

    بیماری اوریون ویروسی است. ویروس‌ها درمان اختصاصی ندارند و معمولا با مراقبت و علامت درمانی و استراحت خوب می‌شوند. خوردن مایعات و آبمیوه طبیعی به تقویت ایمنی بدن کمک می‌کند. سعی کنید استراحت کافی داشته باشید. در صورت تب، پاشویه و استفاده از استامینوفن یا سایر داروهای ضدتب بسیار کمک کننده است. سعی کنید از آسپیرین برای کودکان استفاده نکنید زیرا می‌تواند باعث سندرم ری شود. مسکن برای کاهش درد گلو کمک کننده است. کمپرس سرد یا گرم روی غدد به تسکین درد کمک می‌کند. ‌در صورت تورم بیضه در آقایان کمپرس سرد تنها درمان است.

    آنتی بادی اوریون به صورت تزریقی برای بیماران استفاده نمی‌شود زیرا کمک چندانی در بهبودی نمی‌کند و تنها راه درمان همین استراحت و درمان علامتی است و باید دوره طبیعی بیماری طی شود.

  • چگونه از عفونت گوش در کودکان جلوگیری کنیم؟

    چگونه از عفونت گوش در کودکان جلوگیری کنیم؟

    عفونت گوش در کودکان با نام علمی اوتیت شناخته می‌شود.

    گوش از قسمت‌های مختلفی تشکیل شده است. بخش خارجی گوش از مجرای خارجی گوش که همه آن را می‌بینیم تا پرده گوش است. از پرده گوش تا حفره داخلی گوش را گوش میانی می‌گوییم. معمولا اوتیت یا عفونت گوش در کودکان، دو بخش خارجی و میانی را درگیر می‌کند. انواع عفونت گوش دو نوع عفونت گوش خارجی و عفونت گوش میانی است.

    عفونت گوش خارجی یا اوتیت خارجی

    عفونت گوش خارجی در کودکان شایع نیست. اوتیت خارجی بیشتر در شناگران رخ می‌دهد و کودکانی که شنا یا غواصی انجام دهند بیشتر مستعد اوتیت خارجی هستند. اوتیت خارجی بیشتر در فصل گرم و تابستان و فصل شنا رخ می‌دهد. شیوع آن بالا نیست و از مجرای خارجی گوش تا پرده گوش را درگیر می‌کند.

    علائم عفونت گوش در کودکان

    اگر عفونت گوش خارجی را درگیر کند اصلی‌ترین علامت درد است. کودک از درد گوش شکایت می‌کند و درد به حدی شدید است که با لمس گوش و کشیدگی گوش و حتی غذاخوردن و جویدن هم درد ایجاد می‌شود‌. این عفونت در کودکانی که جراحی گوش انجام داده باشند شایع‌تر است.

    مجرای خارجی گوش معمولا ملتهب و قرمز می‌شود و اندکی تورم مجرای گوش هم مشاهده می‌شود. علامت شایع دیگر اوتیت خارجی افزایش ترشحات گوش است. ترشحات گوش به میزان متوسط تا شدیدی افزایش پیدا می‌کنند. گاهی ترشح گوش می‌تواند به دلیل عفونت گوش میانی و پاره شدن پرده گوش و بیرون ریختن ترشحات گوش میانی باشد که در این موارد درد گوش نداریم. در واقع وجه تشخیصی اصلی عفونت گوش در کودکان درد گوش است.

    ترشحات بالای گوش می‌تواند به دلیل بدخیمی‌های گوش هم باشد که در کودکان شایع نیست و در موارد بدخیمی هم درد و التهاب و ترشح گوش دیده می‌شود.

    تشخیص عفونت گوش در کودکان چگونه است؟

    برای تشخیص اوتیت خارجی در کودکان مشاهده و معاینه توسط پزشک معمولا تایید تشخیص است. گاهی کشت ترشحات گوش به تشخیص کمک می‌کند اما معمولا مشاهده درد و ترشحات به نفع تشخیص عفونت گوش است و در صورتی که کودک شرح حال غواصی یا شنا نیز داشته باشد تشخیص تایید می‌شود.

    درمان عفونت گوش در کودکان چیست؟

    اوتیت خارجی به کمک قطره گوش درمان می‌شود. پزشک معمولا قطره آنتی بیوتیک برای از بین بردن عامل عفونی و یک قطره کورتون برای کاهش تورم و التهاب مجرای گوش تجویز می‌کند. اگر کودکتان به اوتیت خارجی مبتلا شده است به خاطر داشته باشید باید مجرای گوش را خشک و تمیز نگهدارید. قبل از استفاده از قطره گوش مجرا را خالی کنید و با سشوار با درجه خیلی پایین خشک کنید و سپس قطره را در گوش بریزید. کاهش اوتیت خارجی می‌تواند عفونت بسیار شدیدی داشته باشد که نیاز به درمان آنتی بیوتیکی تزریقی دارد.

    عوارض عفونت گوش در کودکان چیست؟

    اگر عفونت گوش در کودکان، عفونت گوش خارجی بدون بدخیمی باشد اغلب دو روز بعد از شروع درمان خوب می‌شود و هیچ عارضه‌ای برای کودک نمی‌گذارد اما عفونت گوش خارجی بدخیم در کودکان می‌تواند با انتشار به استخوان‌های جمجمه اعصاب مغزی را درگیر کند و عوارض زیادی به همراه داشته باشد. از جمله عصب‌های در معرض درگیری اوتیت، عصب هفت مغزی است.

    چگونه از عفونت گوش در کودکان (اوتیت خارجی) پیشگیری کنیم؟

    برای پیشگیری از عفونت گوش درکودکان، از خشک کردن محکم و تهاجمی گوش خودداری کنید. بهتر است در صورت شنا کردن یا غواصی، گوش را فوری خشک کنید. خشک کردن گوش با محلول‌های مخصوص که از داروخانه تهیه می‌شوند آسان‌تر است. خیس ماندن گوش، گوش را مستعد اوتیت خارجی می‌کند.

    عفونت گوش میانی یا اوتیت میانی

    هنگامی که کودکان دچار عفونت گلو با میکروب‌های مختلف می‌شوند مکش گوش میانی باعث ورود میکروب‌ها به گوش می‌شود. گاهی به دلیل تجمعات چرکی حلق و یا بزرگ شدن توده میکروبی درحلق، شیپور استاش دچار انسداد می‌شود. ورود بالای میکروب‌ها به گوش میانی و انسداد راه ارتباطی گوش میانی با حلق باعث عفونت گوش در کودکان می‌شود. این عفونت علائم مختلفی می‌تواند داشته باشد از جمله تب، درد گوش و در صورتی که ترشحات تخلیه نشوند و افزایش پیدا کنند باعث پاره شدن پرده گوش و ترشح از مجرای گوش خارجی می‌شود که بر خلاف اوتیت خارجی در اینجا درد بخش‌های خارجی گوش وجود ندارد.

    برای جلوگیری از عفونت گوش در کودکان چه کنیم؟

    قرار گرفتن در معرض دود سیگار کودکان را مستعد عفونت گوش میانی می‌کند. با سیگار نکشیدن در نزدیکی کودکان می‌توان از این عارضه جلوگیری کرد.

    واکسن پنوموکوک در کودکان مستعد اوتیت می‌تواند با پیشگیری از بیماری شدید تنفسی، از اوتیت نیز پیشگیری کند.

    کودکانی که شیشه شیر می‌خورند بیشتر مستعد عفونت گوش هستند. برای جلوگیری از این عفونت بهتر است مادر تا جای ممکن به کودک شیشه شیر ندهد و شیر خود را بدهد. اوتیت در کودکان سن پایین‌تر شایع‌تر است و با بزرگ شدن آنها شیوع اوتیت کمتر می‌شود. همچنین محل نگهداری تاثیر بالایی در ریسک ابتلا به عفونت گوش در کودکان دارد به صورتی‌که کودکانی که در محل‌های شلوغ مانند مهد کودک نگهداری می‌شوند، به دلیل تماس بالاتر با باکتری‌ها و ویروس‌های تنفسی و عفونت تنفسی بالاتر به خصوص در فصل سرما، بیشتر مستعد عفونت گوش میانی هستند.

    تشخیص عفونت گوش میانی در کودکان (اوتیت میانی) چگونه انجام می‌شود؟

    تشخیص با روش‌ها و ابزارهای مختلف توسط متخصص اطفال انجام می‌شود اما رایج‌ترین روش تشخیص به کمک علائم و معاینات روتین است. کودکی که اخیرا سرماخوردگی داشته یا آنتی بیوتیک مصرف کرده بیشتر مستعد اوتیت میانی است. وقتی پزشک به کمک دستگاه اوتوسکوپ درون گوش کودک را ببیند در صورت وجود عفونت گوش در کودکان، پرده گوش قرمز ملتهب و پشت آن سطح مایع، هوا مشاهده می‌شود. گاهی واضحا پارگی پرده گوش و ترشح به بیرون از میان پرده گوش مشاهده می‌شود. تب و ترشح گوش نشان دهنده عفونت حال گوش میانی است.

    درمان عفونت گوش میانی

    درمان عفونت گوش در کودکان (اوتیت میانی) به کمک آنتی بیوتیک خوراکی انجام می‌شود. گاهی به دلیل مقاومت باکتری به آنتی بیوتیک لازم است دارو عوض شود و داروی قوی‌تری تجویز گردد. در صورت استفراغ شدید و عدم توانایی خوردن دارو تزریقی برای کودک تجویز می‌شود. جزو اصلی درمان عفونت گوش در کودکان کنترل تب به کمک استامینوفن و بروفن و انتی بیوتیک است.

    هنگامی که تشخیص قطعی بیماری کودک، اوتیت باشد پزشک آنتی بیوتیک لازم برای درمان آن را شروع می‌کند. گاهی تشخیص قطعی برای عفونت گوش در کودکان وجود ندارد ولی کودک شرایطی دارد که مستعد عفونت گوش است و باید درمان آنتی‌بیوتیکی مناسب این عفونت را دریافت کند.

    به‌طور کلی به‌خاطر داشته باشید هر کودک زیر دو سالی که با تب بالای ۳۹ درجه و بی‌قراری و درد گوش مراجعه کند احتمالا دچار عفونت گوش شده و باید درمان مناسب برای عفونت گوش را دریافت کند. معمولا برای اوتیت آموکسی سیلین تجویز می‌شود. آموکسی سیلین باید نهایتا تا سه روز علائم را بهتر کند. اگر با گذشت سه روز همچنان علائم عفونت در کودک وجود داشت، احتمالا عامل این عفونت باکتری‌هایی مقاوم به آموکسی سیلین هستند. در این مرحله داروی آموکسی سیلین کلاوونات با دوز بالا یا سفوروکسیم یا سفتریاکسون تزریقی تجویز می‌شود.

    در صورت عفونت شدید و مقاوم به درمان گاهی لازم است کودک چند روزی در بیمارستان بستری شود تا آنتی بیوتیک تزرقی بگیرد و تب و علائم کنترل شود. در صورت استفراغ شدید و عدم توانایی خوردن دارو تزریقی سفتریاکسون با دوز ۵۰ میلی گرم به ازای هر کیلو وزن بدن برای کودک تجویز می‌شود. دو جزء اصلی درمان عفونت گوش در کودکان، کنترل تب به کمک استامینوفن و بروفن و آنتی بیوتیک است.

    گاهی درمان کودک سخت می‌شود و عفونت طولانی می‌شود. در این شرایط از گوش کودک نمونه گرفته می‌شود و به اصطلاح به آن تمپانوسنتز می‌گوییم. در روش تمپانوسنتز، پرده گوش با لوله بسیار کوچکی سوراخ می‌شود و ترشحات گوش میانی تخلیه می‌گردد. سپس از ترشحات تخلیه شده نمونه میکروبی برای بررسی نوع باکتری به آزمایشگاه فرستاده می‌شود. انجام تمپانوسنتز به‌طور روتین توصیه نمی‌شود و فقط در برخی شرایط که به درمان آنتی بیوتیکی پاسخ مناسب داده نمی‌شود تمپانوسنتز انجام می‌شود.

    چگونه عفونت گوش در کودکان را از هم افتراق دهیم؟

    همانطور که در بالا گفته شد، عفونت گوش در کودکان به دو دسته عفونت گوش خارجی و عفونت گوش میانی تقسیم می‌شود. افتراق عفونت گوش خارجی از عفونت گوش میانی از روی علائم آن به سادگی انجام می‌شود. عفونت گوش خارجی معمولا باعث التهاب و قرمزی مجرای گوش می‌شود در حالی که عفونت گوش میانی باعث التهاب مجرای گوش نمی‌شود. عفونت گوش خارجی باعث احساس درد در هنگام لمس گوش می‌شود اما عفونت گوش میانی هیچ احساس دردی در لمس ایجاد نمی‌کند.

    عفونت گوش خارجی معمولا بدون تب و عفونت گوش میانی معمولا به همراه تب است. عفونت گوش خارجی معمولا با ترشح از گوش همراه است اما عفونت گوش میانی بدون ترشح از گوش است مگر در شرایطی که پرده گوش به‌دلیل تجمع بالای عوامل عفونی گوش میانی سوراخ شود و نشت ترشحات گوش میانی به بیرون دیده شود.

    عفونت گوش میانی می‌تواند به دو صورت حاد و مزمن بروز کند. عفونت حاد گوش میانی پرسر و صداتر از عفونت مزمن است. در عفونت حاد تب مشاهده می‌شود. احساس درد گوش و تحریک و سنگینی گوش وجود دارد. کودک در عفونت حاد گوش میانی تحریک پذیر، بی‌اشتها و بی‌قرار است‌.

    معمولا در عفونت حاد، گوش میانی فرصتی برای تجمع ترشحات به‌وجود نیامده است و به همین دلیل تجمع ترشحات کم است و پرده گوش سالم است و نشت ترشحات چرکی به بیرون گوش وجود ندارد اما هنگامی که عفونت گوش میانی به‌طور مزمن وجود داشته و درمان مناسب نگرفته است، تجمعات چرکی گوش میانی به حد قابل توجهی افزایش داشته است و این ترشحات بالا باعث سوراخ‌شدگی پرده گوش شده است. نشت ترشحات چرکی از سوراخ پرده گوش به بیرون می‌تواند وجه افتراق عفونت گوش میانی حاد از مزمن باشد که در عفونت مزمن ترشح چرکی داریم ولی در عفونت حاد هیچ ترشحی دیده نمی‌شود.

  • درمان انحراف چشم در کودکان

    درمان انحراف چشم در کودکان

    هر گاه انحراف در هم‌راستایی دو چشم وجود داشته باشد، باعث دو بینی و انحراف چشم در کودکان می‌شود.

    در افراد سالم، دو چشم با بینایی طبیعی وجود دارد. عضلاتی در اطراف چشم وجود دارند که باعث حرکات چشم به سمت‌های مختلف و دیدن اجسام در جهات مختلف می‌شوند. عضلات دو چشم باید هماهنگ و همزمان با هم چشم‌ها را حرکت دهند تا چشم‌هایمان به‌طور هم‌زمان یک جسم را ببینند. در غیر این صورت انحراف چشم وجود دارد.

    گاهی این انحراف چشم در کودکان به‌صورت آشکار دیده می‌شود، گاهی نیز انحراف چشم‌ها آشکار نیست. ممکن است به‌نظر بیاید که فرد هیچگونه انحراف چشمی ندارد اما در حقیقت یکی از چشم‌ها مشکل دارد که در ادامه درباره این نوع انحراف صحبت می‌کنیم.

    به تمام انحرافات آشکار چشم هتروتروپیا گفته می‌شود.

    انحراف نهفته و مخفی چشم چیست؟

    گاهی یکی از چشم‌ها دچار انحراف می‌شود که این انحراف در حالت دید دو چشمی وجود ندارد. یعنی اگر فرد با هر دو چشمش جسمی را ببیند دچار انحراف چشم نمی‌شود اما اگر یکی از چشم‌ها را ببندد چشم دچار انحراف می‌شود. به این نوع انحراف مخفی چشم هتروفوریا می‌گوییم. یک مثال به بهتر متوجه شدن این موضوع کمک می‌کند. ‌فرض کنید فردی چشم راستش دچار انحراف مخفی به‌سمت بالا است.

    اگر چشم راست را ببندیم و چشم چپ باز باشد و سپس ناگهان پوشش روی چشم راست را برداریم مشاهده می‌کنیم چشم راست به‌سمت بالا رفته و به‌سرعت با برداشتن پوشش به‌سمت روبرو حرکت می‌کند و سرجای خود می‌ماند. این نوع انحراف مخفی بسیار شایع است.

    انواع انحراف چشم در کودکان

    • انواع مختلفی از انحراف چشم در کودکان وجود دارد. نوعی انحراف، داکشن نام دارد. در این نوع انحراف، چشمی که دچار انحراف است مستقل از چشم دیگر حرکت می‌کند. برای مثال اگر چشم راست انحراف داکشن داشته باشد و چشم چپ به بالا نگاه کند چشم راست به داخل نگاه می‌کند.
    • ورژن نوعی از انحراف چشم است که در آن هر دو چشم به یک جهت حرکت می‌کنند.
    • ورجنسز به نوعی انحراف چشم می‌گوییم که در آن حرکت دو چشم بر خلاف جهت یکدیگر است. برای مثال یکی از چشم‌ها به پایین و یکی به بالا نگاه می‌کند.
    • گاهی زاویه انحراف چشم در تمام جهات یکسان است ولی گاهی زاویه انحراف چشم در جهت آن عضله ای که باعث انحراف می‌شود بیشتر است و برای مثال اگر عضله‌ای که چشم را به داخل می‌کشد مشکل داشته باشد در صورت نگاه به سمت داخل انحراف چشم بسیار بیشتر می‌شود.

    علت اصلی انحراف چشم در کودکان چیست؟

    در اطراف چشم، عضلات مختلفی وجود دارند که هر کدام چشم را در یک جهت حرکت می‌دهند. عضله داخلی وقتی منقبض می‌شود چشم را به داخل می‌کشد. عضله خارجی، چشم را به خارج می‌کشد. همچنین عضلاتی چشم را به پایین و بالا می‌کشند. حال تصور کنید یکی از عضلات دچار فلج یا اختلال عملکرد شوند. چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر یک عضله فلج شود، عضله روبرویی منقبض می‌شود و چشم را اندکی به‌سمت روبرو می‌کشد. برای مثال اگر عضله داخلی چشم فلج شود، عضله‌ای که چشم را به خارج می‌کشد قوی‌تر عمل می‌کند و چشم به‌سمت خارج منحرف می‌شود.

    بر عکس این موضوع هم می‌تواند علت انحراف چشم در کودکان باشد‌. گاهی یکی از عضلات چشم فعالیت بیشتری دارد و با انقباض نابجای خود چشم را به سمت خود بیشتر می‌کشد که این موضوع باعث انحراف چشم می‌شود.

    دوبینی چیست؟

    اگر یک جسم را همزمان در دو مکان مختلف ببینیم دچار دوبینی شده‌ایم. یکی از شایع‌ترین علل دوبینی، انحراف چشم است.

    روش تشخیصی انحراف چشم در کودکان چیست؟

    Cover test

    برای تشخیص انحراف آشکار یک چشم استفاده می‌شود. اگر چشم سالم را با یک کاور بپوشانیم، چشم ناسالم دچار انحراف می‌شود. در این صورت انحراف چشم آشکار است.

    Cover uncover test

    از این تست برای تشخیص وجود انحراف مخفی چشم استفاده می شود. اگر چشم دچار انحراف را بپوشانید و بعد از دقایقی پوشش را بردارید چشم حرکت کرده و در مرکز قرار می‌گیرد این حرکت نشان دهنده وجود انحراف مخفی در چشم است.

    درمان انحراف چشم در کودکان چیست؟

    برای انحراف چشم بستگی به نوع آن و میزان انحراف درمان‌های مختلف در نظر گرفته می‌شود.

    انحراف چشم هرچه در سن کمتر و سریعتر تشخیص داده شود راحت‌تر درمان می‌شود.

    1. یکی از درمان‌های انحراف چشم، استفاده از لنزهای منشوری است. منشور وسیله‌ای است که نور را خم می‌کند و جهت آن را عوض می‌کند‌. می‌دانیم لازمه دیدن این است که نوری که به جسمی تابیده می‌شود از روی جسم بازتاب شده و به چشم ما برخورد کند. این نور بازتاب شده وقتی به چشم برمی‌گردد باعث دیده شدن آن جسم می‌شود. منشور با خم کردن نوری که به چشم می‌رسد باعث راحت‌تر دیده شدن اجسام می‌شود و به این شکل احتمال انحراف چشم برای دیدن آن جسم کمتر می‌شود.
    2. گاهی برطرف کردن دوربینی یا نزدیک‌بینی چشم با لنزها و عینک‌های مختلف هم می‌تواند به کاهش انحراف چشم در کودکان کمک کند.
    3. جراحی عضلات چشم: یکی دیگر از راه‌های درمانی انحراف چشم در کودکان، جراحی انحراف چشم است. در این جراحی، عضلات چشم اصلاح می‌شود و با اصلاح آنها حرکات چشم دقیق‌تر تنظیم و انحراف چشم کمتر می‌شود.

    درمان انحراف چشم در خانه

    تمرینات چشمی

    بعضی تمرینات چشمی که توسط متخصص آموزش داده می‌شود هم می‌تواند به درمان انحراف چشم کمک کند. استفاده از چشم بند می‌تواند به درمان انحراف چشم در کودکان کمک کند،اما پذیرش آن برای همه افراد بخصوص کودکان سخت است. گاهی کودکان از استفاده از چشم‌بند خجالت زده می‌شوند و گاهی اجازه بستن آن را نمی‌دهند. اگر چشم سالم را ببندید و سعی کنید با چشمی که دچار انحراف است ببینید، چشم با تلاش برای فیکس شدن درست روی اجسام، عضلاتش تقویت می‌شود و این روش می‌تواند میزان انحراف را کمتر کند‌.

    برای نتیجه گرفتن درست از این درمان باید حداقل روزانه ۳ ساعت چشم سالم را ببندید و با چشم دیگر ببینید‌. به مرور زمان میزان انحراف چشم کمتر می‌شود‌. این روش مزایای زیادی دارد زیرا بر خلاف روش‌های جراحی هزینه کمتری دارد و راحت‌تر است.

    ورزش‌های چشم

    روش دیگر درمان انحراف چشم در خانه ورزش‌های چشم است. ورزش همیشه باعث تقویت عضلاتی می‌شود که از آن بیشتر استفاده می‌کنیم. با استفاده از عضله‌ای که در چشم ضعیف شده است و تقویت آن عضله، باعث کاهش انحراف چشم به مرور زمان می‌شویم. برای این تمرین یک مداد را مقابل چشمانتان بگیرید و به نوک مداد خیره شوید ‌به آرامی مداد را به خود نزدیک کنید تا جایی که دچار دوبینی شوید. جایی که مداد را دو تا دیدید، حرکت آن را متوقف کنید و به آن خیره بمانید و سعی کنید مداد را یکی ببینید‌. انجام روزانه این ورزش می‌تواند به کاهش دوبینی کمک کند.